www.wimjongman.nl

(homepagina)


TOP SECRET SERIES - DEEL 2: Gaan de portalen in 2025 open?

7 februari 2021 - door Tom Horn

()

Deel 1

In een recent artikel van Becky Ferreira, getiteld Scientists Have Proposed a New Particle That Is a Portal to a 5th Dimension, is een toegang tot een ander rijk het onderwerp van een nieuwe academische studie wat aangeeft "een portaal naar een verwrongen vijfde dimensie die bemiddelt tussen de kosmische rijken van licht en donker."

"Het is je vergeven als je denkt dat die zin een science-fiction-begrip is, maar het is feitelijk de verbijsterende uitkomst van een recente studie die probeert enkele van de meest hardnekkige raadsels in de wetenschap te verhelderen," zo belooft het artikel.[i]

Natuurlijk vereist een ambitieus project als de TOP SECRET SERIES die we hebben gelanceerd ook een voorafgaande bespreking van concepten en terminologie die, om maar meteen met de deur in huis te vallen, het noodzakelijk maakt te definiëren wat wordt bedoeld met termen als "portalen" en "de onsterfelijken" die er in het verleden doorheen hebben genavigeerd en dat weer zullen doen als we het jaar 2025 naderen.

Ja. Je leest dat goed.

Mijn oude vriend Chuck Missler geloofde dat "we worden ondergedompeld in een tijdsperiode waarover de Bijbel meer zegt dan over enige andere periode van de menselijke geschiedenis - inclusief de tijd dat Jezus langs de oever van het Meer van Galilea liep en de bergen van Judea beklom!"[ii] Met het aanvaarden van deze vooronderstelling, is het een zeer opwindende tijd om in te leven, en de inhoud van deze serie zal nuttig blijken voor de gemotiveerde profetiestudent.

Wie zijn de Portaal-doortrekkende "Onsterfelijken"?

Het voor de hand liggende uitgangspunt is om precies aan te geven op wiens pad deze serie zich bevindt. Merriam-Webster's Collegiate Dictionary definieert "onsterfelijk" als iemand die "vrijgesteld is van de dood" of "onvergankelijk". Het is belangrijk op te merken dat dit niet hetzelfde is als "eeuwig", dat in hetzelfde woordenboek wordt omschreven als "van oneindige duur." Het kernidee is dat het onsterfelijke een begin in de tijd heeft, maar het eeuwige is er altijd geweest.

De psalmist richt zich tot de engelen (Hebreeuws: malak) en de heerscharen (Hebreeuws: tsaba):

Looft hem, al zijn engelen: Looft hem, al zijn heerscharen. Laat hen de naam van de Heer loven: Want Hij heeft bevolen, en zij werden geschapen.

Hij heeft ze ook voor eeuwig en altijd bevestigd. Hij heeft een besluit genomen, dat niet voorbij zal gaan. (Psalm 148: 2,5-6, nadruk toegevoegd)

In deze passage zien we twee groepen van geschapen wezens die niet sterven: engelen en heerscharen. Het is echter nauwkeuriger om deze te zien als functiebeschrijvingen meer dan als soorten wezens.

Beginnend met een oud boek genaamd Celestial Hierarchy, waarvan wordt beweerd dat het is geschreven door de Atheense bekeerling Dionysius van Nieuw Testamentische faam (Handelingen 17:34), stuit men op tweeduizend jaar engelenleer als een tak van academische theologische studie. Dit weerspiegelt echter de veel voorkomende fout om "engel" te definiëren als een soort wezen. Iemand zou bijvoorbeeld kunnen zeggen dat het geen mens was, maar een engel, die de steen van Jezus' graf wegrolde. De term malak is het Hebreeuwse equivalent van het Engelse "boodschapper,"[iii] en er waren zowel menselijke als bovennatuurlijke malakim, waaronder de Engel des Heren. Een studiebron ondersteunt dit pleidooi voor een nieuwe precisie in de terminologie: "De vertaling van malak door 'engel' in onze Bijbels vertroebelt de oude Israëlitische perceptie van het goddelijke rijk. Waar het westerse 'engel' de niet-gedifferentieerde term is voor al Gods bovennatuurlijke assistenten, kon malak oorspronkelijk alleen worden toegepast op die assistenten die God als boodschappers op een missie zond."[iv] Evenzo is het Hebreeuwse woord tsaba, 'heerscharen', een militaire term en wordt het vaak vertaald met 'legers'.[v] Natuurlijk zijn er ook menselijke en bovennatuurlijke legers. Daarom is een term als "onsterfelijken" preciezer en, naar onze mening, bruikbaar voor verwijzingen naar bovennatuurlijke wezens.

