www.wimjongman.nl

(homepagina)


MYSTERIE VAN RAGNAROK EN DE TWEEDE KOMST (DEEL 16): Meer over de boodschapper Apophis en de verschrikkelijke goden die ermee komen

21 juli 2022 - door SkyWatch Editor

()

Deel 1 - Deel 2 - Deel 3 - Deel 4 - Deel 5 - Deel 6 - Deel 7 - Deel 8 - Deel 9 - Deel 10 - Deel 11
Deel 12
- Deel 13 - Deel 14 - Deel 15 - Deel 16 - Deel 17 - Deel 18 - Deel 19 - Deel 20 - Deel 21
Deel 22 - Deel 23 - Deel 24 - Deel 25 - Deel 26 - Deel 27 - Deel 28 - Deel 29 - Deel 30 - Deel 31

Een van de vele verrassende aspecten van asteroïde Apophis is de bovennatuurlijke timing van zijn komst. Het Jet Propulsion Laboratory van Cal Tech, dat Near Earth Objects (NEO's) volgt voor NASA, vertelt ons dat hij "onschadelijk langs de Aarde zal vliegen, ongeveer 31.000 kilometer boven het oppervlak" op 13 april 2029.[i] Waarom is dit interessant? De datum heeft een intrigerend verband met de jaarlijkse feesten die God aan Mozes verordende in de woestijn.

Aangenomen dat Apophis het bijbelse Alsem is (we bevestigen dat niet en we stellen hier geen data vast), en dat 2029 dus een periode zou vertegenwoordigen ergens rond het midden van de Grote Verdrukking wanneer de bazuin-oordelen beginnen, dan zou maandag 13 oktober 2025 (13 april 2029, min drie en een half jaar), bij benadering de begindatum zijn van de zeven jaren van Verdrukking die in de Schrift zijn voorzien (zie Mattheüs 24:21, Openbaring 7:14, en Daniël 12:1). Voor evangelische dispensationalisten (en sommige katholieke gelovigen in de profetie) kan deze timing een onheilspellend teken lijken dat er spoedig een wegvoering van de Gemeente zal plaatsvinden (de eschatologische gebeurtenis, zoals we eerder hebben beschreven, wanneer alle ware christenen die nog in leven zijn in een oogwenk in glorieuze lichamen zullen worden veranderd en zullen worden vergezeld door de opstanding van dode gelovigen, die met hen ten hemel zullen opstijgen). Afhankelijk van iemands standpunt, zou dit de laatst mogelijke datum voor een pre-Verdrukking Opname plaatsen ergens rond 13 oktober 2025.[ii]

13 oktober 2025 is 21 Tishri op de Hebreeuwse kalender, de zevende dag van het jaarlijkse Loofhuttenfeest (Sukkot, letterlijk "Feest der Loofhutten"), een van de jaarlijkse feesten die God de Israëlieten opdroeg te houden toen Hij de Wet aan Mozes gaf.

Sukkot is een zevendaags feest dat begint op 15 Tisjri, de zevende maand van de Hebreeuwse kalender. Daarmee is het precies zes maanden na het Feest van Ongezuurde Broden, een zevendaags feest dat volgt op Pesach, dat valt op de avond van 14 Nisan, de eerste maand van het jaar. Die twee waren, samen met Sjavoeot, het Wekenfeest (Pinksteren), de jaarlijkse bedevaartsfeesten waarbij de Joodse mannen voor God moesten verschijnen bij de tabernakel en, later, de tempel in Jeruzalem.[iii]

