www.wimjongman.nl

(homepagina)


HET MYSTERIE VAN JEZUS VAN GENESIS TOT OPENBARING - DEEL 7: Jezus in de boeken van Jozua en Rechters

16 november 2022 - door SkyWatch Editor

()

Inleiding - Deel 1 - Deel 2 - Deel 3 - Deel 4 - Deel 5 - Deel 6

Opmerking van de auteur: Deze baanbrekende serie wordt aangeboden ter viering van een voorheen topgeheim project en nu ongekende nieuwe 3-delige boekenserie (meer dan 10 jaar in de maak) van bestseller geleerde Dr. Thomas Horn en bijbelse geschiedenis en theologie-deskundigen Donna Howell en Allie Anderson: HET MYSTERIE VAN JEZUS VAN GENESIS TOT OPENBARING - GISTEREN, VANDAAG EN MORGEN


Het boek Jozua is natuurlijk genoemd naar de hoofdpersoon, de aangewezen leider (zowel geestelijk als militair) over heel Israël in oorlogstijd, die op zoek is naar de vestiging van Gods uitverkoren volk in het Beloofde Land, Kanaän. Jozua zelf is een oudtestamentisch type van Christus.

We kunnen enkele passages uit de Schrift bekijken om deze typografie vanaf het begin in beweging te zien. Maar kijk eerst eens naar wat er een paar boeken terug, in Numeri 27:16-23, over deze sterke leider wordt gezegd:

Laat de Here, de God van de geesten van alle vlees, een man stellen over de gemeente [hier wordt een leider over geheel Israël bedoeld], die voor hen uitgaat, en die voor hen ingaat, en die voor hen uitgaat, en die hen binnenbrengt; opdat de gemeente des Heren niet zijn als schapen, die geen herder hebben.

En de Heer zei tot Mozes: Neem u Jozua, den zoon van Nun, een man, in wien de geest is, en leg uw hand op hem; en stel hem voor Eleazar, de priester, en voor de ganse gemeente, en geef hem een last voor hun ogen. En gij zult iets van uw eer op hem leggen, opdat de gehele gemeente der kinderen Israëls gehoorzaam zal zijn."

En Mozes deed, gelijk de Here hem geboden had; en hij nam Jozua, en stelde hem voor Eleazar, den priester, en voor de ganse gemeente: En hij legde zijn handen op hem, en gaf hem een opdracht, zoals de Here bevolen had door de hand van Mozes.

Het boek Jozua begint ook met deze opdracht: "Na de dood van Mozes... sprak de Heer tot Jozua... en zei: 'Mozes, mijn dienaar, is dood; sta daarom op, ga over de Jordaan, gij en heel dit volk, naar het land dat ik hun geef, aan de kinderen van Israël. Elke plaats die uw voetzool zal betreden, die heb Ik u gegeven, zoals Ik tot Mozes gezegd heb" (Jozua 1:1-3). Laten we eens kijken naar enkele vergelijkingen tussen Jozua en Christus:

  • Jozua was de belangrijkste dienaar van God over heel zijn volk, wiens onbaatzuchtige acties op het slagveld resulteerden in zijn rol als de verlosser over hun aardse lichamen. Jezus was/is de absolute, ultieme Opperdienaar van God de Vader over Zijn volk, wiens onbaatzuchtige daden tijdens Zijn leven en aan het kruis (een geestelijk slagveld, als er ooit een was!) resulteerden in Zijn rol als de Redder van de zielen.
  • Jozua volbracht alles wat hij deed omdat hij "een man was in wie de geest is" (Numeri 27:18). Jezus bereikte alles wat Hij deed omdat Hij opereerde in de Geest, zoals geprofeteerd in het Oude Testament (Jesaja 42:1) en vervuld in het Nieuwe (Handelingen 10:38).
  • Jozua werd "grootgemaakt" (Jozua 3:7) ten overstaan van heel Israël bij de rivier de Jordaan, waar de waterstroom ophield voor de Hebreeën om over te steken naar Jericho. Jezus werd publiekelijk grootgemaakt als de Zoon van God toen Hij uit de doop van Johannes de voorloper in deze zelfde rivier tevoorschijn kwam (Matteüs 3:16-17).
  • Jozua leidde Gods volk om het Beloofde Land te beërven, en de meest opmerkelijke slag werd gewonnen met een vreedzame demonstratie, gevolgd door een schreeuw en een trompetgeschal (Jozua 6). Jezus leidt Gods volk om het Beloofde Land te beërven na de afsluiting van dit leven (de hemel en uiteindelijk het Nieuwe Jeruzalem in Openbaring); met name heeft Hij dit eerst bereikt door een vreedzame demonstratie tijdens het proces en aan het kruis, gevolgd door: een schreeuw, het geluid van het doormidden scheuren van het tempeldoek, het gerommel van aardbevingen, en het opwekken van de doden uit de graven (Mattheüs 27:50-53).

