www.wimjongman.nl

(homepagina)


MYSTERIE VAN RAGNAROK EN DE TWEEDE KOMST (DEEL 6): Het mysterie van Jezus die zowel vóór als na de Pascha de Matzah definities vervult

6 december 2020 - door SkyWatch Editor

()

Deel 1 - Deel 2 - Deel 3 - Deel 4 - Deel 5

Herinner je dat we de etymologische overgang van het woord matzah van "uitzuigen", "uitlekken" en "verwijderen" naar "zonder zonde" na het eerste Pascha al hebben besproken (kijk even terug naar in het vorige deel indien nodig). Een feit dat meerdere malen in dit gedeelte naar voren zal komen is dat Jezus de ultieme Matzah is. Hij was, is, en zal altijd "zonder zonde" zijn (1 Petrus 1:19, 2:22; Hebreeën 4:15, 9:14; 2 Korinthiërs 5:21; 1 Johannes 3:5; Jesaja 53:9). Daarom is Zijn natuur identiek aan de definitie van het woord matzah na het Pascha. Het beschrijft Hem, en Hij beschrijft het; de twee zijn onafscheidelijk, al vanaf de haastige uittocht van de Israëlieten uit Egypte. Maar omdat onze Verlosser en Heiland toestond dat Zijn eigen bloed werd vergoten en Zijn eigen lichaam werd gebroken om onze zonden weg te nemen, vervult Hij ook de "verwijderende" invalshoek van wat het Hebreeuwse matzah of matzoh betekende eonen vóór de plaag of de feesten. Hij is zonder zonde; Hij is verwijdert zonde: Het is een letterlijke vervulling van het woord van voor en na matzah een nieuwe betekenis kreeg...toch was dit al lang voor Zijn geboorte voorspeld.

Dit kan veel zijn om te verwerken voor degenen die deze feiten voor de eerste keer lezen, dus laten we herhalen dat het woord matzah, zelf: 1) oorspronkelijk de verwijdering van iets beschreef, wat geen verband hield met een Messias; 2) honderden jaren vóór de Messias zowel de afwezigheid als de verwijdering van zonde ging vertegenwoordigen; en dan 3) uiteindelijk een nauwkeurige beschrijving werd van zowel wie de Messias voor ons zou zijn (de "zondeloze") als wat Hij voor ons zou volbrengen (de "Verwijderaar van onze zonden"). Dit is vergelijkbaar met hoe pesach oorspronkelijk niets te maken had met feesten of engel des doods, en vervolgens de "klanken-achtige" beschrijving werd van de daden van de engel, evenals de precieze definitie van het drempelverbond met Jahweh en later het Nieuwe Verbond door Christus als de ultieme Drempel en Deur.

Een andere laag van schoonheid wordt toegevoegd aan het Avondmaal sacrament: Jezus droeg ons op "te nemen, te eten," daar Zijn lichaam het brood was. Weet je nog dat Hij dit zei terwijl Hij de discipelen letterlijke brokken matzah overhandigde? (Of Hij Pesach op de juiste dag vierde of niet - besproken in het laatste gedeelte - is hier niet aan de orde. Hij riep Zijn discipelen bijeen voor een maaltijd en noemde het persoonlijk een "Pascha", en daarom zou ongezuurde matzah het enige soort brood zijn geweest dat de zondeloze, Joodse Zoon van God op dit moment aan hen zou hebben uitgedeeld, ongeacht dat donzige, zachte brood dat in veel geloofsfilms en toneelstukken over Jezus bij het Laatste Avondmaal wordt afgebeeld). Ook hier, net als bij het drempelverbond, noemt Jezus Zichzelf het centrale element van het feest. Hij is ons ongezuurde brood. Zoveel is duidelijk, en zoveel, op zichzelf, zou genoeg zijn om Christus een "vervulling" van dit feest te noemen.

