www.wimjongman.nl

(homepagina)


TOP GEHEIM - Deel 14: Mysterieuze steencirkels, Nephilim Stargates

9 maart 2021 - door SkyWatch Editor

()

Deel 1 - Deel 2 - Deel 3 - Deel 4 - Deel 5 - Deel 6 - Deel 7 - Deel 8 - Deel 9 - Deel 10 - Deel 11
Deel 12 - Deel 13 - Deel 14 - Deel 15 - Deel 16 - Deel 17 - Deel 18 - Deel 19 - Deel 20 - Deel 21
Deel 22 - Deel 23 - Deel 24 - Deel 25 - Deel 26 - Deel 27 - Deel 28 - Deel 29 - Deel 30 - Deel 31
Deel 32 - Deel 33

Een steencirkel is een monument van staande stenen, gerangschikt in een cirkel. De grootte en het aantal van de stenen varieert, en de vorm kan een ellips of een halve cirkel zijn. Sommige zijn complexer, met ontwerpen van dubbele en driedubbele ringen, die vaak afzonderlijk worden geclassificeerd als concentrische steencirkels. Steencirkels werden tussen 3300 en 900 v. Chr. overal op de Britse eilanden gebouwd. Er zijn meer dan duizend voorbeelden overgebleven, waaronder Avebury, de Ring of Brodgar en Stonehenge. De oudste is waarschijnlijk de Standing Stones of Stenness, een megalithische steencirkel op het vasteland van Schotland. Hij werd in verband gebracht met heidense ceremonies en men geloofde dat hij magische krachten bezat.[i] Op basis van radiokoolstofdatering denkt men dat de site al in 3386 v. Chr. in gebruik was.[ii] Veel van deze steencirkels worden in verband gebracht met begraafplaatsen en zouden een of ander begraaf-doel dienen. Andere werden gebouwd om duistere religieuze redenen en dienden waarschijnlijk een ritueel doel. Zelfs nu nog wordt Amerikaans belastinggeld gebruikt om dergelijke heidense portalen te huisvesten. De United States Air Force Academy in Colorado gaf onlangs meer dan $77.000 uit om een moderne replica te bouwen om hun heidense cadetten onderdak te bieden.[iii]

Voordat de Israëlieten het Heilige Land in bezit namen, werden er op soortgelijke wijze steencirkels opgericht, maar er zijn er slechts twee bekend. Eén werd onder water gevonden bij Atlit Yam en een andere, Gilgal Rephaïm, werd vlakbij in de Golan Hoogvlakte gevonden en zal in deze serie grondig worden onderzocht. De eerste is een onder water gelegen oude stad waar archeologen een halfcirkelvormig monument ontdekten dat dateert uit 6000 v. Chr. en dat zeven megalithische stenen van 1320 pond [600 kg] bevat[iv]. Het heeft de kenmerken van een antediluviaanse beschaving die in verband wordt gebracht met de Nephilim. Deze laatste wordt in verband gebracht met de bijbelse figuur Og van Bashan en zou een echte Nephilim sterrenpoort kunnen zijn.

Een echte Nephilim Sterrenpoort?

Bashan, het land van de Rephaïm, bevat honderden megalithische stenen graven die "dolmen" of "portaalgraven" worden genoemd en dateren uit het vijfde tot derde millennium voor Christus. In het westelijke deel van de Bashan-vlakte van de Golan-hoogten liggen de geplaveide stenen ruïnes van een hoogst ongebruikelijke megaliet, Gilgal Rephaïm genaamd, wat in het modern Hebreeuws vertaald wordt als "Wiel der Geesten". Het weerspiegelt een interessante ontwikkeling in de betekenis van "Rephaïm". In de profetische boeken wordt de term geacht geesten aan te duiden, zoals het in het Modern Hebreeuws betekent. Maar in de geschriften van Mozes, betekende het altijd een ras van reuzen. De vroege Israëlieten identificeerden het als "het werk van reuzen (Refa'im, ook Anakim, Emim, Zuzim)".[v] Over deze semantische ontwikkeling later meer, maar voor nu lijkt het voldoende om te zeggen dat, in zijn oude context, "kring van de reuzen" een betere vertaling is van Gilgal Rephaïm. Bovendien, als men Heisers opvatting aanvaardt dat Nephilim een Aramees leenwoord is voor "reuzen",[vi] dan is "Cirkel van de Nephilim" ook redelijk.