Onder de onsterfelijken concentreren wij ons op een bepaalde groep die waarschijnlijk een hoofdrol speelt in het eschatologische scenario waar wij ons middenin bevinden. Onder de onsterfelijken worden goddelijke boodschappers gewoonlijk afgebeeld als niet van mensen te onderscheiden (Hebreeën 13:2; Genesis 19:1-22 en 32:25-31; Daniël 8:15; Lucas 24:4; en Handelingen 1:10), maar andere keren worden zij in overwegend bovennatuurlijke termen afgebeeld (Daniël 10:6; Mattheüs 28:3). Blijkbaar zijn ze in rangen geordend, want sommigen worden "aartsengelen" genoemd, terwijl anderen gewoon "engelen" zijn (1 Tessalonicenzen 4:16; Judas 9). Omdat de meeste van deze verschijningen in de Schrift mannelijke boodschappers zijn, wordt algemeen aangenomen dat er geen vrouwelijke engelen zijn.

In Sense and Nonsense about Angels and Demons concluderen Kenneth Boa en Robert Bowman dat "engelen kunnen verschijnen in lichamelijke vorm, maar niet voorkomen in mannelijke en vrouwelijke varianten."[vi] De auteurs negeren of overzien echter tegenstrijdig bijbels bewijs. De profeet Zacharia registreerde een visioen waarin sprake was van twee vrouwelijke bovennatuurlijke entiteiten met vleugels op een door God bepaalde missie:

Toen sloeg ik mijn ogen op en keek, en zie, daar kwamen twee vrouwen uit, en de wind onder hun vleugels, want zij hadden de vleugels als vleugels van een ooievaar; en zij tilden de efah op tussen de aarde en de hemel. (Zacharia 5:9, nadruk toegevoegd)

Een ooievaar is een onreine vogel voor de Hebreeuwse denkwijze. Bovendien dragen deze gevleugelde vrouwen een andere vrouw die alleen geïdentificeerd wordt als "goddeloosheid" (Zacharia 5:8). Aan de ene kant lijkt het waarschijnlijk dat deze vrouwen gevallen engelen zijn, maar aan de andere kant zou men kunnen aanvoeren dat, omdat het een goddelijke opdracht was, dit niet indicatief was voor hun status. Hoe dan ook, het idee dat de onsterfelijken uitsluitend mannen zijn, lijkt meer gebaseerd op een door mannen gedomineerde traditie dan op bijbelse exegese.

Een ander dogma dat evenmin wordt gestaafd, maar wel algemeen wordt aangenomen, is het geloof dat de onsterfelijken in wezen onstoffelijk zijn, of zonder lichaam. Veel passages wijzen echter op lichamelijkheid. Toen Abraham door drie onsterfelijken bezocht werd op de vlakte van Mamre, wandelden en spraken zij, en zaten en aten het voedsel dat hij bereidde (Genesis 18:1-8). Ook de schrijver van Hebreeën vermaant ons om "niet te vergeten vreemdelingen te ontvangen, want daardoor hebben sommigen engelen ongemerkt ontvangen" (Hebreeën 13:2), een vermaning die geen kracht heeft, gezien hun onstoffelijkheid. Uit deze voorbeelden leiden de meeste theologen af dat zij, hoewel zij onstoffelijk zijn, als lichamelijke wezens kunnen verschijnen wanneer dat hun goed uitkomt. Maar waarom moeten we aannemen dat hun natuurlijke staat onstoffelijkheid is?