Maar het Laatste Avondmaal was niet de eerste keer dat een parallel tussen Jezus en brood naar voren werd gebracht. In het Evangelie van Johannes, hoofdstuk 6, zien we dat Jezus al ver voor de kruisiging naam voor zichzelf maakte. In dit gedeelte van de Schrift heeft Hij een grote menigte ooggetuigen van de wonderen die Hij verrichtte voor de zieken. Dit waren mannen, vrouwen en kinderen, pelgrims die in de buurt van Jeruzalem waren voor het Pascha, en hun nieuwsgierigheid naar de Genezer was zo sterk dat ze bereid waren om als een grote schare rond te trekken, weg van elke gemakkelijk beschikbare voedselbron. Eén kleine jongen had een enorm geloof, dat leidde tot wat een enorm ontoereikende donatie van voedsel voor de samenkomst leek: vijf broden gerstebrood en twee vissen. Jezus nam deze kleine offers en vermenigvuldigde ze, en voedde duizenden mensen (de vijfduizend mannen, plus de niet meegetelde vrouwen en kinderen die aanwezig waren) zoveel als ze wilden, totdat ze helemaal vol waren, en keek vervolgens toe hoe Zijn discipelen twaalf volle manden met het overschot verzamelden. Dit wonder, volgens vers 14, bewees aan de menigte dat Jezus de Messias was - de Profeet waarvan hun in Deuteronomium 18:15-18 was verteld dat Hij zou komen.

De volgende dag, toen de enorme menigte achter Jezus aan bleef lopen, daagde Hij hen uit om hun eetlust niet te stellen op vergankelijk voedsel, maar op dat wat eeuwig duurt. Zij konden niet begrijpen wat Jezus hun vertelde, en bewezen dit door om verdere tekenen te vragen, waarbij zij de "manna uit de hemel" gebeurtenissen in Exodus 16:4-36 als rechtvaardiging aanvoerden. Als de Israëlieten manna hadden in de woestijn, dan zou Jezus, als Hij door God gezonden en verzegeld was (zoals Jezus zojuist in vers 27 beweerde te zijn), zeker in staat zijn om meer wonderbaarlijk voedsel voor Zijn volgelingen te produceren. Jezus, die het werkelijk oppervlakkige motief zag achter degenen in de menigte die om een herhaling van de gebeurtenissen van de vorige dag vroegen, bood een zachte correctie, die leidde tot het moment waarop Hij expliciet en ondubbelzinnig naar Zichzelf verwees als het "Brood des Levens":

"Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: Mozes heeft u dat brood uit de hemel niet gegeven, maar mijn Vader geeft u het ware brood uit de hemel. Want het brood Gods is Hij, Die uit den hemel nederdaalt, en Die de wereld het leven geeft."

Toen zeiden zij tot Hem: "Heer, geef ons dit eeuwig brood."

En Jezus zeide tot hen: Ik ben het brood des levens; wie tot Mij komt, zal nimmermeer honger lijden; en wie in Mij gelooft, zal nimmermeer dorsten.... Al wat Mij de Vader geeft, zal tot Mij komen; en wie tot Mij komt, zal Ik geenszins verstoten. Want ik ben uit de hemel gekomen, niet om mijn eigen wil te doen, maar de wil van Hem die mij gezonden heeft. En dit is de wil des Vaders, die Mij gezonden heeft... opdat een ieder, die den Zoon ziet, en in Hem gelooft, eeuwig leven hebbe; en Ik zal hem opwekken ten jongsten dage...want Ik ben dat Brood des Levens. Uw vaderen aten manna in de woestijn, en zijn dood. Dit is het brood, dat uit de hemel nederdaalt, opdat iemand daarvan eet en niet sterft, maar het eeuwige leven beërft ..... Het brood, dat Ik geven zal, is Mijn vlees, dat Ik geven zal tot het leven der wereld .....

