www.wimjongman.nl

(homepagina)

Laatste botsing van de Titanen - deel 7: halfgoden, demonen en heiligen

27 september 2018 - door Derek Gilbert

Deel 1 - Deel 2 - Deel 3 - Deel 4 - Deel 5 - Deel 6

()

Het Griekse verhaal over de oorsprong van demonen komt overeen met het Joodse geloof, hoewel zij zeer verschillende opvattingen hadden over de aard van die geesten.

In het boek Henoch waren de demonen de geesten van de reuzen, die uit de vereniging met de engelachtige Wachters geboren waren:

Maar nu zullen de reuzen, die door de geesten en het vlees zijn verwekt - zij zullen hen boze geesten noemen op aarde, want hun woning zal op de aarde zijn. De geesten, die uit het lichaam van hun vlees zijn voortgekomen, zijn boze geesten, want zij zijn uit mensen ontstaan, en uit de heilige wachters was de oorsprong van hun schepping. Kwade geesten zullen zij op aarde zijn en boze geesten zullen zij worden genoemd. De geesten van de hemel, in de hemel is hun woning; maar de geesten die op de aarde zijn verwekt, op de aarde is hun woning. En de geesten van de reuzen dwalen, veroorzaken geweld, maken het desolaat, vallen en worstelen en storten zich op de aarde en veroorzaken ziekten. Zij eten niets, maar onthouden zich van voedsel en zijn dorstig en slaan. Deze geesten (zullen) opstaan tegen de zonen van de mannen, en tegen de vrouwen, want zij zijn uit hen voortgekomen.

Vanaf de dag van de slachting en de vernietiging en de dood van de reuzen, uit de ziel van wiens vlees de geesten zijn voortgekomen, maken zij ongelukkig zonder (een oplopend) oordeel. Aldus zullen zij alles ongelukkig maken tot de dag van de voleinding van het grote oordeel, wanneer het grote tijdperk zal worden voltooid. [i] (Nadruk toegevoegd)

Nu zijn er goede redenen dat het boek Henoch niet is opgenomen in de canon van de Schrift. Een flink deel van wat er in Henoch staat, kan niet door de Bijbel worden bevestigd, en dus moet het boek als geheel vooral worden opgevat als bewijs van wat Joden uit de Tweede Tempelperiode (530 v. Chr. - 70 n. Chr.) dachten over het geestenrijk.

Maar vergeet niet dat die periode van de geschiedenis ook de geschriften van de latere profeten en het gehele apostolische tijdperk omvat, dus Henoch is een nuttige gids om te begrijpen en context toe te voegen aan wat zij schreven. Als Henoch volledig onbetrouwbaar was, zou Jezus dit de apostelen hebben verteld en de Heilige Geest zou alle verwijzingen ernaar hebben verhinderd. Maar dat is niet het geval. Judas citeert 1 Henoch 1:9 in de verzen 14 en 15 van zijn korte brief, en Henochs verslag over de oorsprong van demonen was het gemeenschappelijke geloof onder de vroege kerkvaders:

"En toen de engelen Gods de dochters van de mensen zagen, dat zij mooi waren, namen zij zich vrouwen van hun keuze, en woonden samen. Die wezens, die andere filosofen demonen noemen, noemt Mozes meestal engelen; en zij zijn zielen die in de lucht zweven.
Philo, over de reuzen 6

Naar mijn mening zijn het echter bepaalde boze demonen, om zo te zeggen, van het ras van de Titanen oftewel Reuzen die zich schuldig hebben gemaakt aan onreinheid jegens de ware God, en jegens de engelen in de hemel, en die eruit zijn gevallen, en die de dichtere delen van lichamen bezetten, en vaak de onreine plaatsen op aarde, en die, omdat zij geen lichamen van aardse materie bezitten, zich bezighouden met een dergelijk werk en de mensheid van de ware God willen afleiden.
Origen, Tegen Celsus 4.92 (nadruk toegevoegd)