De traditie is grotendeels gebaseerd op de mening van Thomas van Aquino, bekend als de "Engelendoctor", die stelde dat de dingen van het geestenrijk uit geest bestaan, maar de dingen van het aardse rijk uit materie (aarde). Toch ging Aquino uit van de heidense kosmologie van Aristoteles, die stelde dat er vier elementen zijn (aarde, vuur, water en lucht). Aristoteles' leer van de natuurlijke plaats vereiste dat materiële wezens "van de aarde" waren en dat wezens zoals engelen die in de hemelen verbleven, "van de lucht" waren en niet lichamelijk konden zijn. Natuurlijk is de Aristotelische kosmologie door de wetenschap in diskrediet gebracht, dus men kan zich afvragen waarom dergelijke theologische conclusies, gebaseerd op de leerstellingen ervan, nog steeds zo algemeen aanvaard worden.

Andere theologen bieden wel een bijbelse onderbouwing voor de traditie dat de onsterfelijken fundamenteel onstoffelijk zijn. Boa en Bowman bijvoorbeeld voeren dit argument aan vanuit de Schrift:

In bijbelse verslagen van hun bezoeken aan mensen, lijken engelen over het algemeen plotseling te verschijnen en dan weer te verdwijnen zonder enige uitleg. Toen de vrouwen bijvoorbeeld ontdekten dat het graf van Jezus leeg was en de steen weggerold, vertelt Lucas ons daarvan: "Plotseling stonden er twee mannen in verblindende kleren naast hen," waardoor de vrouwen van schrik op de grond vielen (Lucas 24:4-5). (Johannes verwijst naar deze twee personen als "engelen" in Johannes 20:12; zie ook Lucas 24:22-23). Dus, wanneer engelen verschenen, waren hun fysieke vormen duidelijk tijdelijke vormen, aangenomen met het doel om met mensen om te gaan en niet hun eigen intrinsieke vormen.

Er lijkt te worden uitgegaan van de premisse dat alleen onstoffelijke entiteiten plotseling kunnen verschijnen en verdwijnen. Daarvan uitgaande is het argument als volgt opgebouwd:

1) Alleen onstoffelijke wezens kunnen plotseling verschijnen en verdwijnen.

2) Engelen verschijnen en verdwijnen plotseling.

3) Daarom zijn engelen onstoffelijke wezens.

Maar is dit een goede redenering? Een argument is geldig wanneer de conclusie volgt uit de premissen, en het is klinkt goed wanneer de premissen waar zijn. Dit argument is geldig, maar niet noodzakelijk gezond. Waarom niet? Premisse 1 dat "alleen onstoffelijke wezens plotseling kunnen verschijnen en verdwijnen" wordt eenvoudigweg aangenomen zonder enig ondersteunend bewijs. Er zijn vele mogelijke verklaringen voor het verschijnen en verdwijnen van deze wezens.

Een bijbels tegenvoorbeeld is Jezus' plotselinge verschijning na de opstanding in een gesloten kamer aan de verbaasde discipelen:

Dezelfde dag, des avonds, zijnde de eerste dag der week, toen de deuren gesloten waren, waar de discipelen vergaderd waren uit vrees voor de Joden, kwam Jezus en stond in het midden, en zei tot hen: Vrede zij ulieden. (Johannes 20:19)

Acht dagen later verscheen Jezus opnieuw in een gesloten kamer en vroeg Thomas om zijn gewonde lichaam aan te raken (Johannes 20:28). Theologen zouden op grond van deze verschijningen waarschijnlijk niet beweren dat Jezus van nature onstoffelijk was, dus concluderen wij dat het argument voor de onstoffelijkheid van de onsterfelijken, gebaseerd op plotselinge verschijningen en verdwijningen, niet steekhoudend is. Wij bieden de extradimensionale hypothese aan als een betere verklaring.