Bekend als het "Stonehenge van de Levant", verbinden legendes de megalithische ruïne met Og van Bashan, de laatste Nephilim-koning die door Mozes werd verslagen. Hoewel er heftig gedebatteerd is over de vraag hoe de reuzen zich na de zondvloed opnieuw bevolkten, stelt de Joodse traditie dat Mozes een ogenschijnlijk berouwvolle Og op de ark toeliet. vii] Wij geloven dat een tweede inval van promiscue wachters "en ook daarna, toen de zonen Gods tot de dochters der mensen kwamen" (Genesis 6:4, onderstreping toegevoegd) beter verklaart waarom de Bijbel Og beschrijft als "het overblijfsel van de Rephaïm" (Deuteronomium 3:11). Als een geestelijk en genetisch "zaad van de slang" dat het Heilige Land bezette, onthult nieuw bewijsmateriaal dat Og het land had geërfd van een oude lijn van aristocratische Nephilim in Bashan.

Gilgal Rephaïm, dat zo is georiënteerd dat de berg Hermon precies naar het noorden ligt, bestaat uit zo'n tweeënveertigduizend massieve basaltrotsen die in vier concentrische cirkels zijn gerangschikt - de buitenste hebben een doorsnede van 520 voet [160 m] - en is met zijn 15 voet [4,5 m] hoge tumulusportaal in het centrum één van de vroegste megalithische monumenten in de Levant. Desondanks is het altijd een mysterie gebleven en wordt het niet eens genoemd in veel bijbelse archeologische teksten. Gebaseerd op veldwerk in 2010 door Michael Freikman aan de Hebreeuwse Universiteit,[viii] suggereren wij dat het een van de vroegste voorbeelden is van een necromantisch portaal, een stenen cirkel-ontwerp van de Nephilim variant.

Een dolmen [portaaltombe], ook wel portaalgraf of quoit [ring] genoemd, is een soort megalithische graftombe met één kamer, gewoonlijk bestaande uit twee of meer rechtopstaande stenen die een grote, platte, horizontale deksteen ondersteunen (b.v. Stonehenge). De 4,5 m hoge tumulus in het centrum van het Wheel of the Giants is gecentreerd op een dolmen. In het verleden geloofden archeologen dat het middelpunt een latere toevoeging was, maar nieuw werk door Yosef Garfinkel en Michael Freikman van de Hebreeuwse Universiteit ontdekte meer oude lagen onder de lagen die door eerdere archeologen waren geïdentificeerd, evenals een nieuw artefact dat een eerdere oorsprong door een onbekend volk ondersteunt - wij denken de Nephilim.

Archeologen lijken verbijsterd door de Gilgal Rephaïm. Het is opmerkelijk dat er in de omgeving niets vergelijkbaars te vinden is, zeker niet uit zijn tijd. De inheemse bevolking van die tijd bouwde geen steencirkels of megalieten, maar de Bijbel vermeldt dat dit de streek was die door reuzen werd bewoond. Mozes lokaliseerde de "Rephaïm in Ashteroth-Karnaïm" (Genesis 14:5) en bracht het in verband met "Og, de koning van Bashan, die bij Ashtaroth woonde" (Deuteronomium 1:4). Zoals te verwachten was, lag binnen tien mijl van Gilgal Rephaïm de oude Kanaänitische stad Ashtheroth.