Oh, en dan is er nog dit interessante "toeval". De naam "Joshua" is hetzelfde als "Jezus", maar anders gespeld, zoals "Hailey" en "Hailie" of "Caiden" en "Kayden." Zowel "Joshua" als "Jezus" betekent "de Heer redt". Daarom is het niet moeilijk te zien waar Jezus hier wordt voorgesteld. Het is alsof je vraagt: "Komt Jezus voor in dit boek van Jezus?" Ja. Hij komt overal voor!

Het bewijsmateriaal wijst ook op de conclusie dat Jezus de letterlijke, lijfelijke "Kapitein van de troepen van de Heer" was, die verschijnt als een mysterieuze figuur met een zwaard om persoonlijk met Jozua te spreken in het begin van zijn carrière. Let op:

En het gebeurde, toen Jozua bij Jericho was, dat hij zijn ogen ophief en keek, en zie, daar stond een man tegenover hem met zijn zwaard in zijn hand getrokken; en Jozua ging naar hem toe en zei tegen hem: "Zijt gij voor ons, of voor onze tegenstanders?"

En [de mysterieuze figuur] zei: "Neen, maar als aanvoerder van het leger des Heren ben ik nu gekomen."

En Jozua viel op zijn aangezicht ter aarde en aanbad en zei tot hem: "Wat zal mijn Heer zeggen tegen zijn dienaar?"

En de aanvoerder des Heren zei tot Jozua: "Trek uw schoen van uw voet, want de plaats waar gij staat is heilig." En Jozua deed dat. (Jozua 5:13-15)

Heb je begrepen dat deze figuur die verscheen God was in de gedaante van een menselijke man? Zoals Hij verklaarde, was Hij slechts de "Kapitein van de troepen des Heren", wat zou kunnen verwijzen naar een bode engel of aartsengel van God in de hoogste vorm van hemels leiderschap...totdat de man Jozua toestond neer te vallen en Hem te aanbidden. Engelen - echte engelen van de enige echte God - zullen nooit aanbidding accepteren, omdat zij weten dat God de aanbidding van zowel engelen als mensen verbiedt (Exodus 20; Deuteronomium 5-8; Openbaring 19:10; 22:8-9; Mattheüs 4:9-10; Lucas 4:7-8; Romeinen 1:25; Kolossenzen 2:18). Als dit geen verschijning van God was, zou de aanbidding zijn gestopt. Bovendien werd de aanwezigheid van God bij de brandende struikervaring van Jozua's voorganger, Mozes, ook aangeduid als "heilige grond" waarvoor het schoeisel moest worden uitgetrokken (Exodus 3:5), en elders geven de engelen geen dergelijk bevel. Het is duidelijk dat we hier in ieder geval te maken hebben met een theofanie.

Het is niet ongebruikelijk dat God de Vader verschijnt en rechtstreeks tot iedereen spreekt, wanneer en in welke vorm Hij maar wil, want Hij is God. Toch concluderen geleerden, die lang en hard hebben gewerkt om te scheiden welke theofanieën van de Vader zijn en welke van de Zoon, dat het bewijs hier, gebaseerd op de toegift van Johannes 1:1-18 (waar wordt uitgelegd dat Jezus het "Woord" is [waarover later meer]), in het voordeel is van een Christofanie. De Bible Knowledge Commentary, samengesteld door meerdere gerespecteerde theologen die een scherpe peer review ondergaan voordat ze als medewerkers worden beschouwd, stelt: "Net als bij ... de twee Emmaüsgangers was er een flits van openbaring en Jozua wist dat hij in de aanwezigheid van God was. Het lijkt duidelijk dat Jozua inderdaad sprak met de Engel des Heren, een andere verschijning in oudtestamentische tijden van de Heer Jezus Christus zelf."[i] Andere commentatoren, zoals Matthew Henry, auteur van Matthew Henry's Concise Commentary on the Bible, vinden de conclusie van een Christofanie zo duidelijk in dit Jozua-verhaal, dat zij het als een feit stellen zonder dat er veel uitwerking nodig is: "Er verscheen hem iemand als een op te merken man. Deze Man was de Zoon van God, het eeuwige Woord."[ii]

Misschien was dit ook de overtuiging van de schrijver van Hebreeën, zoals het interne bewijs van de Jezus/Joshua parallel suggereert: Jozua was de aanvoerder van de legers van Israël, maar Jezus is in Hebreeën 2:10 letterlijk de "aanvoerder van het heil".