THOMAS HORN BESCHRIJFT EEN MYSTERIEUZE BERG WAAR EEN PORTAAL ZOU BESTAAN

Een wezen dat bestaat in dimensies buiten onze waarneembare drie dimensies zou abrupt lijken te verschijnen als het onze ruimte binnenkwam en weer net zo snel verdwijnen als het vertrok. Bijvoorbeeld, als een driedimensionaal potlood door een tweedimensionale "getekend figuur" wereld op een vel papier zou gaan, dan zou het potlood plotseling verschijnen als een kleine punt die groeit tot de breedte van het potlood, even groot blijven als zijn lengte er doorheen glijdt, en dan abrupt verdwijnen. Moeten de tweedimensionale, figuren die ooggetuigen zijn van deze visitatie dan concluderen dat potloden niet-fysieke wezens zijn? Nauwelijks... Daarom, wanneer engelen naar willekeur lijken te verschijnen, zouden zij gebruik kunnen maken van extra ongeziene dimensies. Er wordt ons niet genoeg informatie gegeven om dogmatische uitspraken te doen over de aard van de onsterfelijken - waarvan sommigen met de classificatie "engel" een volledig verkeerde benaming is.

Hoewel de engelen verschijnen in mannelijke (Daniël 10:5) en vrouwelijke (Zacharia 5:9) menselijke gedaanten, zijn niet alle onsterfelijken zo vriendelijk voor ogen. De bijbelgeleerde S.A. Meier wijst erop dat "een vroege Israëliet uit de periode van de monarchie waarschijnlijk niet de theriomorfe (met een dierlijke vorm) cherubijnen en serafijnen als malakim 'boodschappers' zou hebben geïdentificeerd, omdat het angstaanjagende uiterlijk van deze wezens hen onwaarschijnlijke kandidaten maakte om te dienen als bemiddelaars van Gods boodschap aan mensen."[viii] Omdat de Bijbel nooit vermeldt dat deze onsterfelijken als boodschappers fungeerden, die de classificatie 'engel' volledig trotseren.

Jesaja beschrijft de hemelse troonzaal en zijn begeleidende Serafijnen:

Daarboven stonden de serafijnen; ieder had zes vleugels; met twee bedekte hij zijn gezicht, en met twee bedekte hij zijn voeten, en met twee vloog hij.

En de een riep tot de ander, en zeide: Heilig, heilig, heilig is de Here der heerscharen: De ganse aarde is vol van zijn heerlijkheid. (Jesaja 6:2-3)

Het Hebreeuws wordt in onze Bijbels eenvoudig getranslitereerd naar "seraphim", waardoor de ware betekenis onduidelijk wordt. In latere hoofdstukken van Jesaja, wanneer sarap verschijnt naast het Hebreeuwse werkwoord uph voor "vliegen,"[ix] wordt het weergegeven als "vurige vliegende slang" (Jesaja 14:29 en 30:6). De betekenis zou niet controversieel moeten zijn. Naast de vier vermeldingen in Jesaja, komt het woord sarap drie keer voor in de Torah, die alle verwijzen naar slangen (Numeri 21:6, 8; Deuteronomium 8:15). De wetenschappelijke consensus bevestigt dat "de Serafijnen nu algemeen worden opgevat als gevleugelde slangen met bepaalde menselijke attributen."[x]

Speciaal Hagmann Report: Tom Horn & Steve Quayle over portalen en de dreigende buitenaardse misleiding. Engelstalig en geen ondertiteling, duurt 2 uur.

In de heilige Schrift noemt Daniël de Wachters vier keer, en onthult zelfs dat de vloek van Koning Nebukadnezar "op het bevel van de Wachters" was (Daniël 4:17). De Wachters komen veelvuldig voor in de intertestamentische Joodse literatuur. Het bekendste voorbeeld is het "Boek van de Wachters" (1 Henoch 1-36), waarin de term wordt gebruikt voor de gevallen onsterfelijken, de zonen van God, die in Genesis 6 de Nephilim verwekten, naast andere daden van losbandigheid tegen de geschapen orde. In een andere versie van het verhaal in het Boek Jubilee komen de Wachters naar beneden om de mensen heiligheid bij te brengen (Jubilee 3:15), maar zij worden vervolgens verdorven wanneer zij menselijke vrouwen begeren (Jubilee 5:1). In Jubilee hebben de slechte onsterfelijken een leider, Mastema genaamd, die God overhaalt om een tiende van de boze geesten bij hem op aarde te laten blijven om de mensheid te corrumperen en op een dwaalspoor te brengen.

