www.wimjongman.nl

(homepagina)


Tijdgeest 2025
Aftellen naar 2025 en het geheime lot van Amerika
- Deel 13: HET MYSTERIE VAN NAMEN ALS HET GAAT OM GOD EN BESTEMMING

5 augustus 2021 - door SkyWatch Editor

()

Deel 1 - Deel 2 - Deel-3 - Deel 4 - Deel 5 - Deel 6 - Deel 7 - Deel 8 - Deel 9 - Deel 10 - Deel 11
Deel 12 - Deel 13 - Deel 14 - Deel 15 - Deel 16 - Deel 17 - Deel18 - Deel 19 - Deel 20 - Deel 21
Deel 22 - Deel 23 - Deel 24 - Deel 25 - Deel 26 - Deel 27 - Deel 28 - Deel 29 - Deel 30 - Deel 31
Deel 32 - Deel 33 - Deel 34 - Deel 35 - Deel 36 - Deel 37 - Deel 38 - Deel 39 - Deel 40 - Deel 41
Deel 42 - Deel 43 - Deel 44 - Deel 45 - Deel 46 - Deel 47 - Deel 48 - Deel 49

De naam van een persoon onteren is een belediging. Maar wist u dat het onteren van de Naam van God een ernstig - en mogelijk dodelijk - vergrijp kan zijn (Exodus 20:7; Leviticus 19:12; 22:2, 32; Psalmen 74:10, 18; 139:20; Ezechiël 43:7-8; Maleachi 1:6)? Weet u dat soms de Naam van God besloten lag in hoe Hij Zijn volk identificeerde (Deuteronomium 28:10; 2 Kronieken 7:14; Jesaja 43:6-7; Micha 4:5; 5:4)? Wist u dat Hij aan ons geopenbaard wordt via Zijn Naam (Exodus 3:13-15; 33:19; 34:5-7; 6:3; Genesis 14:18-20; 17:1; 21:33; 32:29-30; Richteren 13:17-18; Jeremia 16: 21), en dat Zijn Naam Zijn aanwezigheid in ons leven verklaart (Numeri 6:22-27; Deuteronomium 12:5-7; 1 Koningen 8:15-21; 2 Kronieken 6:4-11; Nehemia 1:9; Psalm 20:1; 54:1; 74:7; 75:1; Jesaja 30:27; Johannes 17:11-12)?

Lezers van het Woord zullen al vroeg inzien dat de Bijbel vele namen voor God opsomt. In tegenstelling tot ons is God oneindig, en daarom is een enkele titel die één aspect van Zijn wezen weergeeft onvoldoende. Hij heeft geen bestemming op de manier zoals wij dat hebben. In plaats daarvan zijn de mensheid en de wereld voorbestemd om in te storten en te climaxen in welke golven van de geschiedenis dan ook die in overeenstemming komen met Zijn vaste, onbuigzame wil. In tegenstelling tot ons is Hij stabiel en onveranderlijk, dus zal Zijn naam nooit "veranderen" van de een in de ander, zoals "Abram" in "Abraham". Integendeel, Hij heeft talrijke namen die altijd tegelijkertijd van toepassing zijn, omdat elk slechts één facet van Zijn hele wezen identificeert en beschrijft.

Zelfs dan, met wat sommige geleerden identificeren als het bestaan van meer dan duizend namen van God - zo'n enorm aantal als dat voor ons is om ons hoofd omheen te winden - zou de onpeilbaar complexe en oneindige Persoon van God niet efficiënt kunnen worden samengevat in welke menselijke taal dan ook ... zelfs niet als we elk woord uit elke cultuur van de wereld zouden samenvoegen. Dit komt omdat de God van de Bijbel, hoewel geopenbaard in de Bijbel, niet beperkt is tot wat wij van Zijn zelfopenbaring maken. De conclusies waartoe de mensheid komt bij het bestuderen van het Woord en het karakter van God zijn, zelfs door de knapste en oprechtste theologen, nog steeds interpretaties van Gods zelfopenbaring, uitgevoerd door mannen en vrouwen die door de zondeval zijn aangetast. Daarom kunnen we er niet op rekenen dat een lijst van Zijn namen allesomvattend, voor eeuwig beslissend en volledig is.

Dat gezegd hebbende, blijft het belangrijk voor gelovigen om op zijn minst de meest elementaire, gezonde kennis te hebben van de verschillende titels van God en wat zij beschrijven, simpelweg omdat, hoewel Hij ons niets verschuldigd is en wij voor altijd bij Hem in het krijt staan, Hij ons toch een manier heeft gegeven om Zijn aard en Zijn wegen zo goed mogelijk te begrijpen. Dat was Zijn gebaar, Zijn eigen "handreiking naar ons" die Hij ons schonk om ons in een steeds intiemere relatie met Hem te trekken. Holmanoverweegt:

De naam van God bevat een belangrijke sleutel tot het begrijpen van de leer van God en de leer van de openbaring. De naam van God is een persoonlijke openbaring en openbaart Zijn relatie met Zijn volk. Zijn naam is alleen bekend omdat Hij ervoor kiest hem bekend te maken. Voor de Hebreeuwse geest was God zowel verborgen als geopenbaard, transcendent en immanent. Hoewel Hij mysterieus, verheven en ongenaakbaar was, overbrugde Hij de kloof met de mensheid door Zijn naam te openbaren.[i]

Het delen van de naam van de Heer met ons is geen kleinigheid, zoals blijkt uit het feit dat zelfs een van de Tien Geboden de juiste eerbied voor en het gebruik van die naam aan de orde stelt. Het vraagt dan ook weinig van ons om de hand die Hij ons aanreikt aan te nemen en nader tot Hem te komen in het begrijpen wie Hij is door wat Hij heet, en om dat vervolgens te eren en heilig te houden (Exodus 20:7; Deuteronomium 5:11).

In dat belang zullen we slechts een paar van wat ik geloof de meest fundamentele en doctrine-centrale namen van God-zijn, aanstippen. (Houd in gedachten dat, hoewel sommige misschien krachtiger of persoonlijker tot ons spreken dan andere, de lens waardoor we deze moeten bekijken vereist dat we begrijpen dat elke naam van God "synoniem is met zijn persoon, zijn aanwezigheid en zijn macht, en daarom in de hoogste eer wordt gehouden."[ii] We kunnen niet de titels/namen van God accepteren die ons aanstaan, maar de titels/namen verwerpen die ons niet zo aanspreken.)