De Israëlische journalist Barry Chamish schreef de plaats toe aan de reuzen en de onsterfelijken van wie zij afstamden. Chamish interviewde Rabbi Yisrael Herczeg, die "de mogelijkheid bevestigde dat reusachtige hemelwezens of hun afstammelingen de cirkels zouden kunnen hebben gebouwd."[ix] Op de vraag of hij buitenaardse wezens bedoelde, antwoordde Rabbi Herczeg: "Nee, meer als gevallen engelen. Og had kinderen bij Noachs dochters en zij waren hybride reuzen die de Anakim of Rephaïm werden genoemd. Zij bestonden in de oudheid en de Bijbel vermeldt hun aanwezigheid in de Golan Hoogvlakte. Zij zouden Gilgal Rephaïm gebouwd kunnen hebben."[x] Hij heeft gelijk, zoals eerder aangetoond, wordt hun aanwezigheid in het gebied door vele passages ondersteund.

Tot voor kort hielden archeologen vol dat de centrale structuur van Gilgal Rephaïm een bijzaak was, tweeduizend jaar na de steencirkels gebouwd. Het blijkt dat de hele plek ouder is dan oorspronkelijk gedacht op grond van de ontdekking van een pin uit de Chalcolithische periode (4500-3500 v. Chr.). Freikman betoogt dat de gehele structuur (voorheen Vroeg Brons) duizend jaar geantedateerd moet worden naar het Chalcolithicum, en, interessanter, dat de tumulus het oorspronkelijke middelpunt was van de gehele constructie en het doel van het wiel als in plaats van een laat bronzen nakomertje.[xi]

THOMAS HORN BESCHRIJFT EEN MYSTERIEUZE BERG WAAR EEN PORTAAL ZOU BESTAAN

Geometrie en astronomie zijn visueel verbonden in het ontwerp van de plek, wat onthult dat het werd gebouwd, althans gedeeltelijk, als een astronomisch observatorium. Nuttig voor heilige en agrarische doeleinden, werd het ontworpen als een observatorium en een stellaire kalender die solstitia en equinoxen kon berekenen door opvallende uitlijningen.[xii] Omdat de sterren bewegen volgens de wetten van de hemelse mechanica, maakt astronomie nauwkeurig historisch onderzoek mogelijk.

De uitlijningen van de steencirkel ondersteunen de datering van de "Cirkel van de Nephilim" rond 3000 v.Chr. toen, volgens berekeningen van Yoni Mizrachi, die zijn doctoraalscriptie aan Harvard schreef over de plek, "de eerste zonnestralen op de langste dag van het jaar door de opening in de noordwestelijke poort schenen... en vervolgens door openingen in de binnenmuren naar het geometrische centrum van het complex gingen. "Deze uitlijningen suggereren dat de oude reusachtige clans iets wisten over de periferie van de kosmos en een hoge waarde hechtten aan het volgen van de sterren.

Gezien de locatie van de megaliet, de extreme ouderdom en de associatie met de Rephaïm-reuzen, lijkt de lokale traditie die de megaliet aanwijst als de graftombe van Og zeer aannemelijk. Het reusachtige karkas van Og is opvallend afwezig, maar de plaats is waarschijnlijk door de eeuwen heen geplunderd door opeenvolgende grafrovers. Het is veilig om te zeggen dat Og's overblijfselen (of slechts authentieke reusachtige beenderen) onbetaalbare museumstukken zouden zijn, maar men huivert om zich het duistere nut voor te stellen dat zulke zeldzame relikwieën zouden kunnen bereiken in de bekwame handen van een bestudeerde duistere magiër. Het is niet verwonderlijk dat de dolmenkamer, althans voor zover het publiek bekend is, leeg werd aangetroffen.

Interessant is dat Og in het hiernamaals status verwierf als een handhaver van de onderwereld. Een verwijzing naar Og komt voor in een Fenicische grafinscriptie, waarin staat dat als iemand de beenderen in de kamer verstoort, "de machtige Og mij zal wreken"[xiv]. Blijkbaar was de naam van Og eeuwen nadat hij door Mozes naar het hiernamaals was gestuurd (Deuteronomium 1:4), nog steeds voldoende krachtig om geesten af te schrikken. Gezien het Joodse geloof dat reuzen als Og niet in aanmerking komen voor de eschatologische opstanding van de doden, zijn de verwijzingen naar Og's activiteiten in het hiernamaals wat men zou verwachten - tenminste, als de overlevering in het Boek van de Wachters juist is.