De heidense religieuze kalender in het oude Nabije Oosten kende eveneens feesten in de lente en de herfst, de akitu genoemd. Deze rite dateert tenminste uit het midden van het derde millennium v. Chr.[iv] Gedurende vele jaren dachten geleerden dat de akitu een nieuwjaarsfeest was dat elk voorjaar in Babylon werd gehouden om de oppergod, Marduk, te eren. Recentere ontdekkingen hebben echter aangetoond dat er twee akitu-festivals waren, één in de lente, het oogstseizoen, en het andere in de herfst, het plantseizoen, en veel steden voerden het ritueel uit om hun beschermgodheden te eren. De vroegste akitu die bij de geleerden bekend is, vond bijvoorbeeld plaats in Ur in Soemerië, de geboortestad van de maangod Sîn.[v]

De akitu begonnen op de eerste van Nisan en de eerste van Tishri, dicht bij de lente- en herfst equinoxen. Hoewel de lengte van het feest in de loop der jaren veranderde, blijkt het over het algemeen elf[vi] of twaalf dagen te duren.[vii] Zo begonnen de Feesten van Ongezuurd Brood en Loofhutten een paar dagen nadat de heidense buren van de Hebreeërs hun jaarlijkse oogst- en plantrituelen hadden beëindigd.

Sukkot is een zevendaags feest. Alleen al het aantal offerdieren dat nodig was suggereert dat dit het festival bij uitstek was op de Joodse kalender, en het is vooral interessant omdat het stieren waren. Numeri 29:12-34 geeft een overzicht van de vereisten:

Dag 1: 13 stieren, 2 rammen, 14 lammeren, 1 geit

Dag 2: 12 stieren, 2 rammen, 14 lammeren, 1 geit

Dag 3: 11 stieren, 2 rammen, 14 lammeren, 1 geit

Dag 4: 10 stieren. 2 rammen, 14 lammeren, 1 geit

Dag 5: 9 stieren, 2 rammen, 14 lammeren, 1 geit

Dag 6: 8 stieren, 2 rammen, 14 lammeren, 1 geit

Dag 7: 7 stieren, 2 rammen, 14 lammeren, 1 geit

In totaal werden er dus zeventig stieren geofferd gedurende de zeven dagen van Sukkot. Het feest van ongezuurde broden, ook een zevendaags feest, vereiste slechts één ram en zeven lammeren per dag. Maar het grootste verschil tussen de twee feesten is dat er slechts twee stieren per dag geofferd werden tijdens het Feest van Ongezuurde Broden.[viii] In feite vereiste geen van de andere feesten die God voor Israël verordende, het offeren van meer dan twee stieren per dag.[ix]

Dus, Sukkot was uniek in de jaarlijkse kalender. Het was zo belangrijk dat het soms gewoon "het feest" of "het festijn" werd genoemd.[x] Maar waarom? Waarom waren er zoveel stieren nodig op dit feest? Eén ding is in ieder geval zeker: het ging niet om het rundvlees.

De beeldspraak van runderen werd vaak gebruikt om de heidense goden van de oude wereld te beschrijven. Zo is de naam van de oude goden van het Griekse pantheon, de Titanen, afgeleid van een oude stam van het Amoritische volk, de Tidanu (of Ditanu, afhankelijk van waar en wanneer het op kleitabletten werd gegrift).[xi] Dit was een semi-mythische groep waarvan de Amoritische koningen van Babylon (waaronder Hammurabi de Grote), Noord Mesopotamië, en Ugarit beweerden af te stammen.

Tegen de tijd van de Richteren in Israël was de stam tot het verleden gaan behoren. De Ditanu leefden echter voort in de Amoritische godsdienst, vereerd als goden van de onderwereld. Religieuze teksten brachten de Ditanu in verband met de Rephaïm, die welbekend waren bij de heidense Amorieten. Het schijnt dat Amoritische koningen ernaar streefden zich na hun dood bij de "raad van de Ditanu" aan te sluiten, en koninklijke tuinen werden aangelegd om de gestorven koningen te vereren, vermoedelijk om hen te helpen zich in het hiernamaals in het gezelschap van hun machtige voorouders te voegen.[xii]

Het relevante punt is dat de Ditanu/Tidanu hun naam ontleenden aan ditânu, het Akkadische woord voor "bizon" of "stier."[xiii] Hiermee werden waarschijnlijk de oerossen bedoeld, een primitieve runderstam waarvan moderne gedomesticeerde rassen afstammen. Aurochs-stieren waren zwart, wogen ongeveer een ton, met een schouderhoogte van meer dan een meter tachtig, hadden akelig uitziende horens, en waren geen beest waar een onervaren jager zich in zijn eentje mee in zou willen laten.[xiv]

En dit was hoe de heidense buren van de oude Hebreeën hun schepper-god beschreven.