El

Het Hebreeuwse el of El wordt het eenvoudigst vertaald met "god" of "God", hoewel die interpretatie alleen al een beetje dubbelzinnig is en een poging doet om een massief, oud concept in het weefsel van onze hedendaagse cultuur te verweven. Het is waar dat het woord werd gebruikt in verschillende kleine goddelijke verwijzingen buiten het Jahwisme (en in die gevallen werd het vaak nonchalanter uitgesproken), maar wanneer het betrekking had op de Hebreeuwse God, had het een waarschuwend karakter. Simpelweg zeggen "El betekent God" doet afbreuk aan de volheid van wat die primitieve Semitische wortel - die voor het eerst door de Joden werd uitgesproken - zou hebben betekend voor de Jahwe-vrezende luisteraar in het begin.

Vandaag zeggen we "God" alsof het een gewoon woord is. We krijgen een onderbreking in het verkeer en zeggen, "God zij dank." We zien neef Sally's absurde nieuwe kapsel en zeggen, "Oh mijn God..." We stoten onze teen aan het aanrecht en zeggen, "God, dat doet pijn!" In de kerk maakt de pastoor grapjes: "Mijn vrouw zei me vandaag geen donut te eten, maar ik vroeg het aan God en Hij zei dat het goed was." Of dit respectloos of zondig is, is een zaak tussen de lezer en God. Het gaat er hier niet om slechte gewoonten aan de kaak te stellen, maar om aan te geven hoe ongevoelig wij (cultureel, zo niet individueel) zijn voor de meest voorkomende verwijzingen naar "God." De oorspronkelijke behandeling van dat woord in het Hebreeuws zou heilig zijn geweest, en het effect ervan op de luisteraars zou dramatisch zijn geweest. De klank "El" boezemde bij de vroegste Joden "een mysterieuze vrees of eerbied" in.[iii] In één lettergreep kondigde het een onzichtbare verantwoordingsplicht aan, een paar waakzame ogen van een entiteit waaraan je niet kon ontsnappen en die je nooit zou durven uitdagen.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat "El" het ultieme voorvoegsel werd voor meer specifieke, beschrijvende verwijzingen naar God, zoals:

El Shaddai, "God Almachtig": Dit werd gebruikt toen God het verbond met Abraham sloot (Genesis 17:1-2) en toen Hij een naam gaf aan de aartsvaders Abraham, Izaäk en Jakob (Exodus 6:3). Hoewel de oorspronkelijke betekenis en etymologie van shaddai technisch onbekend is, zijn de meest populaire twee theorieën dat het afgeleid is van: 1) sha ("degene die") en dai ("is voldoende"), of 2) shadad ("overmeesteren, gewelddadig optreden, of verwoesten").

Echter, ondanks de mogelijke dubbelzinnigheid van de oorspronkelijke betekenis, hebben de vertalers achter de LXX (Septuagint) - mensen die veel minder verwijderd waren van de Semitische taalkundige wortels dan wij vandaag de dag zijn - shaddai vertaald naar het Griekse Pantokrator ("Al Heerser" of "Soevereine Eén"). Bovendien hebben geleerden het voorkomen ervan in het Woord bestudeerd en opgemerkt dat de context altijd wordt geassocieerd met Iemand die almachtig is, alomtegenwoordig, alwetend, en ver boven de mensheid staat in Zijn macht en toezicht over het universum.[iv] In dat opzicht lijkt "God Almachtig" een even passende overgang naar het Engels als iets anders in onze secundaire taal, hoewel, nogmaals, het verlies van respect voor die titel in onze cultuur een tragedie is.

El Elyon, "Meest Hoge God" (of "God Allerhoogste"): Op zichzelf is het Hebreeuwse elyon een bijvoeglijk naamwoord dat "hoogste" betekent. In combinatie met "El," duidt het duidelijk een God aan die ver verheven is boven elke andere god of wezen waar dan ook in de kosmos of daarbuiten. In veel wetenschappelijk referentiemateriaal wordt de titel El Elyon het eerst en het meest genoemd vanwege zijn verschijning in Genesis 14:18-22, de reeks verzen die Melchizedek het meest ingrijpend aanwijst als de "priester van de allerhoogste God".

El Olam, "Eeuwige God" (of "Eeuwige God"): Niet alleen was olam een term die gebruikt werd om het nooit eindigende "hiernamaals" in letterlijke zin aan te duiden, maar het kon ook figuurlijk gebruikt worden als een eerbetoon aan het koningschap, zoals we zien in 1 Koningen 1:31:

Toen boog Bathseba zich met haar gezicht naar de aarde en betoonde eerbied aan de koning, en zei: "Laat mijn heer, koning David, eeuwig leven [olam]."

Als een achtervoegsel van "El" en een naam voor Jahweh, "duidt Olam de 'volheid' (totaliteit) aan van de ervaring van tijd en ruimte."[v] Met andere woorden, Hij is het enige Wezen dat kan beweren dat Hij deze uiterste omvang van eeuwigheid heeft ervaren. In tegenstelling tot ons, heeft El geen begin gehad, en Hij zal geen einde hebben. Hij is de "volheid" van de eeuwige God: "van eeuwigheid [olam] tot eeuwigheid [olam], Gij zijt God" (Psalm 90:2).

Men zou nog vele andere voorbeelden kunnen geven van de titels van de Heer, die Zijn onuitsprekelijke grootheid en grootheid beschrijven, boven alles wat de wildste menselijke verbeelding zou kunnen bedenken. Drie andere bekende verwijzingen zijn Adonai ("Heer"; meer specifiek voor de bijbelse context zou zijn "Heer met volledige en totale autoriteit"), El Roi ("God die Mij ziet"; de toon is dat Hij alles ziet), en El-Berith ("God van het Verbond").

Jehovah/Yahweh (YHWH)

Het Tetragrammaton (vierlettergrepige naam), in ons alfabet weergegeven als YHWH, is samengesteld uit de Hebreeuwse medeklinkers yod, he, en waw, gevolgd door nog een he. Het is algemeen bekend dat de uitspraak van deze naam slechts het beste vermoeden is van zelfs de meest briljante, geleerde geesten. De korte verklaring hiervoor is dat oude Hebreeuwse manuscripten consonant werden geschreven, d.w.z. zonder klinkers. De reden waarom we uiteindelijk wisten welke klinkers in alle andere Hebreeuwse woorden moesten/moesten worden ingevoegd, is dat de Schriften hardop werden voorgelezen en de uitspraak ervan werd doorgegeven via generaties van mondelinge overlevering. Vervolgens transcribeerden de Masoretici alle heilige teksten ergens vóór 900 na Christus, en voegden klinkers in zoals de Hebreeërs ze zouden hebben uitgesproken. Deze vertaling werd de Masoretische Tekst, die tegenwoordig in de academische wereld zo hoog aangeschreven staat.