En nu zullen de reuzen, die uit de geesten en uit het vlees voortkomen, boze geesten genoemd worden op de aarde, en op de aarde zal hun woning zijn. Kwade geesten zijn voortgekomen uit hun lichamen; omdat zij uit de mensen zijn voortgekomen, en uit de heilige Wachters is hun begin en oer-oorsprong; zij zullen kwade geesten op aarde zijn, en kwade geesten zullen zij worden genoemd. Wat de geesten van de hemel betreft, in de hemel zal hun woning zijn, maar wat de geesten van de aarde betreft, die op de aarde geboren zijn, op de aarde zal hun woning zijn. (Henoch 15:8-10)

Op het eerste gezicht suggereert de begrafenis van Og in Gilgal Rephaïm, samen met zijn reputatie in het hiernamaals, dat de Cirkel van de Nephilim diende als een portaal - een plaats waar de boze geesten van Nephilim koningen konden worden opgeroepen. Hoewel dit idee verder gaat dan het archeologische bewijs, biedt de Hebreeuwse term "Rephaïm" ondersteuning. De semantische ontwikkeling van "Rephaïm" van een stam van reuzen naar geesten in de onderwereld suggereert een werkelijke verandering in de entiteiten die de term vertegenwoordigt. Terwijl Mozes schreef over reuzen, was in Jesaja's tijd de betekenis veranderd.

De hel van onderen is voor U bewogen om U te ontmoeten bij Uw komst: Zij wekt de doden voor U op, al de hoofden der aarde; zij wekt van hun tronen op al de koningen der volken. (Jesaja 14:9, schuin toegevoegd)

Waar in de King James "de doden" staat, is de Hebreeuwse term rapha, ook vertaald als "schaduwen, geesten, doden, vertrokken geesten, geesten van de doden."[xv] Het lijkt aannemelijk dat het semantische bereik breder werd naarmate de status van de Rephaïm reuzen overging naar de onderwereld. Met andere woorden, de definitie weerspiegelt de feitelijke situatie, want Og was het laatste fysieke exemplaar in die lijn. Hieruit kunnen we afleiden dat het Rad der Giganten diende als een necromantisch portaal voor de overleden Nephilim koningen van Bashan, waarvan Og de laatste van hun soort was. "Want van het overblijfsel der reuzen bleef alleen Og, koning van Bashan, over" (Deuteronomium 3:11a).

Het ontwerp van Gilgal Rephaïm als een megalithische steencirkel lijkt geschikt voor necromantische magie. Volgens de Encyclopedia of Occultism and Parapsychology is een op de grond getekende "magische cirkel" essentieel voor succesvolle necromantie.[xvi] De cirkel dient om de necromant te beschermen terwijl hij de onderwereldgeest aanroept. Gewoonlijk verzamelt de duistere magiër persoonlijke voorwerpen en gebruikt hij een portret van de overledene die wordt opgeroepen. In dit geval echter bevat het centrum van de megalithische cirkel het in de dolmen gelegde lijk, waardoor het portaal des te krachtiger is. De krachtigste vormen van necromantie gebruiken het eigenlijke lichaam, zoals Francis Barrett uitlegde:

Necromantie heeft haar naam omdat zij werkt op de lichamen van de doden, en antwoorden geeft door de geesten en verschijningen van de doden, en onderaardse geesten, hen lokkend in de karkassen van de doden door bepaalde helse bezweringen, en helse aanroepingen, en door dodelijke offers en goddeloze oblaties.[xvii]

De Bijbel bevestigt het bestaan van onderwereldpoorten, zoals ook de dood een poort heeft. "Zijn de poorten des doods voor u geopend? Of hebt gij de deuren van de schaduw des doods gezien?"(Job 38:17). Zoals beschreven in Het Bovennatuurlijke Wereldbeeld, bracht de heks van Endor met succes de geest van Samuël naar boven door het gebruik van een rituele kuil en een vertrouwde geest (1 Samuël 28:8-20). De poort naar de afgrond die opengaat bij het vijfde-trompet-oordeel is al besproken (Openbaring 9:2).