[Opnieuw, in woorden die hen vertrouwd zouden zijn geweest maar die ons vandaag vreemd in de oren klinken, vat Jezus Zijn eigen offer samen in die communietaal:] "Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: Tenzij dat gij het vlees van de Zoon des mensen eet, en zijn bloed drinkt, hebt gij geen leven in u. Wie mijn vlees eet en mijn bloed drinkt, die heeft eeuwig leven; en Ik zal hem opwekken ten jongsten dage. Want mijn vlees is waarlijk spijs, en mijn bloed is waarlijk drank. Wie Mijn vlees eet en Mijn bloed drinkt, die woont in Mij en Ik in hem." (Johannes 6:32-56; nadruk toegevoegd)

Volg deze samenvatting: a) Gezuurd brood is een symbool voor zonde; b) het Nieuwe Testament leert duidelijk dat zonde gelijk staat aan dood (Romeinen 6:23); en c) symbolisch en geestelijk deelhebben aan gezuurd brood (het begaan of tolereren van zonde) leidt tot de dood. Als symbool zou men ongezuurd brood het "brood des doods" kunnen noemen. Het Feest van Ongezuurde Broden werd ingesteld om dit dodelijke brood (zonde) te verwijderen uit de levens en huizen van Gods volk. Nu, Jezus is het ongezuurde brood, of, het brood des levens. In dit onderwijs is het duidelijk dat Jezus Zichzelf positioneerde als een directe vervanging van de matzah - een vervulling van het Feest van Ongezuurde Broden. Geloven in en volgen van Christus en een inspanning doen om vergeven, geheiligde Christenen te zijn in onze huizen en levens is de vervanging/vervulling van de "Zoektocht naar Chametz" ceremonie.

Maar er is nog een andere fysieke-gelijkenis hoek op het brood. We hebben eerder al gekeken naar de buitengewone gelijkenis tussen het vergoten bloed van het Seder-lam en het "kruisiging"-stijl braadspit, en ook naar het oosterse begrip van bloed als de essentie van het leven, en dat verklaarde veel waar het "bloed" betrof. Hier kunnen we niet alleen de symboliek begrijpen van Jezus die verwijst naar Zijn lichaam als het "brood" dat de zondevrije matzah van de Hebreeën voorafschaduwde... maar we kunnen de symboliek ook letterlijk zien.

De matzah, wanneer de bakregels strikt worden gevolgd, is gestreept en doorboord, net als Jezus' vlees aan het kruis. Dit voorschrift werd door de Joodse leiders verordend als de verplichte bereidingswijze in het intertestamentische tijdperk, ver voor de geboorte van de Messias, profetisch wijzend op Zijn offer.

Waarom strepen en gaten?

Gist voedt zich met suiker, waarbij koolzuurgassen ontstaan, door gisting, het ethylalcohol. In suikerwater laten deze uitscheidingsproducten belletjes los die naar buiten toe een schuimig, koolzuurhoudend schuim vormen dat in een geelbruine smurry naar de bovenkant van het water stijgt. (In deeg echter beginnen de bloem en de enzymen van de gist onmiddellijk samen te werken om de bestaande zetmeelmoleculen af te breken in suikers, die door de gist worden gemetaboliseerd en omgezet in gas en alcohol. De kauwgomachtige elasticiteit van de "visco-elastische matrix" (in feite zijn dat de vroege eiwitcombinaties die uiteindelijk en collectief tot "gluten" leiden), vooral na voldoende kneden met de hand, houdt de luchtbellen in het brooddeeg vast als kleine ballonnetjes. Deze ballonnen, of luchtbellen, behouden hun vorm wanneer ze worden blootgesteld aan de hitte van de oven en verharden, waardoor een brood ontstaat dat zacht, luchtig, luchtig en heerlijk is.