Echter, omdat YHWH - de meest directe en persoonlijke Naam van God in de hele Schrift - zo heilig was, was er geen mondelinge traditie of uitspraakgeschiedenis die doorliep tot in de Masoretische generaties. Historisch gezien, wanneer een rabbi bij dit woord aankwam tijdens het lezen van de Schrift, paste hij de tekst ter plaatse verbaal aan (qere perpetuum lezen genoemd), en zei in plaats daarvan Adonai of een equivalent in plaats van de gewijde Naam die geschreven stond. Het is daarom een mysterie gebleven wat de eerste klinkers (en klinkerklanken) zouden zijn geweest (of geklonken hebben) in YHWH, en dus hoe die uitgesproken moest worden.

Volgens sommige schriftgeleerden gaat de besloten "Yahweh" vorm die we vandaag de dag kennen helemaal terug tot de tijd van de Amorieten, toen historisch bewijs soortgelijke afleidingen van goddelijke titels laat zien, zoals yah, yahu, en yahwi. Anderen beweren dat het verband houdt met het Aramees in het oude Egypte, waar de goddelijke naam verschijnt als yhw, dat zou zijn uitgesproken als "yahu". De vier letters, getranslitereerd naar Latijnse equivalenten (waarschijnlijk in AD 1518 door Petrus Galatinus-confessor van Paus Leo X), werden JHVH; toen we daar de getranslitereerde klinkerklanken van de stand-in Adonai aan toevoegden, kwamen we uit op "Jehovah".

Maar afgezien van letters en klanken, is de betekenis van het woord, ongelooflijk genoeg, onbekend... althans op een zuiver technisch niveau. Zeker, een groot aantal lekenbronnen beweert het geheim te kennen, en de meesten zijn het eens met de meest algemeen aanvaarde theorieën. Maar voor elk van die bronnen brengt een andere - zoals The Anchor Yale Bible Dictionary - de al te ambitieuze wereld van de academische wereld terug tot de werkelijkheid, door ons eraan te herinneren dat "de betekenis van de naam onbekend is."[vi] Men zou denken dat zoiets belangrijks als tenminste één solide vermelding van de zeer persoonlijke naam van God ergens in de oude bijbelse en historische documenten van de wereld rond zou moeten slingeren. Er zijn vele gissingen gedaan, zoals een die verband houdt met haway, een vroegere vorm van het Hebreeuwse werkwoord hayah ("zijn"). Dit, naast verscheidene andere soortgelijke ideeën, wijst op een serieuze en redelijke mogelijkheid dat Jahweh/Jehovah oorspronkelijk een ontologische term was: eenvoudigweg de staat van zijn, iemand die is, iemand die bestaat. Dit stemt overeen met de vitale zelfopenbaring van de Heer in Exodus 3:14, wanneer die exacte naam in het Hebreeuws verschijnt: "En God zeide tot Mozes: Ik ben [YHWH], die Ik ben [YHWH]; en Hij zei: Aldus zult gij tot de kinderen Israëls zeggen: Ik ben heeft Mij tot u gezonden." Collectief, drukt het uit dat God gewoon is, Hij vertrouwde op niemand om Hem te scheppen of Hem in een positie van autoriteit te plaatsen, en Hij is niemand een verklaring verschuldigd waarom Hij de dingen wil zoals Hij doet.

Als dit in feite is wat de naam YHWH wil communiceren, dan is het heel logisch wat dat zou hebben betekend voor vroegere generaties van de mensheid. Om Mozes als voorbeeld te gebruiken: Binnenstormen en eisen dat een machtige leider als de Farao zijn slaven vrijlaat is de zuiverste definitie van krankzinnigheid voor iedereen die in die tijd leefde. Die boodschapper zou gestuurd moeten zijn door een heerser die veel machtiger is dan de Farao - een heerser met soldaten in veel grotere aantallen en met een meer geavanceerde militaire uitrusting dan de Egyptische koning op zijn meest bedreigende moment - om zelfs maar een audiëntie bij de troon waardig te worden geacht. Deze andere heerser die Mozes zou zenden zou van de meest indrukwekkende en koninklijke aardse bloedlijn moeten zijn, met rijkdommen die getuigen van zijn succesvol leiderschap en bondgenoten in alle omringende gebieden die de kans zouden aangrijpen om hem te steunen in elke kruistocht die hij nodig achtte te lanceren. Alles minder zou lachwekkend zijn.

Plotseling doet de naam YHWH de rest van die lijst nietig lijken.

Voor Mozes en Aaron was de Heerser die hen stuurde de grote "Ik Ben": Degene wiens naam van nature ontologisch is; Degene die "gewoon is" en geen verklaring schuldig is, bestaande in en uit Zijn eigen kracht, die er was voor het begin en die zal blijven tot in alle eeuwigheid ... en wiens leger daarom de hele schepping is, zich manifesterend in welke serie van verwoestende plagen Hij ook stuurt met slechts een knikje in Farao's richting.

Boem

Dat is wat YHWH waarschijnlijk bedoelde. Het is veel meer dan alleen maar zeggen "Hij is wat Hij is," alsof God grillig is en weigert zichzelf te openbaren. De hele Bijbel is een verslag van Gods zelfopenbaring - een die Hij ons niet verschuldigd is, maar ons toch geeft, die een uitbreiding van Zijn bereidheid communiceert om naar de aarde te reiken en een ware relatie met Zijn schepping te ontwikkelen.