De runderachtige betekenis van de vorm Ditanu/Didanu is bijzonder intrigerend in het licht van andere tauromorfe elementen in de traditie. Zo werd de prominente Titaan Kronos later geïdentificeerd met El, die in de Ugaritische en Bijbelse literatuur het epitheton tr, "Stier", krijgt. Afgezien van deze expliciete toespeling kunnen we ons afvragen of de naam El (Akkadisch en Ugaritisch ilu) niet zelf al een runderbetekenis heeft.... Betekent het misschien "Stier", (misschien meer algemeen "mannelijk dier"), zodat de epitetische titel tr er in feite een overbodige glans op zich is....

Bovendien zou de naam Kronos wel eens dezelfde nuance kunnen hebben, omdat hij kan worden uitgelegd als een verwijzing naar runderhorens (Akkadisch, Ugaritisch qarnu, Hebreeuws qeren), die een prominente plaats innemen in de goddelijke iconografie in het Nabije Oosten.[xv] (Nadruk toegevoegd)

Verwijzingen naar "Stier El" komen veel voor in Ugaritische teksten, maar als je het bovenstaande zorgvuldig leest, ben je misschien verbaasd te horen dat geleerden die verwijzingen ook in de Bijbel aantreffen. In het boek Hosea bijvoorbeeld, herinnert de profeet aan de afgoderij van Jeroboam, die de opstand leidde tegen Salomo's zoon, Rehabiam, om het afgescheiden noordelijke koninkrijk Israël te stichten:

Ik heb je kalf verafschuwd, Samaria.

Mijn woede brandt tegen hen.

Hoe lang nog zullen zij niet in staat zijn onschuldig te zijn?

Want het is van lsraël;

een vakman heeft het gemaakt;

het is niet van God.

Het kalf van Samaria

zal in stukken gebroken worden. (Hosea 8:5-6; nadruk toegevoegd)

De zinsnede, "Want het is van Israël," komt van de Hebreeuwse Masoretische tekst, kî miyyiśrāʾēl, wat letterlijk betekent, "want van Israël."[xvi] Dat slaat nergens op in het Hebreeuws of in het Engels. Het vers zoals het in onze Engelse Bijbels staat, is de beste gok van vertalers die een zin proberen te "repareren" die zij niet begrijpen.

Maar Hebreeuwse geleerden hebben ontdekt dat het anders scheiden van de tekens kî mî šōr ʾēl oplevert, waardoor vers 6 verandert van "want het is van Israël" in dit:

Want wie is Stier El?[xvii]

een vakman heeft het gemaakt;

het is niet God.

Het kalf van Samaria

zal in stukken gebroken worden. (Hosea 8:6, gewijzigd)

Jerobiam had de noordelijke stammen teruggetrokken in de aanbidding van de schepper-god van de Kanaänieten door het oprichten van de gouden kalveren te Bethel en Dan. Door in Hosea 8:6 "Stier El" te lezen, in plaats van "Israël", wordt het vers een polemiek die niet alleen gericht is tegen de afgoden van Jerobiam, maar ook tegen het hoofd van het Kanaänitische pantheon. Het past beter in de context van de passage dan de gebruikelijke Engelse weergave.

En, interessant genoeg, is dit niet de enige plaats in de Bijbel waar die vervanging dichter bij de betekenis van het oorspronkelijke Hebreeuws komt.