Wanneer ongezuurd brood voor het feest wordt gemaakt, heeft de bakker achttien minuten vanaf het moment dat de ingrediënten worden gemengd tot het moment dat het brood uit de oven wordt gehaald. Als de bakker langer wacht dan die tijd, bestaat het gevaar dat het brood gaat gisten en dus rijzen. Het hele proces wordt dus haastig uitgevoerd. Om de lucht uit het matzahdeeg in de oven te laten ontsnappen, en dus gistrijzing te voorkomen, bekleden de Joden hun matzah (en doen dat nog steeds) met strepen en prikken er gaatjes in.

Maar joden doen toch geen gist in hun brood... Dat horen de auteurs onze niet-joodse lezers al denken. Dus als ongezuurd brood geen gist heeft, waarom zou het dan gisten en rijzen? Zou ongezuurd brood niet zo simpel zijn als het niet inbrengen van het expandeermiddel?

Niet helemaal, en dat is weer zo'n mooi puzzelstukje met betrekking tot Gods ingewikkeld verbonden ontwerp over het Feest van de ongezuurde broden en de vervulling ervan door Christus.

Het is duidelijk dat het ongezuurde brood dat door de Hebreeën werd gemaakt, geen "toegevoegde" gist of andere rijsmiddelen zou bevatten. Symbolisch zou dit betekenen dat de Joden geen "toegevoegde extra zonde" tussen zichzelf en Jahweh tot stand brachten, waarvoor zij later nonchalant oneindige genade zouden verwachten. Het betekent in wezen dat zij, door het verbond met God, ervoor gekozen hebben de zonde gewetensvol te mijden (een voorloper van Paulus' "sterf aan de zonde" beschouwingen van Romeinen 6:1-2), zoals zij ook gewetensvol gist mijden tijdens Pesach.

Echter, als het hier ophield, zou deze "toegevoegde" gist/zuurselsymboliek geen rekening houden met onopzettelijke zonde of de inherente zonde van de menselijke natuur na de zondeval van de mens; het beeld van brooddeeg zonder toegevoegde zuurdesem op zichzelf zou kunnen suggereren dat mensen, door hun eigen inspanningen, zondeloos kunnen zijn, enkel door te kiezen voor het vermijden van "toegevoegde" zonde aan het recept van hun geloof.

Met betrekking tot gist en brood heeft Gods schepping en ontwerp de parallel verdiept toen Hij ervoor zorgde dat sporen van wilde gist van nature al in graan voorkomen! (Dit geldt ook voor veel andere bronnen van voedsel, zoals melk) Dit komt omdat gist zich ontwikkelt in en verplaatst door de lucht, op natuurlijke wijze.

Net als de menselijke natuur, die is aangetast door de realiteit van erfzonde van voor onze geboorte, is meel "aangetast" door de realiteit van erfgist van voor het gemalen wordt. Fermentatie is al een factor voor alle broodbakprocessen, dat is waarom de Joodse gebruiken en regels vereisen dat de matzah van begin tot eind in achttien minuten gaar is.

En als gist tot de aard van graan behoort zoals zonde tot de aard van de mens, dan zou er, vanuit een technisch perspectief, geen manier zijn om het gist volledig uit brood te verwijderen, ongeacht hoe meesterlijk de bakker is. Het gistingsproces van het deeg zal plaatsvinden, wat in ons symbolenspoor betekent dat ook de verleiding van de zonde zal dooretteren, en die kan nooit worden verwijderd.

Het kan nooit worden verwijderd, dat wil zeggen, tenzij je een gistverwijderaar had die krachtig genoeg was om een schone lei te verlenen. Bedenk dat het Seder-lam alleen de bedekking van de zonde kon voorstellen, niet de volledige verwijdering ervan. Nu, de matzah kan alleen de vermijding van zonde voorstellen, maar niet de volledige verwijdering ervan. De gestreepte, doorboorde matzah zou dan, net als het Seder-lam, vervangen worden door het gestreepte, doorboorde lichaam van Christus. Wij "nemen" en "eten" nu het brood van de Communie als een herdenking van Christus, het ongezuurde brood van het leven, het enige volledig "zonder zonde", gist-vrije Matzah dat, paradoxaal genoeg, ook de eerste betekenis van matzah bereikt, namelijk "het verwijderen van [zonde]".