Probeer naast deze overpeinzingen ook het belang van de introductie van de man te onthouden. Jozua wilde onmiddellijk weten of de krijger aan zijn kant stond of aan de kant van de vijand. Het antwoord was geen van beide. Hij verklaarde dat hij alleen voor de Heer was - zoals Jozua en de rest van het volk van God zouden moeten zijn. De implicatie is duidelijk dat Jozua de Heer en Zijn wil in een veel belangrijkere positie moet plaatsen dan zelfs zijn eigen menselijke broeders en zusters die zich klaarmaken voor de erfenis van het Beloofde Land. Alleen dan zou hij volledig ontvankelijk zijn voor de soms vreemde manieren waarop God de strijd zou voeren, zoals met een schreeuw of bazuin als centrale wapens, wat overigens de beste en enige manier zou worden waarop Jozua's broeders en zusters gered zouden worden. Wij allen zouden het voorbeeld van deze strijder moeten volgen.

Zie, de Christus van Jozua! De aanvoerder van de troepen van de Heer!

Voordat we verder gaan, merk op dat Jezus, onze Verlosser, afstamt van de bloedlijn van de "scharlaken draad" verlosser-vrouw, Rachab, in Jozua 2. Velen herinneren zich haar als de hoer van Jericho. Hoewel dat misschien waar is, is haar verhaal een stralend voorbeeld van verlossing dat illustreert hoe God elke gewillige gelovige gebruikt om Zijn wonderen en wil uit te voeren. Het manoeuvreren van Rachab (het markeren van haar huis met een scharlaken draad) redde de Israëlitische mannen van een zekere gevangenneming en dood, zodat zij zich konden terugtrekken naar hun Hebreeuwse kampen en hun stammen konden informeren over de vijandelijke status. In ruil beloofden zij (en hielden hun belofte) dat Rachab niets zou overkomen. Dit verzekerde niet alleen de overwinning van de Israëlieten bij de verovering van het land Jericho, maar leidde er ook toe dat Rachab toetrad tot de stammen van Israël, uit wier nageslacht de verlosser Messias zou worden geboren.

En dat brengt ons bij het Beloofde Land. Eindelijk, na generaties van pijn, kwam het volk Israël aan in het land dat God voor hen bereid had. Deze gebeurtenis is van groot belang in de geschiedenis van Israël, omdat zij de relatie tussen wat God zegt en wat Hij doet verstevigt, zoals blijkt uit de langverwachte reis naar en vestiging in het gebied waarmee Hij had beloofd hen te zegenen en te beschermen.

Jezus bereidt ook voor ons een Beloofd Land voor (Johannes 14:1-3) - en ook Hij doet wat Hij zegt dat Hij zal doen.

VERBRIJZELT HET PARADIGMA! AANSCHOUW DE VERBORGEN MYSTERIES DIE DE "OPENBARENDE GEEST" VAN HET OUDE TESTAMENT VERBINDEN MET DE BOEKROL IN DE OPENBARING DIE "MET ZEVEN ZEGELS IS VERZEGELD".

Rechters

Helaas ging het land dat de Israëlieten uiteindelijk bemachtigden uiteindelijk verloren door hun goddeloosheid. De generaties na Jozua's dood eerden God niet door hun zonen en dochters op te voeden op de weg van Jahweh, zoals zij hadden gezworen, en spoedig vervielen zij tot het aanbidden van heidense goden. Hun herhaalde, afgodische rebellie tegen God resulteerde in de invasie van vijandelijke troepen, en toen de vijand won, kwam een overwonnen Israël onder de heerschappij van heidense naties.

Hierna, voor wat wel een eeuwigheid lijkt, nestelt de verhaallijn zich in een zeer woedend maakten patroon (vergelijkbaar met, maar niet identiek aan, het patroon dat in de boeken der Wet wordt besproken): Het volk roept tot God om bevrijding; Hij stuurt een rechter om hen te bevrijden; de rechter gaat uiteindelijk overlijden en Israël vergeet God weer; Israël krijgt dan problemen met zijn vijanden en roept tot God... die een rechter stuurt... die Israël bevrijdt... dat zich weer tot afgoden wendt en tot God roept... Serieus, het hele schema van het boek zou kunnen zijn: roepen, bevrijding, rebellie, roepen, bevrijding, rebellie, en zo verder (Rechters 2:18-19). Voor de moderne, gelovige lezer is dit boek een geschiedenis van hoe de menselijke natuur voor altijd blijft vervallen in de ergste gedragspatronen als gevolg van de zondeval. Het maakt de vrouw die blijft uitgaan met mishandelende mannen, het kind dat niet ophoudt met liegen, en de zakenman die over zijn belastingen blijft bedriegen - en dat alles ondanks de echo's van de beloften dat het de laatste keer is - beter te begrijpen. Maar dit patroon van menselijke zwakheid, zoals uitgedrukt in Rechters, is een extreem voorbeeld dat maar blijft doorgaan.