Het feit alleen al dat de klank van het woord te heilig was om hardop te herhalen - zoveel generaties lang dat de uitspraak, de spelling en de grondbetekenis uiteindelijk verloren gingen - spreekt boekdelen over wat de ouden geloofden over de kracht die erachter schuilging. Zij geloofden dat:

De naam had magische kracht. Wie de naam [Jahweh] kende, kon macht uitoefenen over [God] en hem te hulp roepen, bijvoorbeeld tegen zijn vijanden. Het belang van de naam wordt onderstreept door het verhaal van Jakob die worstelt met een goddelijk wezen dat terughoudend was om zijn naam aan Jakob bekend te maken (Gen 32:24-30; vgl. Richt. 14:17-20).[vii]

En zeker, het oude geloof dat men macht over God kon uitoefenen door het "magische" woord uit te spreken is absurd, maar de autoriteit die de Naam Jahweh/Jehovah bezit is aantoonbaar zeker. De Schrift erkent YHWH specifiek als de:

  • Werper van de bliksem en de stem van de donder (Exodus 19:16-19; 20:18; Psalmen 18:14; Job 37:5; Amos 1:2; Habakuk 3:11);
  • Regulator van de regen (Gen 2:5; 1 Koningen 17);Bestuurder over alle meren, rivieren en de zee (Exodus 14:21; Jona; Joz. 3:16-17);
  • God over alle bergen (Exodus 19; 1 Koningen 20:3);God over alle woestijnen (Richteren 5:4);
  • Iemand die verschijnt als vuur, en die vuur commandeert als een wapen (Exodus 13:21; 1 Koningen 18:38);
  • ...en nog veel meer demonstraties van suprematie.[viii]

En, vergelijkbaar met El, werd YHWH uiteindelijk de eerste helft van enkele zeer krachtige samenstellingen, zoals:

  • Jehovah Jireh, "De Heer zal voorzien"
  • Jehovah Nissi, "De Heer is mijn Banier"
  • Jehovah Mekaddesh, "De Heer heiligt"
  • Jehovah Shalom, "De Heer is Vrede"
  • Jehovah Sabaoth, "De Heer der heerscharen"
  • Jehovah Rohi, "De Heer is mijn Herder"
  • Jehovah Shammah, "De Heer is daar"
  • Jehovah Tsidkenu, "De Heer is onze gerechtigheid" (onthoud deze voor later, in onze bespreking van Melchizedek)

Namen uit menselijke termen

We zouden hier nog een hele subsectie kunnen wijden aan het uitvoerig bespreken van de vele andere namen van God in de Schrift, wat ze betekenen, hun context, en hoe deze namen en de details eromheen leven in kunnen blazen in onze relatie met God, op dezelfde manier als het bestuderen van El of Jahweh/Jehovah dat kan/heeft gedaan. Omwille van de ruimte is hier echter de meest elementaire lijst. Ik moedig je sterk aan om zelf wat te gaan graven. Voor elk van deze titels (en zovele andere die niet op deze lijst staan!) neemt God een beschrijving aan die dichter bij onze menselijke ervaring staat dan El of YHWH. Hij laat Zich in menselijke woord-beeld termen voorstellen, zodat wij ons kunnen verbinden met wie Hij is en wat Hij doet in ons eigen beperkte begrip.

"Rots" (Deuteronomium 32:18; Psalm 19:14; Jesaja 26:4): Het idee van God als een "rots" is niet licht op te vatten of verkeerd te begrijpen. Het is niet hetzelfde als God een ding noemen dat we zouden oprapen en gooien, zoals een kiezelsteen, of als zeggen dat Hij iets is als een zwaar onbeweeglijk wezen dat blijkbaar geen ander doel dient dan weelderig en bevelhebbend te zijn. (Het laatste van deze twee beelden klinkt wel een beetje als de "afwezige landheer" god van de deïsten, hoewel).

De symboliek hier is die van een machtige, reusachtige steen die geen enkel mens zou kunnen verplaatsen, een steen die niet wegspoelt in het getij of overgeleverd is aan stemmingswisselingen, maar sterk, onveranderlijk, en ondoordringbaar. God was de Rots van Israël, en Hij is de Rots van onze verlossing. Men kan erop rekenen dat Hij nooit zal bewegen of veranderen wat betreft Zijn beloften aan ons. Als we onze relatie met God op zand bouwen, net als een huis, zal het wegvallen. Maar een relatie met God die op rots gebouwd is, zal eeuwig duren (Matteüs 7:24-27). Gelukkig voor ons is Hij het soort Rots waarop we kunnen rekenen als we zoiets bouwen.

"Toevluchtsoord" (Psalm 9:9; Jeremia 17:17) "Vesting" (Psalm 18:2; Nahum 1:7), en "Schild" (Genesis 15:1; Psalm 84:11): Een burcht of toevluchtsoord van kracht voor ons, of het schild in onze armen over ons hart, waarachter wij veiligheid kunnen zoeken voor onze vijanden. God is bolwerk en Hij is bescherming, zoals uit deze namen blijkt.

"Zon" (Psalm 84:11): God is, Zelf, de bron van alle licht. Als Schepper is Hij ook de bron van het leven. Al in de tijd van de vroegste mensen (en in elke cultuur vanaf Adam, zoals antropologische studies aantonen), werd de zon gezien als de machtigste kracht die er vanuit ons aards perspectief bestaat. Uit de oudste antropologische gegevens die we hebben, blijkt dat de vroegste, niet-Hebreeuwse culturen geloofden dat de zon zelf een god was, die alleen regelmatig opkwam en onderging als de mensen beneden de juiste geestelijke eer betuigden (wat uiteraard van cultuur tot cultuur verschilde).

In een extreem, maar prachtig contrast met het geloof van die primitieve volkeren, noemt de psalmist hier de Hebreeuwse God "een zon" die het goede niet zal onthouden "aan hen die rechtschapen wandelen".

"Zuiveraar" (Maleachi 3:2-3): Zoals in de oudheid de fijnste metalen uit de ertsaders moesten worden genomen en door een zuiveringssysteem moesten worden gehaald om ze te ontdoen van puin en bezinksel, zo is God onze zuiveraar. Hij is de Zuiveraar die ons helpt in het proces van heiliging en heiligheid. Zonder de God van volmaakte goedheid zou er geen zuivering zijn voor de gevallen wereld.

Specifiek voor de Heilige Geest

Hoewel veel van de namen die tot nu toe zijn genoemd in feite op alle Personen van de Drie-eenheid in gelijke mate van toepassing zouden kunnen zijn (hoewel de historische context van de El en YHWH verwijzingen vaak toespelingen waren op de relatie van Vader God met Israël), is er een korte, fascinerende lijst van namen die specifiek zijn voor de Heilige Geest. Soms worden deze namen zelfs in het Oude Testament erkend, wat heel mooi laat zien dat de Geest, hoewel er meer over geschreven wordt in het Nieuwe Testament dan in het Oude, vanaf het begin actief is geweest (zoals het Woord zegt in Genesis 1:1-2).

KIJKEN! DAG 3 VAN NIEUWE ZEITGEIST 2025 UITZENDING SERIE MET DE GROOTSTE WEGGEVER VAN DE ZOMER! (INCLUSIEF COMPLETE "RISE 2021" CONFERENTIE, TWEE DOCUMENTAIRE FILMS, & NOG VEEL MEER GRATIS!)