VOLGENDE KEER: Overbrugbare portalen en poorten in de Bijbel

Eindnoten:

[i]Orkneyjar, The Odin Stone.

[ii] They were built between 5,400 and 4,500 years ago; http://www.historic-scotland.gov.uk/propertyresults/propertydetail.htm?PropID=PL_280.

[iii]“Pagan Stone Circle Built at US Air Force Training Academy,” The Telegraph, November 2011, http://www.telegraph.co.uk/news/newstopics/howaboutthat/8920124/Pagan-stone-circle-built-at-US-Air-Force-training-academy.html (accessed February 25, 2015).

[iv] “The 9,000-Year-Old Underground Megalithic Settlement of Atlit Yam,” Ancient Origins, http://www.ancient-origins.net/ancient-places-asia/9000-year-old-underground-megalithic-settlement-atlit-yam-001579.

[v] Yuval Ne’eman, “Astronomy in Israel: From Og’s Circle to the Wise Observatory,” Cataclysmic Variables and Related Objects, Astrophysics and Space Science Library, Volume 101, 1983, 323–329.

[vi]Michael Heiser, “The Nephilim,” http://sitchiniswrong.com/nephilim/nephilim.htm (accessed December 31, 2014).

[vii] Howard Schwartz, Tree of Souls: The Mythology of Judaism (Oxford: Oxford University, 2004) 461. google books link here.

[viii] “Solving the Mystery of a Megalithic Monument in the Land of Giants,” http://popular-archaeology.com/issue/september-2011/article/solving-the-mystery-of-a-megalithic-monument-in-the-land-of-giants.

[ix]Barry Chamish, “Did Biblical Giants Build the Circle of the Rephaïm?” http://www.ccg.org/Creation%20Articles/Circle%20of%20the%20Rephaïm.htm (accessed February 28, 2015).

[x]Barry Chamish, “Did Biblical Giants Build the Circle of the Rephaïm?” http://www.ccg.org/Creation%20Articles/Circle%20of%20the%20Rephaïm.htm (accessed February 28, 2015).

[xi]“Solving the Mystery of a Megalithic Monument in the Land of Giants,” Popular Archaeology, http://popular-archaeology.com/issue/september-2011/article/solving-the-mystery-of-a-megalithic-monument-in-the-land-of-giants (accessed January 1, 2015).

[xii]David Rapp, “In the Wildcat’s Pile of Stones: Rujm al-Hiri in the Golan Heights is not a burial ground around which a monumental site was erected, but rather a monumental site in which there is a burial ground,” Haaretz, May 2, 2003, http://www.haaretz.com/life/arts-leisure/in-the-wildcat-s-pile-of-stones-1.11251 (accessed September 29, 2014 and February 19, 2015).

[xiii] Ibid.

[xiv]Wolfgang Rölling in “Eine neue phoenizische Inschrift aus Byblos” (Neue Ephemeris für Semitische Epigraphik, vol 2, 1–15 and plate 1) 1974, http://archiv.ub.uni-heidelberg.de/propylaeumdok/1101/.

[xv]7496 rapha in New American Standard Hebrew-Aramaic and Greek Dictionaries, ed. Robert L. Thomas, (Anaheim: Foundation Publications, 1998).

[xvi] “Necromancy” in Encyclopedia of Occultism and Parapsychology, 5th edition, editor J Gordon Melton (Detroit: Gale Group, 2001) 1096.

[xvii] Francis Barrett, The Magus or Celestial Intelligencer Book II, Part II, The Cabala; or The Secret Mysteries of Ceremonial Magic (London: Lackington, Alley, and Co: 1801) 69. http://www.sacred-texts.com/grim/magus/ma231.htm.

Bron: TOP SECRET SERIES—PART 14: Mysterious Stone Circles, Nephilim Stargates » SkyWatchTV