Het epitheton is onlangs ook geïdentificeerd in een scherpzinnige studie van Deuteronomium 32:8 door Joosten, waarin hij een soortgelijke medeklinker hergroepering voorstelde in de uitdrukking bny yśrʾl (bĕnê yiśrāʾēl) om te lezen (bĕnê šōr ʾēl). Aangezien de LXX (ἀγγέλων θεοῶ, sommige mss υἱων θεοῶ), en één Qumran tekst, 4QDeut j (lmspr bny ʾlhym), hier al een goddelijke verwijzing lezen, in plaats van het "Israël" van MT, heeft dit voorstel veel om het aan te prijzen:

yaṣṣēb gĕbulōt ʿammîm Hij stelde de grenzen van de volken vast

lĕmisparbĕnê šōr ʾēl overeenkomstig het aantal van de zonen van Stier El.[xviii]

Dit is waarom we dit spoor volgen: De Amoritische buren van het oude Israël geloofden dat El hof hield op de top van de berg Hermon[xix] met zijn gemalin, Asherah, en hun zeventig zonen.[xx]

KIJK NAAR DEEL VIER IN DE RAGNAROCK TELEVISIESPECIAL: DR. THOMAS HORN GEEFT DE MEEST VOLLEDIGE DETAILS TOT NU TOE VAN ZIJN EINDTIJD-VISIOEN VAN VERNIETIGING MET BETREKKING TOT DE ASTEROÏDE APOPHIS!

Het getal zeventig was in het oude Nabije Oosten symbolisch. Het vertegenwoordigde voltooiing, totaliteit, de volledige set; niet één weggelaten. [xxi] Bijvoorbeeld, in verslagen van gewelddadige overdrachten van macht, het aantal van de verliezers ter dood gebracht was meestal zeventig. [xxii] Het beschreef totale vernietiging.

Gevallen in dit verband: De zeventig zonen van Gideon gedood door Abimelech[xxiii] en de zeventig zonen van Achab afgeslacht door de usurpator Jehu.[xxiv] Hebben Achab en Gideon echt elk zeventig zonen verwekt? Waarschijnlijk niet. Vergelijkbare verslagen buiten de Bijbel uit dezelfde periode bevestigen dat bedoeld werd dat al hun zonen waren gedood (behalve, natuurlijk, Gideons enige overlevende zoon, Jotham; in zijn geval stonden zeventig voor allen behalve hij).

Nu is het je waarschijnlijk opgevallen dat "Stier El" hetzelfde aantal zonen had als het aantal stieren dat werd geslacht tijdens het Loofhuttenfeest. Uitstekend! Je ziet waar dit heen gaat.

Maar het is meer dan alleen symbolisch. Er is een bovennatuurlijke betekenis voor die zeventig zonen.

Laten we teruggaan naar Deuteronomium 32:8, dat we hierboven aanhaalden. Het is veilig om te zeggen dat je geen Engelse vertaling zult vinden die het einde van dat vers weergeeft als "zonen van Stier El." Er zijn echter een aantal nieuwere vertalingen, zoals de English Standard Version en de New English Translation, die er wel op lijken.

Toen de Allerhoogste aan de naties hun erfenis gaf,

toen hij de mensheid verdeelde,

legde hij de grenzen van de volkeren vast

naar het getal der zonen Gods. (Deuteronomium 32:8)

De vertalers van het NET waren nog preciezer in wat volgens hen bedoeld was met het oorspronkelijke Hebreeuws:

Toen de Allerhoogste de volken hun erfdeel gaf,

toen hij de mensheid verdeelde,

stelde hij de grenzen van de volkeren vast,

naar het getal van de hemelse vergadering. (Deuteronomium 32:8, NET)

De meeste Engelse vertalingen lezen "zonen van Israël" aan het eind van het vers. Nogmaals, dit is een voorbeeld van vertalers die hun best doen om een moeilijke zin te interpreteren.