Het is waarschijnlijk dat iedereen die dit boek leest enige bekendheid heeft met het Nieuwe Testament, op zijn minst in die mate dat hij of zij alles heeft gehoord over de verbazingwekkende tussenkomst van de Geest op de Pinksterdag en de machtige wonderen die Hij verrichtte door de discipelen. Als dat zo is, dan weet u ook dat het wonderbaarlijk ingrijpen van de Geest doorgaat tot het einde van het boek en tot in ons dagelijks leven van vandaag. Je zult ook bekend zijn met het feit dat de Geest "Trooster" en "Raadsman" wordt genoemd (Johannes 14:16, 26; 15:26; Romeinen 8:26; en anderen). Misschien weet u ook dat toen Hij aan Maria verscheen, Hij de "Kracht des Allerhoogsten" werd genoemd (Lucas 1:35). Maar de herinnering aan enkele van deze andere titels kan nuttig zijn om ons aan het denken te zetten buiten "de box" met betrekking tot de Heilige Geest. Laat het volgende tot je doordringen:

"Adem van de Almachtige" (Job 33:4): De context van dit vers in Job leidt geleerden ertoe te geloven dat de Heilige Geest, rechtstreeks, de eer krijgt voor het ademen van leven in de schepping (een rol die typisch is voorbehouden aan God de Vader in de meeste preken vandaag de dag). De conclusie kan gemakkelijk zijn dat de rol van de Heilige Geest actiever is dan we soms denken in onze relatie met God.

"Goede Geest" (Nehemia 9:20; Psalm 143:10): Zelfs al in de tijd dat de boeken van Nehemia en de Psalmen werden geschreven, leunden de schrijvers van het Woord op de hulp en leiding van de Geest van God.

"De Geest der macht" (Jesaja 11:2): Dit vers uit het Oude Testament verwijst naar de hulp die de Heilige Geest zal verlenen aan de komende Messias. Het somt zes andere op: rust, wijsheid, verstand, raad, de geest der kennis en der vreze des Heren, die uitlopen op zeven, het getal van de Heer.

Maar dankzij veel modern onderwijs over de Persoon van de Geest, zijn we geneigd bekend te zijn met Zijn associaties met rust, wijsheid, begrip, kennis, enz., maar we vergeten soms dat Hij de Geest van Macht is! Het woord alleen al roept beelden op van een soldaat, gehuld in de wapenrusting van God, die zijn wenkbrauwen fronst tegen de vijand, die van tevoren weet dat hij vertrapt zal worden onder het gewicht van Gods grenzeloze macht.

In het licht van die overdenking zou ik een andere, menselijk-bedoelde titel kunnen geven: Hij is de "Geest die ik aan mijn zijde wil hebben"!

"De Geest der aanneming" (Romeinen 8:15): Deze verwijzing is meer dan alleen kostbaar. Het spreekt tot een innerlijk verlangen dat veel jonge mensen vandaag hebben om die "gezonde vaderfiguur" te kennen die we de laatste decennia zo vaak in onze cultuur hebben aangesproken. Maar ook, als bepaalde geleerden en taalkundigen gelijk hebben, betekent de Abba aan het eind van dit vers, die verwijst naar de Heilige Geest als de Aanbidder, eigenlijk "Papa." "(Voorstanders van deze zienswijze erkennen dat de hunne niet de "enige" verklaring is voor het oude gebruik van het Aramees/Hebreeuwse abba in dit geval, en dat het gebruik hier misschien formeler is ["Vader"], maar dat de term in die tijd zeker gebruikt werd in de omgangstaal tussen zonen en vaders, dus het is onwaarschijnlijk dat het ook verworpen of onbewezen kan worden). Als dit waar is, hebben we niet alleen een grote Vader in God en de Persoon van de Geest, we hebben ook een grote "Papa," die een hele andere laag van kostbare intimiteit toevoegt die onze Heer vrijwillig geeft aan Zijn kinderen - de geadopteerden.

"De Geest des oordeels en de Geest des brandenden (Jesaja 4:4; 28:6): Zelfs Jezus erkende dat de Geest de hele wereld zou veroordelen en oordelen (Johannes 16:8). Hier in Jesaja krijgen we een glimp te zien van de Heilige Geest in Zijn positie van Rechter door vuur, een zuivering of reiniging van soorten. Maar een diepere analyse van dit messiaanse, profetische vers identificeert de Heilige Geest niet alleen als een woedende, rechtvaardige scheidsrechter die uitdeelt wat slechte mensen verdienen op de dag van Christus, maar in plaats daarvan als Iemand met de bedoeling om het volk van God te bewaren - het overblijfsel dat vanaf het begin voor God en met God was.

Specifiek voor de Zoon

Net als de Geest verschijnt God de Zoon in onze gezamenlijke gedachten op een manier die slechts gedeeltelijk erkent wie Hij is. Typisch weten we dat Hij de Opstanding en het Leven is (Johannes 11:25); de Almachtige (Openbaring 1:8); de Auteur en Voleinder van ons geloof (Hebreeën 12:2); het Brood des Levens (Johannes 6:32-35); de Bruidegom (Mattheüs 9:15; Johannes 3:29; Openbaring 21:9); de Uitverkorene van God (Lucas 23:35); de Hoeksteen (Jesaja 28:16; Psalm 118: 22; Efeziërs 2:20; 1 Petrus 2:6); de Deur (Johannes 10:9); het Hoofd van de Kerk (Efeziërs 5:23); de Hogepriester/Apostel (Hebreeën 3:1, 2); het Beeld van de Onzichtbare God (2 Korintiërs 4:4; Kolossenzen 1:15); het Licht der wereld (Johannes 8:12); de Leeuw uit de stam van Juda (Genesis 49:9, 10; Openbaring 5:5); en vele anderen.

Deze glorierijke namen worden alleen maar groter als we bedenken dat Hij nederig "de timmerman" wordt genoemd (Marcus 6:3).

Maar laten we, net als met de Geest, niet veronderstellen dat we genoeg over Hem weten dat het ons niet waard is tijd te nemen om na te gaan waar Hij nog meer bekend om zou kunnen staan. Denk eens aan deze andere namen waardoor Hij wordt genoemd:

"Heldere Morgenster" (Openbaring 22:16): Deze vind ik persoonlijk prachtig. Geleerden leggen vaak het verband, maar niet iedereen in de Kerk ziet de duidelijke tegenstelling tussen deze titel voor Jezus en de vijand, die "morgenster" en "zoon van de dageraad" wordt genoemd (Jesaja 14:12).