In een documentfragment dat in Grot 4 van de Dode Zee-rollen is gevonden, ziet Amram, de vader van Mozes, de voornaamste engel der duisternis (een Wachter genaamd Melkiresha) in de gedaante van een reptiel (tussen haakjes geplaatste punten staan voor beschadiging van de boekrol/onvindbare tekst):

Ik zag Wachters in mijn visioen, een droomvisioen, en zie, twee (van hen) twistten over mij en zeiden [...] en zij waren verwikkeld in een grote twist over mij. Ik vroeg hun: "Jullie, wat zijn jullie [...] aldus [...] over mij?" Zij antwoordden en zeiden tegen mij: "Wij zijn meesters geworden en heersen over alle mensenzonen." En zij zeiden tot mij: "Wie van ons kies jij [...]

Ik sloeg mijn ogen op en zag een van hen. Zijn uiterlijk was angstaanjagend als dat van een adder, en zijn kledingstukken waren veelkleurig en hij was uiterst donker [...]

En daarna keek ik en zie [...] bij zijn verschijning en zijn gezicht was als dat van een adder [een gifslang], en hij was bedekt met [...] samen, en zijn ogen [...]"[xi]

Deze reptielachtige Wachter lijkt een heel ander soort schepsel te zijn dan de menselijk uitziende bode-engelen die men in het Nieuwe Testament tegenkomt.

In de Bijbel vervullen de Cherubijnen gewoonlijk één van de volgende twee functies: als bewakers van een heilige boom (Genesis 3:24) of als bewakers en dragers van een troon (Psalm 18:10). Hoewel ze menselijke trekken hebben, zijn Cherubijnen hersenschimmen, "de Israëlitische tegenhanger van de sfinx"[xii]. Ezechiël geeft de meest uitgebreide beschrijving (Ezechiël 1:10, 9:3; 10:15-22) waarin ze de "gelijkenis van een mens" hebben, maar "vier gezichten hadden, en ieder had vier vleugels" (Ezechiël 1:6). In Openbaring worden zij, of een soortgelijk wezen, ook beschreven als "beesten vol ogen voor en achter" (Openbaring 4:6). Kleine verschillen in de beschrijvingen zouden kunnen wijzen op een subjectief element in mystieke visioenen zoals de voorbeelden opgetekend door Ezechiël en Johannes, of misschien wijst het op enige verscheidenheid in Cherubijnen. Vreemder nog, wij geloven dat deze entiteiten "shape shifters" zijn die hun fysieke vormen kunnen veranderen. Hoe dan ook, het punt waar we op aansturen is dat Cherubijnen angstaanjagende wezens zijn, en niet de putti, de mollige gevleugelde baby's met roze wangen, zoals we die vaak tegenkomen in de kunst van de Renaissance en de Barok, waarmee ze vaak worden verward.

De Zohar Hadash, een boek met commentaren van rabbijnse kabbalisten, onthult dat occultisten geloven dat engelen van gedaante kunnen veranderen. Hoewel geketend, kunnen bepaalde gevallen engelen nog steeds invloed uitoefenen via magie.