Er zijn een paar redenen om de voorkeur te geven aan "zonen van God" boven "zonen van Israël." Ten eerste verwijst Mozes in de passage naar Gods reactie op het incident van de Toren van Babel. Hij verwarde de taal van de mensen in Babel en "verspreidde hen over de hele aarde."[xxv] Israël - dat wil zeggen, Jakob - lag minstens nog vijftienhonderd jaar in de toekomst toen God Nimrod's lievelingsbouwproject verstoorde.

Ten tweede, en belangrijker: Het oudste en beste tekstbewijs ondersteunt de "zonen van God" lezing. In een kopie van Deuteronomium, gevonden tussen de Dode Zee rollen, staat duidelijk "zonen van God", en de Septuagint vertaling, die meer dan tweehonderd jaar voor de geboorte van Jezus uit het Hebreeuws in het Grieks werd vertaald, neemt een vergelijkbare betekenis aan:

Toen de Allerhoogste de naties verdeelde

zoals hij de nakomelingen van Adam verstrooide,

stelde hij grenzen voor de naties

overeenkomstig het aantal van de engelen van God. (Deuteronomium 32:8, Lexham Engelse Septuagint; nadruk toegevoegd)

Hier is het kernpunt voor dit gedeelte: Wanneer we de lijst van de nakomelingen van Noach lezen in hoofdstuk 10 van Genesis, de Tafel der Volkeren, vinden we zeventig namen. Met andere woorden, toen God de naties na Babel verdeelde, schiep Hij een evenwicht tussen het aantal naties en de "zonen Gods", "engelen Gods", "hemelse vergadering", "hemelse voorhof"[xxvi] of "hemelse wezens."[xxvii] Waarom? Oordeel. God verordende dat de aarde niet langer onder Zijn rechtstreeks gezag zou staan, maar zou rapporteren aan Zijn ondergeschikten, de "zonen van God".

En pas op dat u uw ogen niet opheft naar de hemel, en wanneer u de zon ziet en de maan en de sterren, al het heir des hemels, u zich laat meeslepen en u voor hen buigt en hen dient, dingen die de Here, uw God, aan alle volken onder de gehele hemel heeft toebedeeld.

Maar de Here heeft u uit de ijzeroven, uit Egypte, gehaald en u tot een volk van zijn eigen erfdeel gemaakt, zoals u nu bent. (Deuteronomium 4:19-20; nadruk toegevoegd)

God wees "het heir des hemels" toe aan de volken als hun goden, maar Israël reserveerde Hij voor Zichzelf.

Maar het deel van de Heer is zijn volk,

Jakob zijn toegewezen erfenis. (Deuteronomium 32:9)

Babel was een poging om een kunstmatige berg te bouwen - een portaal, zo je wilt, om de goden naar de aarde te brengen.[xxviii] Gods straf was de mensheid te geven wat zij wilde, een episch voorbeeld van "wees voorzichtig met wat je wenst".

Voor alle duidelijkheid: we wijzen niet op deze verschillen in vertaling om de nauwkeurigheid van de Bijbel aan te tasten. Het lezen van "zonen van Israël" in Deuteronomium 32:8 verandert niets aan de algemene boodschap van de Bijbel over zonde en verlossing door genade door geloof in Jezus Christus. Wat we krijgen met de correcte lezing, "zonen van God," is een vollediger begrip van de diepte en intensiteit van de bovennatuurlijke oorlog die om ons heen gaande is.

Waren er precies zeventig engelen die de goden werden van de heidense wereld? Waarschijnlijk niet. Onthoud, zeventig betekende in de oude wereld "allen van hen". Met andere woorden, God stond de volken toe deze mindere geesten te volgen, maar behield Israël voor Zichzelf.

Het idee dat elk volk zijn eigen beschermgodheid had, was algemeen aanvaard in de oude wereld, en het is duidelijk in de Bijbel. Kijk bijvoorbeeld eens naar het volgende, toen Jephthah zich tot de koning van Ammon richtte:

De Heer, de God van Israël, heeft de Amorieten van voor de ogen van zijn volk Israël onteigend, en moet u hen in bezit nemen?