De context van de verwijzing in Jesaja is die van een gevallen ster; de context in het messiaanse vers is die van onze prachtige Messias, de "nakomeling van David", die de Gemeente in de laatste dagen corrigeert. De één (de vijand) probeert altijd op de ander (Jezus) te "lijken", en hij blijft falen in het misleiden van de ware volgelingen van de echte (Christus).

"Emmanuel"/"Immanuël" (Jesaja 7:14-8:8; Mattheüs 1:23): Deze term betekent "God [is] met ons." De eerste keer dat een jonge gelovige hoort dat Jezus "Immanuël, God met ons" is, kan dit gecompliceerd klinken en vragen oproepen over hoe God nog langer "bij ons" kan zijn nu Jezus is opgevaren naar de Vader (en of het etiket nu dus irrelevant is), of het kan te eenvoudig klinken, alsof het alleen verwijst naar de gebeurtenis van de menswording. Eigenlijk is het beide, en meer.

Jezus heeft Zichzelf verwaardigd om mens te worden (net zoals een mens een mier zou kunnen worden om een mierenhoop te redden, zoals veel predikers en leraren vertellen), en deze daad alleen al is een van de meest gecompliceerde theologische concepten binnen het Christendom. Toen Hij hier was, fysiek, was Hij letterlijk "God met [d.w.z., temidden van] ons" op dat moment. Maar Zijn werk aan het kruis verenigde ons met Zijn Vader, wiens normen van heiligheid de volmaakte relatie voorheen niet mogelijk maakten vanwege onze zonde. In dat opzicht heeft het offer van Jezus ons, zelfs in onze gevallen staat, letterlijk met God verbonden, en Hij is nu "bij ons" als gevolg van de Messias.

"De Vader" (Jesaja 9:6; 1 Johannes 1:1-3): Dit is geen verwijzing naar Jezus die slechts "één is met" de Vader, zoals Hij is in het Hogepriesterlijk gebed van Johannes 17 (ook Johannes 10:30; 14:9). Deze verzen verwijzen naar Jezus, de Zoon, als "de Vader". En toch, hoe verbijsterend dit concept ook is - en hoezeer het ook lijkt op het verwarren van één van Jezus' definitieve titels met de Vader Persoon van de Drie-eenheid (wat niet het geval is) - wat hier wordt gecommuniceerd is fundamenteel ontzagwekkend.

"Vader," wanneer in verwijzing naar de Zoon, "spreekt van zijn bezorgdheid (Ps. 65:5), zorg en tucht (Ps. 103:13; Spr. 3:12; Jes. 63:16; 64:8); vgl. Ps. 72:4, 12-14; Jes. 11:4. "Met andere woorden, hoewel de Zoon niet de Vader is met betrekking tot Zijn rol in de Drie-eenheid, gaf Jezus' volmaakte gedrag op aarde een "vaderlijk" voorbeeld voor de rest van ons met betrekking tot hoe wij zouden moeten leven en liefhebben zoals Hij deed, door (voor zover wij mensen dat kunnen) dat niveau van "bezorgdheid, zorg en discipline" te tonen in ons leven en in onze omgang met anderen om ons heen.

"Eerstgeborene' (Hebreeën 12:23; Openbaring 1:5): Vergelijkbaar met de "Vader" verwijzingen, wordt Jezus hier afgebeeld als onze oudste broeder (zie ook Hebreeën 2:11; deze context maakt het duidelijker dat Hij de Eerstgeborene is van het christendom als het oorspronkelijke lid van de broeders). In Bijbels opzicht maakt het feit dat Hij de oudste broer is, Hem ook erfgenaam van de zegeningen van de Vader. (In tegenstelling tot het Jakob en Ezau verhaal, echter, kan niemand de Vader misleiden om per ongeluk Zijn zegeningen aan een ander te geven!)

Interessant is dat de eerstgeboren zoon van elke Hebreeuwse familie bij het eerste Pascha tijdens de Exodus werd gered door het bloed van een lam. Jezus zelf was het Lam wiens bloed eens en voor altijd werd vergoten (Johannes 1:29, 36; 1 Petrus 1:19; Openbaring 5:6-12; 7:17), en werd zo het Pascha-offer dat stierf opdat wij allen zouden leven. Maar onze oudste broer werd na drie dagen opgewekt, en zou, net als de oudste van een Hebreeuwse familie die nacht in Egypte, niet door het graf worden vastgehouden!

Wat een leuke gedachte. Jezus, onze "oudere broer." Het is vertederend en lief om op die manier aan Hem te denken! (Zie je hoe het bestuderen van de namen van God onze Christelijke concepten kan revolutioneren? Zijn karakter heeft zoveel lagen! Het is belangrijk dat we niet in een sleur blijven steken met onze huiseljke theologieën en vergeten dat Hij groter is dan onze grootse waarnemingen).

"Woord" (Johannes 1:1, 14): Jezus is letterlijk het Woord. Dit betekent dat Hij de wandelende, sprekende, voorbeeldige spreekbuis is van de Vader, en van alle normen van heiligheid.

"Zoon des mensen" (in het hele Nieuwe Testament): Heb je je ooit afgevraagd waarom Jezus Zichzelf de "Zoon des mensen" noemde? Waarom "mens"? Waarom niet altijd "Zoon van God"?

Een populaire verklaring is dat "de Zoon des mensen" het menselijke aspect van Zijn missie aanduidt. Volgens deze opvatting zette Hij Zijn goddelijkheid opzij, in die zin dat Hij kwam om niet een gevallen mens te zijn (in tegenstelling tot mensen in het algemeen) die Zijn leven voor de mensheid zou afleggen als een offer, waardoor Hij verbonden werd met Zijn profetisch menselijk-messiaanse rol. Zo is er in het boek Openbaring sprake van "iemand als een mensenzoon", die ook de dubbele rol van Zoon van God en Mensenzoon weergeeft. In Daniël 7:13 voorzag de profeet ook "iemand als een mensenzoon" in een meer etherisch licht, toen Hij alle heerlijkheid en macht ontving van de Oude van Dagen (de Vader). Deze titel was dus proto-evangelie (protos, "eerst," en evangelion, "goed nieuws" of "Evangelie"; een term die dus een profetische, aan het Evangelie voorafgaande boodschap of signaal betekent [zoals het vermorzelen van de kop van de slang in Genesis 3:15]). "Zoon des mensen" voorzag dat de Messias een man zou worden, geboren uit een vrouw voor de doeleinden van de Eerste Advent, maar dat Hij ook "de tweede [of laatste] Adam" zou zijn (1 Korintiërs 15:45) in die zin dat Hij niet gevallen was en de nakomeling van God - een deel van de Drie-eenheid, enz. (Meer over de titel "Laatste Adam" zo dadelijk; het is mijn favoriet!)