Wanneer engelen afdalen naar de aarde, bekleden zij zich gewoonlijk met lucht en nemen tijdelijke materie aan, waarvan zij zich ontdoen wanneer zij klaar zijn om terug te keren naar de hemel. Maar de twee engelen wilden zo graag onder de vrouwen blijven, dat zij geheel stoffelijk werden, en toen zij zeven dagen achtereen op aarde waren geweest, konden zij niet meer naar de hemel terugkeren. Zij verwekten kinderen bij hun sterfelijke vrouwen; daarna ketende God hen in bergen van duisternis met ijzeren ketenen, die aan de grote diepte zijn bevestigd. Ware het niet voor deze boeien dat zij de wereld zouden uitwissen. Zelfs geketend kunnen zij de hemelse familie nog verzwakken door de toverspreuken die zij kennen en die zij leren aan allen die hun toevlucht tot hen nemen. Deze engelen putten hun levenskracht uit het noorden, de "linkerzijde". Zij zijn de anshe shem (letterlijk: "mannen van naam") omdat zij de heilige namen gebruiken in magische bezweringen.[xiv]

De cryptische verwijzing naar de "linkerkant" geeft waarschijnlijk weer dat het noorden zich links van de opgaande zon bevindt, maar als bron van vitaliteit duidt het op hun valse onafhankelijkheid van God - het kabbalistische concept van Qliphoth, dat het karakter van kwade en onreine dingen en het rijk van Satan en demonen aanduidt.

Meer nog, het lijkt waarschijnlijk dat de Prins der Duisternis zelf van de Cherubijnenfamilie is. Ezechiël vergelijkt de ondergang van de trotse koning van Tyrus met de val en de vloek van de slang (Genesis 3:14-15) in een verbazingwekkende klaagzang (Ezechiël 28:11-19). Het doorziet de trotse menselijke despoot naar de kwade macht achter hem. Het grijpt terug naar de onsterfelijke "gezalfde cherub" in de "tuin van God" en op de "berg van God" (Ezechiël 28:13-14). Die oude slang (Hebreeuws Nachash) die viel, en de eerste mensen in de hof misleidde, wordt later duidelijk geïdentificeerd als de duivel of Satan (Openbaring 12:9).

Hebreeuwse Bijbelgeleerde Michael Heiser betoogt dat de zogenaamde slang in de Hof van Eden geen slang was. Het zelfstandig naamwoord Nachash kan in het Hebreeuws "slang of serpent"[xv] betekenen of, als een werkwoord, "waarzeggerij beoefenen"[xvi], maar als een bijvoeglijk naamwoord betekent het "helder, brutaal".[xvii] In de Hebreeuwse grammatica is het gebruikelijk dat bijvoeglijke naamwoorden worden gebruikt als zelfstandige naamwoorden of als substantief.[xviii] Het is dus een geldige optie om Nachash te vertalen als een zelfstandig naamwoord dat "stralende" betekent. Heiser concludeert, "Eva sprak niet tegen een slang. Ze sprak met een helder, stralend rechtopstaand wezen dat er als een slang uitzag, en dat probeerde haar met leugens te betoveren."[xix] Dit maakt het Genesis-verslag des te aannemelijker; slangen hebben immers geen stembanden en Eva was niet onmiddellijk geschokt zoals men zou verwachten, gezien een pratende slang, wat suggereert dat ze misschien zelfs gewend was om zulke entiteiten te zien.

Het is nogal bevredigend om te weten dat zelfs in het licht van wat we hebben geleerd van Ugaritische en Egyptische teksten over de oude context van de Schrift, de controversiële passages uit de Hebreeuwse Bijbel (Genesis 3, Jesaja 14, en Ezechiël 28) die klassiek werden gebruikt om de duivel van de nieuwtestamentische theologie te beschrijven (vaak met afkeuring van geleerden), nu rigoureus met elkaar in overeenstemming kunnen worden gebracht. Heiser behandelt alle drie de passages als een samengestelde schets:

  • Genesis 3: De Nachash ("Schijnende") wordt "neergezet op de grond" (aangeduid door de verwijzing naar "stof eten" in 3:14).
  • Jesaja 14: Helel ("Schijnende") wordt "neergehaald naar Sheol" (v. 11); "neergehaald naar de aarde [erets]" (v. 12); "neergeworpen naar Sheol, naar de uithoeken van de put" (v. 15).
  • Ezechiël 28: De schitterende, stralende Cherubijn wordt "van de [kosmische] berg Gods geworpen" (v. 16) en "op de aarde [erets] geworpen" (v. 17).