ALS RAGNAROK ASTEROÏDE APOPHIS (ALSEM) NADERT, HEEFT EEN VERBAZINGWEKKEND ESSEENSE NAUWKEURIGE IN DE BEFAAMDE DODE ZEE ROL EN WERKELIJK DE TIJDLIJN VERBONDEN MET DE TWEEDE KOMST VAN JEZUS?

Nu, net als met de "Verbazingwekkend Profetische Verbindingen" deel in het Pascha eerder, staan de dingen op het punt nog verbazingwekkender te worden als we onze blik richten op de afikomen. En je hebt misschien al eerder gehoord over de Pesach afikomen matzah die geassocieerd worden met Jezus, maar, na uitvoerig de markt te hebben onderzocht, kunnen deze auteurs nergens één boek vinden dat hier zo diep op ingaat als wij op het punt staan te doen. Dus pak een kop koffie en zet een Professor Grampy's denkpet op. Als je net zo bent als wij toen we hier voor het eerst over hoorden, kan die gloeilamp boven je hoofd wel eens ontploffen.

Verwijzing van de Afikomen

De Pesach maaltijd zelf, heeft een gebruik dat een beetje te opvallend is en een voor de hand liggende parallel voor de meeste geleerden om af te schrijven als toeval. Het heeft te maken met het laatste stuk matzah dat wordt gegeten op de avond van Pesach. Dit is, volgens de Joodse geschiedenis (en moderne wetenschappelijke rapporten), een "zoektocht naar de toekomstige Messias" -symboliek. (Maar merk op dat het ingewikkelder is dan dat, zoals je zo dadelijk zult zien).

Drie stukken matzah worden aan de vader van het gezin gebracht voor of in de buurt van het begin van het feest. De middelste matzah (nu afikomen genoemd) wordt gebroken, verstopt tot het einde van de maaltijd en door de kinderen gezocht, gevonden, en aan de vader gegeven voor een prijs. Zonder een formele titel wordt de jacht in de moderne Joodse literatuur eenvoudigweg "het verstoppen van [en later het "zoeken naar"] de afikomen" genoemd. De Seder kan niet worden afgesloten voordat dit ritueel voorbij is. Wanneer dit ritueel is voltooid, is de Seder officieel afgelopen; er mag geen voedsel of drank meer worden genuttigd (met voor de hand liggende uitzonderingen, zoals water om medicijnen mee af te wassen, etc.).

Het onderwerp van de afikomen is zo rijk dat het nodig is om subcategorieën van gedachten op te splitsen en te organiseren om het volledig te kunnen behandelen, opdat we niet eindigen met een rommelig, enorm hoofdstuk dat over zichzelf struikelt en onbegrijpelijke en schijnbaar ongerelateerde feiten oplevert. Daarom hebben we besloten om eerst de oorsprong van de traditie te behandelen, gevolgd door enkele extra lagen van verbijsterende symboliek die door niemand anders dan God konden zijn gepland om te wijzen op een Christus-vervulling. Tenslotte, wat het woord afikomen werkelijk betekent, er zijn genoeg redenen waarom we dat niet snel in eenvoudige bewoordingen kunnen uitleggen. Voor nu volstaat het te zeggen dat het beschrijft "dat wat later komt". Nadat de lezers een fundamenteel begrip van de traditie hebben gekregen, zullen we de evolutie van dit zeldzame en bizarre woord behandelen in een gedeelte dat toepasselijk "Etymologische Nachtmerries" heet.