Zult gij niet bezitten wat Chemos, uw god, u geeft te bezitten? En alles wat de Here, onze God, vóór ons heeft onteigend, zullen wij bezitten. (Richteren 11:23-24)

Het punt hier is dat veel van wat in de Bijbel staat een diepere betekenis heeft dan ons is geleerd, omdat de consensusopvatting van de meeste christelijke theologen over de Schrift sinds de tijd van Augustinus in de vijfde eeuw na Christus is dat de entiteiten die "goden" worden genoemd denkbeeldig zijn. Dat blijkt niet het geval te zijn, en veel dingen in de Schrift, zoals het Loofhuttenfeest, zijn zinvoller - of alleen zinvol - als we begrijpen dat God meende wat Hij zei toen Hij deze wezens "goden" noemde.

MAAKT NASA DEEL UIT VAN EEN DOOFPOTAFFAIRE MET CATASTROFALE "PROFETISCHE" IMPLICATIES?! BEKIJK DE EERSTE 3 SHOWS HIERONDER!

Een ander voorbeeld: Een heidens festival vergelijkbaar met Sukkot werd uitgevoerd in Emar, een stad in wat nu Noord-Syrië is. Deze jaarlijkse rite, de zukru genoemd, is gedocumenteerd in teksten uit de tijd van de Richteren, de veertiende tot en met de twaalfde eeuw v.Chr.

Het werd in Emar gevierd in de eerste maand van het jaar, SAG.MU genaamd - de "kop van het jaar". Op de eerste dag van het festival, wanneer het volle maan is, werden de god Dagan - de oppergod van Syrië - en alle andere goden van het pantheon in aanwezigheid van de burgers buiten de tempel en de stad gebracht naar een stenen heiligdom, sikkānu genaamd....

De eerste offers van het zukru-feest werden geofferd op de veertiende van de maand van het "hoofd van het jaar":

In de maand SAG.MU (dat betekent: het hoofd van het jaar), op de veertiende dag, offeren zij zeventig zuivere lammeren die door de koning ter beschikking zijn gesteld... voor al de zeventig goden [van de stad] Emar.[xxix]

Zeventig lammeren voor de zeventig goden van Emar, aangevoerd door de oppergod van het pantheon, Dagan, die dezelfde godheid was als El en Kronos, maar bekend onder een andere naam.[xxx] De zeventig lammeren werden gedurende zeven dagen geofferd tijdens een festival "als de maan vol is," net als bij Sukkot.

De heidenen die het oude Israël omringden geloofden dat hun schepper-god - die El, Dagan, Enlil, en Ashur werd genoemd - alle goden die hun wereld beheersten, onder zich had. Op dezelfde manier begrepen de Hebreeërs dat de heidense goden van hun buren mindere elohim waren, gevallen engelen, die Gods gezag hadden verworpen. De zeventig stieren die aan Jahweh werden geofferd, vertegenwoordigden die mindere "goden", wat ook een boodschap aan die gevallen engelen kan zijn geweest dat hun dagen geteld zijn. Het Loofhuttenfeest was dus een herinnering aan Gods volk dat Hij hen zou redden van alle goden van de heidense volken op aarde.

Als de komst van de naderende asteroïde, genoemd naar de oude Egyptische god van de chaos, samenvalt met het midden van de zevenjarige Grote Verdrukking, dan is het niet teveel gevraagd om te suggereren dat God Zijn Gemeente zal redden door de geprofeteerde wegvoering op of rond 13 oktober 2025 - aan het einde van Sukkot, het jaarlijkse feest dat Zijn overwinning op de goden van de naties viert.