God... heeft de zorg voor de mensen en voor alle dingen onder de hemel toevertrouwd aan engelen die Hij over datgene heeft aangesteld. Maar de engelen overtraden deze regeling, en werden gefascineerd door de liefde voor vrouwen, en brachten kinderen voort die demonen worden genoemd. En bovendien onderwierpen zij daarna de mensheid aan zichzelf, deels door magische geschriften, en deels door angsten en de straffen die zij veroorzaakten, en deels door hen te leren om offers te brengen, wierook, en dranken, waarvan zij in nood verkeerden nadat zij door wellustige hartstochten tot slaaf waren gemaakt; en onder de mannen zaaiden zij moord, oorlog, overspel, onmatige daden en alle goddeloosheid.
Justin Martyr, 2 Apologie 5 (nadruk toegevoegd)

Merk op dat Justinus de Martelaar begreep dat de engelachtige Wachters niet alleen de reuzen waren, maar die op hun beurt weer demonen werden, en ook de mensen verleidden om hen als goden te aanbidden, om de zaden van het kwaad te zaaiden dat uitgroeide tot "alle goddeloosheid".

Nu, hier is een andere schakel in de keten van bewijs waaruit blijkt hoe het klassieke Griekenland en Rome veel van hun religie uit het Oosten hebben geërfd - in dit geval, zo blijkt, specifiek van de Amorieten.

Het woord "held" heeft vandaag de dag een veel andere betekenis dan 2000 jaar geleden. Voor ons is een held een soldaat, brandweerman, politieagent of stersporter. Voor de oude Grieken was een held een dode persoon die machtig bleef in de dood en daarom werd vereerd door de levenden. Helden werden beschouwd als historische personen, vaak voorouders. Net als de Amoritische koningen van Oegarit konden de levenden ernaar streven om na de dood een held te worden.[ii]

Van helden werd verwacht (of gevreesd) dat ze na de dood bovennatuurlijke macht zouden tonen. Epische helden werden verheven tot beschermer van hun steden[iii], zoals Theseus in Athene en Heracles, onder de Fenicische naam Melqart, in Tyrus.

Het lijkt er dus op dat de Grieken de Amoritische praktijken van het vereren van de halfgoden, die zij als hun voorouders beschouwden, en iets als de kispum rituelen hebben geërfd.[iv] Wat echter opzienbarend is, is dat deze praktijk door de goedbedoelde maar misleide Augustinus in de christelijke kerk werd ingebracht:

Christelijke schrijvers aanvaardden eerst de term [demonen] en het daarmee gepaard gaande geloof in gevaarlijke en demonische doden (Tertullianus, De an. 49, 2). Augustinus pleitte echter voor een positieve betekenis van de term en een onderscheid met de negatieve demonen: in christelijke zin waren de helden dan de martelaren (CD 10, 21). Dit volgde niet alleen op een gebruik van het woord dat al bekend was in de christelijke poëzie, maar legde ook de theoretische basis voor de cultus van de heiligen als de christelijke heldencultus.[v]

Heeft u dat gevat? Augustinus heeft, door te proberen de Griekse heldenverering te rehabiliteren, de theologische basis gelegd voor het heilig verklaren en vereren van heiligen, een praktijk die tot op de dag van vandaag in rooms-katholieke en orthodoxe kerken voortduurt.

En het kan rechtstreeks in verband worden gebracht met de Amoritische Rephaïm cultus-aanbidding van de Nephilim, de "machtige mannen van weleer".

De bodemlijn: De Griekse meropen anthropoi, de helden van de Gouden Eeuw geregeerd door Kronos, waren één en hetzelfde als de reuzen - de Nephilim. En net als de door de Amorieten vereerde Rephaïm, ontvingen de halfgoden van de Grieken verering en offers.

Grappig hoe dat deel van het verhaal nooit in films of romans die op de markt wordt gebracht voor onze kinderen.


[i] 1 Enoch 15:8-16:1. Nickelsburg, George W.E.. 1 Enoch: The Hermeneia Translation (p. 37). Fortress Press. Kindle Edition.

[ii] Graf, F. (1999). Heros. In K. van der Toorn, B. Becking, & P. W. van der Horst (Eds.), Dictionary of deities and demons in the Bible (2nd extensively rev. ed., p. 413). Leiden; Boston; Köln; Grand Rapids, MI; Cambridge: Brill; Eerdmans.

[iii] Ibid.

[iv] That’s the meal Amorite families were obligated to serve to their dead ancestors on the 30th day of each month, the night of no moon. The ancestors were summoned through a necromancy ritual.

[v] Graf, op. cit.

Bron: Last Clash of the Titans Part 7: Demigods, Demons, and Saints » SkyWatchTV