De oorsprong van het zoeken

Hoewel niet elke bron het daarmee eens is, is het meest populaire idee dat een onschuldige verkeerde interpretatie van een oude leer een nieuwe traditie inluidde die door de Joden zou worden nageleefd (klaarblijkelijk zonder dat zij wisten dat zij het verlossende verhaal van Jezus aan het naspelen waren). In het geval van deze theorie was het niet eens de bedoeling dat het afikomen zou worden wat het werd, wat de sterke profetische band met Christus nog authentieker en fascinerender maakt als deze theorie waar is, omdat het niet gefabriceerd, bedacht of in scène gezet kan zijn als het per ongeluk tot stand komt.

Gebaseerd op de Talmoed, Pesachim 108b-109a, moeten kinderen deelnemen aan het drinken uit de vier bekers wijn (ter herinnering aan de vier beloften van Exodus 6:6-7: "Ik zal uitbrengen," "Ik zal verlossen," "Ik zal bevrijden," en "Ik zal nemen"). De wijn, de late avonduren, de festiviteiten, de stimulatie, de opwinding, enz. kunnen kinderen moe maken, dus moeten gezinnen alles doen wat in hun macht ligt om te voorkomen dat de jonge kinderen voor het einde van de ceremonies in slaap vallen, inclusief de suggestie van de Talmoed om geroosterde granen en noten uit te delen. Hiervan zegt de Talmoed verder: "Het werd onderwezen in een baraita dat Rabbi Eliezer zegt: Men grijpt de matzot [meervoud voor matzah] op de nachten van Pesach...vanwege de kinderen, zodat... zij niet zullen slapen en zij zich zullen informeren over de betekenis van deze ongebruikelijke praktijk."[i] Een andere gangbare vertaling luidt: "Wij grijpen matzahs in de nacht van Pesach, opdat de kinderen niet in slaap vallen."

Wat hier beschreven wordt, gebaseerd op de context van het oorspronkelijke Hebreeuwse chotfin ("grijpen," "graaien," of "stelen"), was oorspronkelijk alleen bedoeld om een snelle consumptie aan te duiden; met andere woorden, de matzah moet gegeten worden voordat de kinderen in slaap vallen. Zo eenvoudig was het. Echter, sommige geleerden leggen uit dat Rabbi Eliezer's onderricht (heel onschuldig) werd geïnterpreteerd om te betekenen dat een andere traditie moet worden uitgevoerd - één die de jongeren alert en opgewonden houdt tot het einde van de nacht en die de handeling van "grijpen" of "jatten" inhoudt.

Deze uitleg wordt bijna overal gegeven. Het probleem met dit idee is echter dat het berust op het feit dat de jacht op de afikomen-traditie begon bij de circulatie van Eliezer's rabbinale onderricht. Zoals we op de volgende bladzijden zullen bespreken, is er bewijs dat, hoewel de uitvoering van de traditie iets anders was, de rol van de afikomen in het Pascha veel ouder is dan dat. En dat zou natuurlijk alle theorieën teniet doen die suggereren dat de jacht begon als gevolg van Rabbi Eliezer die wilde dat kinderen wakker bleven. Een andere tamelijk belangrijke kwestie die vaak opduikt in het spoor van de oorsprong van Eliezer is hoe vaak Joden het woord chotfin associëren met "stelen" in plaats van gewoon "grijpen" of "weggrissen", en dit is naar voren gebracht als een verklaring voor het feit dat sommige moderne Joodse families de afikomen negeren, omdat zij in de veronderstelling zijn dat zij hun kinderen zouden leren dat er gerechtvaardigde gelegenheden zijn om diefstal te plegen (of de daad na te bootsen). Als dat vandaag de dag een probleem is, dan zou het dat in zijn tijd ook zijn geweest, wat suggereert dat een "spel stelen" misschien niet is uitgegroeid tot een algemeen aanvaarde rite op enig moment in de geschiedenis van een volk waarvan de Tien Geboden het zelf verbied.