VOLGENDE: Meer over Asteroïde Apophis en de komende Oordeel-Entiteiten

Eindnoten:

[i] “Scientists Planning Now for Asteroid Flyby a Decade Away,” News , April 29, 2019. https://www.jpl.nasa.gov/news/news.php?feature=7390, retrieved 6/16/20.

[ii] Horn, Thomas, The Wormwood Prophecy (Lake Mary, FL: Charisma House, 2019), 27.

[iii] Exodus 34:22–23.

[iv] Cohen, Mark E., The Cultic Calendars of the Ancient Near East (Bethesda, MD: CDL, 1993) 401.

[v] Ibid.

[vi] Ibid., 403.

[vii] Black, Jeremy & Green, Anthony, Gods, Demons and Symbols of Ancient Mesopotamia: An Illustrated Dictionary (London: British Museum Press, 1992) 136.

[viii] Numbers 28:16–25.

[ix] Numbers 28:16–27.

[x] 1 Kings 8:2, 65; 2 Chronicles 5:3; Ezekiel 45:25.

[xi] Amar Annus, “Are There Greek Rephaim? On the Etymology of Greek Meropes and Titanes .” Ugarit-Forschungen 31 (1999) 13–30.

[xii] Sharon K. Gilbert and Derek P. Gilbert, Veneration (Crane, MO: Defender, 2019) 85–94.

[xiii] Annus, op.cit., 20.

[xiv] The last aurochs died in Poland in 1627, but a breeding program to recreate the aurochs by crossing larger breeds of domestic cattle hopes to release a close match to the aurochs into the wild across Europe by 2025.

[xv] Wyatt, Nicolas, “A la recherche des Rephaïm perdus,” in J. M. Michaud (ed.) Le royaume d’Ougarit de la Crète à l’Euphrate: Nouveaux axes de recherche (Proche-Orient et Littérature Ougaritique II, Sherbrooke, QC: Éditions GGC, 2007) 597–598.

[xvi] Wyatt, Nicolas, “Calf.” In K. van der Toorn, B. Becking, & P. W. van der Horst (Eds.), Dictionary of Deities and Demons in the Bible 2nd extensively rev. ed. (Leiden; Boston; Köln; Grand Rapids, MI; Cambridge: Brill; Eerdmans, 1999) 181.

[xvii] Ibid.

[xviii] Wyatt, Simon and Wyatt, Nicolas, “The longue durée in the Beef Business.” In: O. Loretz, S. Ribichini, W. G. E. Watson, & J. Zamora (Eds.), Ritual, Religion and Reason (Münster: Ugarit-Verlag, 2013) 346.

[xix] Lipiński, Edward, “El’s Abode: Mythological Traditions Related to Mount Hermon and to the Mountains of Armenia.” Orientalia Lovaniensa Periodica II (1971) 13–69.

[xx] Ugaritic text KTU 1.4 vi:46.

[xxi] Ayali-Darshan, Noga, “The Seventy Bulls Sacrificed at Sukkot (Num 29:12–34) in Light of a Ritual Text from Emar (Emar 6, 373).” Vetus Testamentum 65:1 (2015) 7–8.

[xxii] Ibid.

[xxiii] Judges 9:5–6.

[xxiv] 2 Kings 10:6–7.

[xxv] Genesis 11:9.

[xxvi] Deuteronomy 32:8, New Living Translation.

[xxvii] Deuteronomy 32:8, Good News Translation.

[xxviii] Gilbert, Derek P., The Great Inception (Crane, MO: Defender, 2017). See chapter 3.

[xxix] Darshan, “Seventy Bulls Sacrificed at Sukkot, 9–19.

[xxx] Gilbert, Derek P., Last Clash of the Titans (Crane, MO: Defender, 2018) 29–43. Also, Derek P. Gilbert, Bad Moon Rising (Crane, MO: Defender, 2019) 81–93.

Bron: MYSTERY OF RAGNAROK AND THE SECOND COMING (PART 16): More on the Messenger Apophis and the Terrible Gods Coming with It » SkyWatchTV