Heiser legt uit: "Alle drie hebben een stralend bovennatuurlijk wezen in Eden dat in opstand kwam tegen God, dat zich het hoofdschap van de goddelijke raad wilde toe-eigenen, welke uit Gods tegenwoordigheid werd geworpen, en dat werd geplaatst onder de geschapen dingen waarover hij gezworen had te heersen, veroordeeld tot het domein van de onderwereld."[xx] Wij geloven dat de tijd nadert dat het laatste aspect van Satans vonnis zal worden voltrokken en dat de hel op aarde zal losbreken wanneer de poort naar de afgrond wordt geopend.

VOLGENDE KEER: Wat is een Poort?

Noten:

[i] https://www.vice.com/en/article/z3vkny/scientists-have-proposed-a-new-particle-that-is-a-portal-to-a-5th-dimension

[ii]Chuck Missler, “Bible Study: It’s Time to Get Serious,” KHouse (accessed February 11, 2015).

[iii] Francis Brown, Samuel Rolles Driver, and Charles Augustus Briggs, Enhanced Brown-Driver-Briggs Hebrew and English Lexicon (Oak Harbor, WA: Logos Research Systems, 2000), 521.

[iv] S. A. Meier, “Angel I,” ed. Karel van der Toorn, Bob Becking, and Pieter W. van der Horst, Dictionary of Deities and Demons in the Bible (Leiden; Boston; Köln; Grand Rapids, MI; Cambridge: Brill; Eerdmans, 1999) 47.

[v] Brown, Driver, and Briggs, Enhanced Hebrew and English Lexicon, 838.

[vi] Kenneth D. Boa, Robert M. Bowman Jr., Sense and Nonsense about Angels and Demons (Grand Rapids, MI: Zondervan, 2009) Kindle Location, 503.

[vii]Ibid., 507–514.

[viii] Meier, “Angel I,” Dictionary of Deities and Demons, 47.

[ix] Robert L. Thomas, New American Standard Hebrew-Aramaic and Greek Dictionaries: Updated Edition (Anaheim: Foundation Publications, 1998).

[x] T. N. D. Mettinger, “Seraphim,” ed. Karel van der Toorn, Bob Becking, and Pieter W. van der Horst, Dictionary of Deities and Demons in the Bible (Leiden; Boston; Köln; Grand Rapids, MI; Cambridge: Brill; Eerdmans, 1999) 742.

[xi] “4Q Amramb (4Q544),” Geza Vermes, The Dead Sea Scrolls in English, revised and extended 4th ed. (Sheffield: Sheffield Academic Press, 1995) 312. (Previous ed.: London: Penguin, 1987.)

[xii] Mettinger, “Cherubim,” Dictionary of Deities and Demons, 189–190.

[xiii]“Putti” at arthistory.about.com.04-13.-2012, http://arthistory.about.com/cs/glossaries/g/p_putti.htm (accessed February 11, 2015).

[xiv]Zohar Hadash, Ruth 95c in Bernard J. Bamberger, Fallen Angels: Soldiers of Satan’s Realm (Philadelphia: Jewish Publication Society of America, 2006) 179.

[xv]James Strong, #H5175, The Exhaustive Concordance of the Bible (Ontario: Woodside Bible Fellowship, 1996).

[xvi]Ibid., #H5172.

[xvii]Ibid., #H5153, #H5702.

[xviii] B. Waltke and M. O’Connor, An Introduction to Biblical Hebrew Syntax (Winona Lake, IN:

Eisenbrauns, 1990) 261–262.

[xix] Michael S. Heiser, “The Nachash and His Seed: Some Explanatory Notes on Why the ‘Serpent’ in Genesis 3 Wasn’t a Serpent,” Dept. of Hebrew and Semitic Studies, UW-Madison, http://www.pidradio.com/wp-content/uploads/2007/02/nachashnotes.pdf.

[xx] Michael S. Heiser, The Myth That Is True (first draft, January 2, 2012, of what will be published as The Unseen Realm in 2015) 70.

Bron: TOP SECRET SERIES—PART TWO: Will Portals Open In 2025? » SkyWatchTV