Een andere theorie over de oorsprong van de afikomen-traditie heeft te maken met wat geleerde moddergevechten tussen een paar gepassioneerde mannen in de jaren 1920: Robert Eisler, Hans Lietzmann, en Arthur Marmorstein. Het lange verhaal is nogal dramatisch en het eerlijk vertellen ervan dient er alleen maar toe om ze alle drie minder intelligent te doen lijken dan ze werkelijk waren (en alle drie waren ze ongelooflijk bekende en gerespecteerde theologen/geleerden). Het volstaat te zeggen dat Eisler een paar punten had verbonden die de afikomen-zoektraditie in verband brachten met de oude Joden van vóór de tijd van Christus en mogelijk, voor zover iemand weet, begonnen waren in Kanaän. Nadat Eisler zijn bevindingen en zijn interpretaties had gepubliceerd in een Duits wetenschappelijk tijdschrift,[ii] schreven Lietzmann en Marmorstein hun eigen tegenargumenten, die Eisler weerlegde in een ander artikel, en Lietzmann en Marmorstein reageerden weer, enzovoorts. Uiteindelijk werden advocaten in de driehoek betrokken en Lietzmann, die een zekere zeggenschap had over wat het Duitse tijdschrift zou publiceren, schrapte Eislers geschriften volledig uit het tijdschrift, zodat hijzelf en Marmorstein het officiële laatste woord hadden. Eisler, wiens stem effectief tot zwijgen was gebracht, stelde een lijst samen van laatste reacties en argumenten voor zijn ideeën, maar deze werden niet gepubliceerd. Door bewijzen aan te dragen waar zijn geleerde collega's het niet mee eens waren, raakten zijn naam en een deel van zijn werk in de vergetelheid.

IS NASA DEEL VAN EEN DOOFPOT MET CATASTROFALE GEVOLGEN?! NIEUWE "RAGNAROK" VERTELT ALLES!

Veertig jaar later, in 1966, werd Eisler's werk opnieuw bekeken en aanzienlijk uitgebreid door de befaamde juridisch analist en Oxford professor in de Joodse wet, David Daube. De conclusies van Daube's onderzoek waren samen met die van zijn voorganger zo overtuigend en achtenswaardig dat de Londense Diocesane Raad voor Christelijk-Joodse Begrip Daube steunde bij het geven van een lezing genaamd "He That Cometh" in St. Paul's Cathedral.

Daube heeft gelijk als hij erop wijst dat op veel momenten in de Joodse geschiedenis (met name het delicate tijdperk vlak voor de vernietiging van de tweede tempel in Jeruzalem), de Pesach Seder zowel naar het verleden (Egypte) als naar de toekomst (de komende Messias en de uiteindelijke verlossing) keek. Dit is inderdaad gemakkelijk terug te vinden in de verschillende geregistreerde Seder recitaties en in de richtlijnen van gerespecteerde rabbijnen vanaf het begin. Zelfs hedendaagse autoriteiten hebben er geen moeite mee om de afikomen te koppelen aan een vooruitblik naar een Messias die nog niet gekomen is. In een online artikel met de titel "Waarom verbergen we de afikomen?" legt de Joodse geleerde Yehuda Shurpin uit dat de symboliek van de afikomen verbonden is met de bevrijding, en dus verlossing, uit Egypte. Hij gaat verder met te zeggen: "Die verlossing was echter niet volledig, want we wachten nog steeds op...de komst van Moshiach [Messias].... Het verbergen van de grootste helft van de matzah herinnert ons eraan dat het beste, de echte verlossing, nog moet komen, nog steeds verborgen in de toekomst."[iii]

Het is duidelijk dat in sommige van de oudste Seder-tradities, er elementen van de maaltijd zouden zijn geweest die melding maakten van, en symbolisch reflecteerden op, de komende Messias. Wat dat element was, zou, zonder de afikomen, moeilijk te identificeren zijn. Aan de andere kant, vanwege de associatie tussen Joden en "arm verdrukt brood" uit hun dagen in Egypte (met andere woorden, ongezuurd; vgl. Deuteronomium 16:3), beschouwden de Joden arm brood als een symbool voor hen als een volk. Het breken, verstoppen en herontdekken van het "arme brood" afikomen, zo leggen deze geleerden uit, waren daarom symbolisch voor Israël als incompleet tot die toekomstige dag waarop de Messias wordt geopenbaard en weer bij haar wordt gevoegd.