Maar naast deze waarlijk respectabele en theologische rationalisering van "Zoon des Mensen" is er een verrassende wending sinds 1947, toen de Dode Zee-rollen "de andere kant van het verhaal" aanleverden. Christelijk apologeet Dr. William Menzies (geen relatie tot de vroegere filmproducent met dezelfde naam die in de jaren '50 overleed) legt uit:

Zelfs de term Mensenzoon...is in recentere tijden beter begrepen door het vinden van oude manuscripten zoals de Dode Zee Rollen. Deze term was helemaal geen verwijzing naar de menselijkheid van Jezus, zoals veel geleerden voorheen begrepen. In plaats daarvan is het een krachtige bevestiging van Zijn godheid en messias-schap. De term Mensenzoon was [historisch gezien, voor Israël] een andere manier om te verwijzen naar de triomf van de Messias! Jezus beweerde niet alleen zonden te vergeven, maar door Zichzelf te beschrijven als de Zoon des Mensen beweerde Hij ook de vervulling te zijn van de bijbelse profetie. Hij beweerde de Gezalfde van God te zijn, naar wie Israël had verlangd en uitgekeken. Is het niet opvallend dat dit bijna zonder uitzondering de benaming is die Hij van zichzelf gebruikte?

Het is ook belangrijk op te merken dat Jezus aanbidding ontving. Toen de Wijzen Hem zagen, "bogen zij zich neer en aanbaden Hem" (Mattheüs 2:11). Toen de blinde man, die Jezus genezen had, zijn geloof in de Zoon des mensen tot uitdrukking bracht, aanbad hij Jezus (Johannes 9:38).[xi]

Als Dr. Menzies (en andere geleerden die dit standpunt hebben ingenomen sinds de ontdekking van de Dode Zee-rollen) gelijk heeft, dan was Jezus lang niet zo stil over Zijn messiaanse missie als we eerder dachten. In het verleden wekte het zo vaak lezen dat Hij Zichzelf slechts "Zoon des mensen" noemde de indruk dat Hij Zijn ware identiteit als Zoon van God op de achtergrond hield om geen argwaan en meer tegenstand te wekken dan nodig was voor het zover was. Maar als de Joden al lang geloofden dat de "Zoon des mensen" de beloofde Messias zou zijn, dan was Jezus heel open over wie Hij was - althans zoals dat gold voor Zijn volk. (De Joden zouden het veel beter begrepen hebben dan, laten we zeggen, de Romeinen.) Een ander nuttig doel van de term was dat hij niet, zoals veel andere messiaanse namen, door het slijk was gehaald van verkeerde interpretatie door religieuze autoriteiten en getrouwd was met het idee van de "soldaten messias die Rome ten val zou brengen", zodat de mondelinge overleveringen in de hoofden van de Joden begonnen te stollen. "De Zoon des mensen" was schoon, vrij van misrekening, en daarom perfect voor Christus om te claimen, terwijl Hij ook openlijk beweerde wie Hij werkelijk was. Baker Encyclopedie van de Bijbel legt uit:

["Zoon des mensen" ging niet over] zijn menselijke natuur of menselijkheid, zoals sommige kerkvaders of hedendaagse geleerden geloven. Integendeel, het reflecteert op de hemelse oorsprong en goddelijke waardigheid van Jezus.... Jezus gebruikte de term als een messiaanse titel voor zichzelf...met aanzienlijke originaliteit omdat de term niet beladen was met populaire misvattingen over messiasschap.[xii]

Met deze "misvattingen" in gedachten, moet je begrijpen dat bijna elk ander woord, uitdrukking of naam die gekozen had kunnen worden om de Messias te beschrijven terwijl Hij leefde, iets zou hebben overgebracht dat niet langer juist was voor Zijn wezen of missie, tenminste wat betreft de manier waarop deze alternatieve keuzes zouden zijn overgekomen op de oren van een Joods publiek. De Joden waren er zo van overtuigd dat Jezus een ander soort Verlosser zou zijn dan Hij was, dat Hij ervoor koos om het bij een "schone" term te houden, één die een verwijzing naar de mensheid in de titel had. Dat wil echter niet zeggen dat het gebruik van "Mens" op enigerlei wijze historisch verbonden was met de mensheid.

Wij kijken maar al te vaak alleen naar wat de Bijbel zegt, en scheiden de teksten van hun historische context. Ezechiël bijvoorbeeld gaf drieënnegentig keer de voorkeur aan de uitdrukking "Mensenzoon" als verwijzing naar de mensheid in de vroegere geschiedenis van de Joden (bijv. Ezechiël 2:1; 3:1; 4:1; 5:1; 6:2; 7:2; enzovoort). Dichterlijk parallellisme in het Oude Testament deed hetzelfde (Numeri 23:19; Job 16:21; 25:6; 35:8; Psalmen 8:4; 80:17; 146:3; Jesaja 51:12; 56:2; Jeremia 49:18, 33; 50:40; 51:43; en zo gaat het maar door). Alleen al door deze verwijzingen zou "Mens" in de uitdrukking "Zoon des mensen" nadrukkelijker aanwezig kunnen zijn en meer centraal staan in de definitie of interpretatie van de term door de popcultuur dan het zou moeten zijn. Maar buiten wat wij tegenwoordig als de Schrift beschouwen, vermeldden de apocriefe boeken die de Hebreeën bestudeerden deze "Mensenzoon" figuur als een consequent machtige "gezaghebbende hemelse figuur [die] aan Gods zijde verschijnt om de wereld te oordelen en verlossing te brengen. "[xiii] Concepten als deze komen uit teksten als 1 Henoch 46-71 (die de meest cruciale "Zoon des Mensen" uit de Joodse cultuur bevat) en 4 Ezra 13, die geen van beide zijn opgenomen in de hedendaagse canon en daarom in de loop der tijd veel minder aandacht krijgen van bijbeluitleggers. Deze oude apocriefe teksten speelden echter "een belangrijke rol in het Joodse concept van de Messias."[xiv]

Misschien het gemakkelijkst gezegd: "Zoon des mensen," zonder een blik terug te werpen op de geschiedenis, klinkt als een eenvoudige verwijzing naar iets menselijks, terwijl het in contrast staat met de godheid die Jezus was (en is, uiteraard). En dit is de reden waarom moderne geleerden beweren dat deze naam van Jezus het menselijke aspect van Zijn missie aanduidt, terwijl dat niet zo is. Voor het oorspronkelijke publiek, Gods verbondsvolk, de Hebreeën, was de term "Mensenzoon" intrinsiek en onverbrekelijk verbonden met de betekenis van "Zoon van God" - het concept van een komende Messias Verlosser. Het wees dus op het tegendeel van een menselijke missie.