Het feit dat we niet beschikken over betrouwbare literatuur die specifiek het eerste afikomen-ritueel identificeert, doet voor sommigen twijfel rijzen over de vraag of de rite al bestond vóór de Rabbi Eliezer-oorsprongstheorie. Voor anderen, zoals Eisler en Daube, is het idee dat bijna alle Joodse huishoudens uiteindelijk hetzelfde ritueel met dezelfde symboliek zouden toepassen vanwege een obscure passage van een rabbijn die hen op onduidelijke wijze opdroeg iets te "stelen", te "grijpen" of te "graaien" om kinderen wakker te houden, zijn eigen hoge snelheid, eenrichtingsverkeer in de richting van twijfel. Het is veel logischer om toe te geven dat het ritueel waarschijnlijk veel ouder is dan de regel van Eliezer uit de Talmoed. Dat hoeft niet te betekenen dat elk Joods huishouden het al vroeg in praktijk bracht, want het kan ook een tijd een minder conventionele observatie zijn geweest, totdat het later in de Haggadah werd opgenomen.

Nu de oorsprongstheorieën achter de rug zijn, komt de vraag naar de betrokkenheid van Christus op de voorgrond.

Voor iemand die bereid is een onpartijdige, open geest te hebben, wijzen de drie stukken matzah die aan de vader van het gezin worden gegeven, het zoeken en terugvinden van de verborgen afikomen, de prijs - dit alles, moment na moment, naar de Messias en Zijn werk aan het kruis. Het is aanzienlijk moeilijker om naar alle lagen van het ritueel te kijken en Christus uit het beeld te snijden dan het is om toe te geven dat het allemaal om Hem draait. Voor veel Joodse gezinnen is vandaag de dag het wakker houden van de kinderen voor een competitie alles wat het afikomen hoeft voor te stellen. Voor sommige Joodse apologeten is de gelijkenis tussen de afikomen en Jezus puur toeval, en zij gaan verder met het tonen van conflicten in de vergelijking tussen Hem en de feestgewoonte. Echter, als deze mensen het mis hebben - en deze auteurs stellen dat zij het mis hebben, om vele redenen die te verbijsterend zijn om te negeren - wat zou het dan kunnen betekenen...

Nou, het zou een ongezuurde broden game-changer kunnen zijn.

Het zou zelfs alles kunnen veranderen wat wij, moderne westerlingen, dachten te weten over de Communie...

In de volgende bijdrage gaan we naar het moment waarop de afikomen voor het eerst in het feestgedruis wordt gebracht en kijken we hoe het, vanaf het moment dat het de kamer binnenkomt, een Jezus-kwaliteit krijgt.

VOLGENDE: Mysterie van de Drie Matzahs

Eindnoten:

[i] Pesachim 108b–109a, The William Davidson Talmud , last accessed May 13, 2020 from The Sefaria Library , https://www.sefaria.org/Pesachim.108b.8?lang=bi&with=all&lang2=en.

[ii] Eisler, Robert, “Das Letzte Abendmahl,” Zeitschrift für die neutestamentliche Wissenschaft (Vol. 24; 1925), 161–192.

[iii] Shurpin, Yehuda, “Why Do We Hide the Afikoman,” Chabad , last accessed May 20, 2020, https://www.chabad.org/holidays/passover/pesach_cdo/aid/2910434/jewish/Why-Do-We-Hide-the-Afikoman.htm .

Bron: MYSTERY OF RAGNAROK AND THE SECOND COMING (PART 6): The Mystery of Jesus Fulfilling Both Pre- and Post-Passover Matzah Definitions » SkyWatchTV