Ja, maar alle geleerden zeggen in feite hetzelfde, nietwaar? Ik bedoel, is dit niet een soort dom semantisch spel?

Niet echt, zeker niet voor nieuwe gelovigen die dit boek lezen. De Joden hebben, zoals Dr. Menzies zei, "Mensenzoon" altijd opgevat als een directe verwijzing naar de triomfen van de Messias, vanwege de manier waarop de Messiasfiguur werd beschreven in Daniël, Ezechiël, en andere apocriefe werken die belangrijk waren voor hun cultuur en culturele identiteit. Die kostbare mensen die misschien wat nieuwer in het geloof staan dan anderen, proberen misschien oprecht Jezus te zoeken in de Evangeliën en struikelen over de vraag waarom Jezus, meer dan welke andere naam ook, Zichzelf "Mens" noemt. Zij kunnen zich afvragen waarom, als Jezus wist wie Hij was en dat werkelijk geloofde, Hij er steeds weer voor zou kiezen Zichzelf te openbaren als een wezen dat niet machtiger is dan een andere Adam. Voor zulke lezers, als de geschiedenis eenmaal dieper is uitgelegd dan veel hedendaagse bronnen doen, dan komt Jezus plotseling tot leven uit de bladzijden van de Evangeliën als iemand die vrijmoedig zijn doel onder de Joden toegeeft in plaats van te proberen het te verbergen in dubbelzinnige termen.

Maar of Jezus en Adam iets gemeen hadden, zoveel wordt duidelijk bij het bestuderen van de volgende naam op onze lijst.

"Laatste Adam" (1 Korintiërs 15:45): Ik zal onze lijst met deze afsluiten, omdat het, eerlijk gezegd, een onthutsend feit is dat je alles wat je dacht te weten over de mensheid zal doen heroverwegen. Donna Howell, een auteur die samenwerkt met Defender Publishing, deelde onlangs iets met mij uit een van haar bijbel- en theologielessen dat mij vloerde. Wanneer we denken aan Jezus als de laatste Adam, begrijpen we gewoonlijk dat Adam zonde en dood bracht, en Jezus, ook geheel menselijk, bracht vergeving en leven, en het contrast van deze twee karakters maakt de een de eerste, en de ander de laatste. (Dat is een oversimplificatie, ik weet het; ik wil alleen de aandacht vestigen op dit krachtige concept). Maar als we denken zoals geleerden doen, realiseren we ons dat dit vers net zo goed zou kunnen verwijzen naar het idee dat Adam en Jezus nog een eigenschap deelden: Zij waren de enige twee mensen die ooit op aarde hebben bestaan... althans voor zover dat overeenkomt met wat God de Vader oorspronkelijk heeft geschapen. Adam was volmaakt voor de zondeval, en niemand na hem was volmaakt tot Jezus; Jezus was altijd volmaakt, en sindsdien is niemand van ons dat meer geweest. In hun volmaaktheid - en in de vorm die God oorspronkelijk voor ogen had - zij waren wat de mens in het begin had moeten zijn. Kijk eens naar dit citaat van Dr. Millard J. Erickson, auteur van bijna dertig boeken over systematische theologie, waaronder het revolutionaire werk uit 1985, Christian Theology:

Bij het denken over de incarnatie, moeten we niet beginnen met de traditionele opvattingen van menselijkheid en godheid, maar met de erkenning dat de twee het meest volledig gekend worden in Jezus Christus.... Want de menselijkheid van Jezus was niet de menselijkheid van zondige menselijke wezens, maar de menselijkheid die Adam en Eva bezaten vanaf hun schepping en voor hun val. Er is dus geen twijfel mogelijk over Jezus' menselijkheid. De vraag is niet of Jezus volledig mens was, maar of wij dat zijn. Hij was niet slechts even menselijk als wij; Hij was menselijker dan wij.[xv]

Stel je dat eens voor: Adam en Jezus waren de enige mensen in de geschiedenis die "volledig" mens waren. Adam eindigde zijn leven "niet volledig menselijk", gebaseerd op de verboden vrucht zondevlek die zijn anders perfecte ontwerp vervormde. Dat betekent dat Jezus de enige mens was die zijn leven begon, leefde en voltooide als het soort mens dat God oorspronkelijk had gemaakt. De rest van ons... De enige manier waarop ik het kan zeggen is dat wij een soort geestelijke genetische mutatie hebben die ons "minder dan menselijk" maakt aan deze kant van de eeuwigheid.

VOLGENDE DEEL: Zeitgeist 2025 en het mysterie van Melchizedek

Eindnoten

[i] Brand, C., et al (Eds.), Holman Illustrated , 1171.

[ii] Manser, M. H., Dictionary of Bible Themes: The Accessible and Comprehensive Tool for Topical Studies (London: Martin Manser, 2009), under heading, “name of God, significance of.”

[iii] Brand, C., et al, Holman Illustrated , 1172.

[iv] Baker Encyclopedia, 882–883.

[v] Freedman, D. N. (Ed.), The Anchor Yale Bible Dictionary: Vol. 6 (New York: Doubleday, 1992) 1,004.

[vi] Ibid., 1,011.

[vii] Ibid., 1012.

[viii] Ibid.

[ix] Ibid., 7.

[x] J. A. Motyer, Isaiah: An Introduction and Commentary: Vol. 20 (Downers Grove, IL: InterVarsity Press, 1999) 102.

[xi] Dr. William Menzies, Apologetics 4th ed. (Springfield, MO: Global University Press; 2004) 123; emphasis added.

[xii] Baker Encyclopedia , 1,983.

[xiii] J. D. Barry, D. Bomar, D. R. Brown, R. Klippenstein, D. Mangum, C. Sinclair Wolcott, … W. Widder (Eds.), The Lexham Bible Dictionary (Bellingham, WA: Lexham Press, 2016), under heading “Son of Man.”

[xiv] Ibid.

[xv] Millard J. Erickson, Christian Theology (Grand Rapids: Baker Book House, 1985) 736; emphasis added.

Bron: COUNTDOWN TO 2025 AND THE SECRET DESTINY OF AMERICA—PART 13: THE MYSTERY OF NAMES AS IT PERTAINS TO GOD AND DESTINY » SkyWatchTV