Merk op dat verwijzingen naar de rechters in de Bijbel niets wil zeggen over de rechters van onze tijd en cultuur. Deze term verwijst zelfs niet naar de rechters van voor de negentiende eeuw die witte paardenharen pruiken en zwarte gewaden droegen en in de rechtszaal houten wapenstokken hanteerden. Stel je in plaats daarvan een bijbelse rechter voor als een heldhaftige soldaat, militair bevelhebber, politiek leider, geestelijk leider, redder en verlosser, en de hoogste rechterlijke ambtenaar - allemaal verpakt in één persoon die Gods volk voorzit. Rechters uit die oude tijd droegen ongetwijfeld zware verantwoordelijkheden, en zij waren niet in functie op grond van geboorterecht of door verkiezing, maar door selectie. Hij of zij was gekozen door God zelf, aangesteld om zijn volk te leiden. (En ja, zelfs in deze tijd waarin het patriarchaat het leidende systeem was, was er een vrouwelijke rechter over Israël. Debora was niet alleen een machtige en gerespecteerde rechter, maar ook een aangestelde profeet van God! Haar moedige, onverschrokken mars naar het slagveld in de stijl van Jeanne d'Arc zorgde voor Israëls onmiddellijke overwinning, gevolgd door veertig jaar vrede).

Hier is wat Rechters 2:16-19 zegt over de aard van God die Zijn volk voorzit:

Maar de Heer verhief rechters, die hen verlosten uit de hand van hen die hen bedierven. En toch wilden zij niet luisteren naar hun rechters, maar zij gingen hoereren naar andere goden, en bogen zich voor hen... En toen de Heer hen rechters opwierp, was de Heer met de rechter, en verloste hen uit de hand van hun vijanden al de dagen van de rechter... vanwege hun gekerm vanwege hen die hen verdrukten en kwelden. En het geschiedde, toen de rechter dood was, dat zij terugkeerden en zichzelf meer verdierven dan hun vaderen [kinderen van toekomstige generaties waren nog goddelozer dan hun vaderen!], door andere goden te volgen om hen te dienen en zich voor hen neer te buigen; zij hielden niet op met hun eigen daden, noch met hun koppige weg.

Dit is slechts een klein gedeelte van Rechters, hoewel elders dit patroon herhaaldelijk wordt geïllustreerd: God wil Zijn volk zegenen, beschermen en uiteindelijk redden, en dat blijft Zijn aard, karakter en wil met betrekking tot hen, ondanks hun pijnlijke, terugkerende afwijzing. Welke hardnekkige ideeën zij ook in hun koppige hoofden bleven houden over hoe het buigen voor een valse afgod zou resulteren in het overtreffen van Jahweh (dat moeten ze wel gedacht hebben, anders zouden ze in de eerste plaats geen heidense entiteit hebben aanbeden met het risico Gods toorn op te roepen), ze bleven falen terwijl Hij zich op een grote manier bleef laten zien. Het ligt in Zijn aard - los van de menselijke natuur - om zich te verzoenen met de mensheid waarvan Hij vervreemd is geraakt als gevolg van zowel de zondeval als het voortdurend hoereren naar andere goden.

Sommige mensen (meestal niet-gelovigen, als we eerlijk zijn) zien het boek Rechters graag als een verslag van onze Heer die Israël op grillige wijze "in de handen van haar vijanden uitlevert" (zie bijvoorbeeld Rechters 2:14), en de aanstoot van het herhaalde gedrag ligt dan in Gods falen, niet in dat van de mens. Maar vaak komen dit soort verkeerd begrepen en geïnformeerde uitspraken van mensen (al dan niet met respect) die zich niet hebben verdiept in de aard van de zonde, hoe die in contrast staat met heiligheid, en de relatie of (en hoe) die twee elementen al dan niet naast elkaar kunnen bestaan. Het is een theologische berg met minstens een miljard pieken (en we hebben het al enigszins behandeld in onze Genesis-overdenking), maar even ter herinnering: Mensen worden geboren in een gevallen soort, en hoewel wij de gelijkenis van God delen vanaf de schepping (Genesis 1-2) - waar wij die onverklaarbare maar universele, constante en innerlijke aantrekkingskracht erven om goed te zijn en goed te doen - hebben wij ook een aandeel in de zondige natuur, waar wij de zwakte erven om toe te geven aan zonde en verleiding. Daarom ervaren wij dagelijks de altijd aanwezige dichotomie van beide naturen, goed en kwaad, in ons. Wij begrijpen dit zo goed op een collectief niveau dat zelfs seculiere tekenfilms personages afbeelden die worstelen met de vraag of zij het advies van het duiveltje op de ene schouder en het engeltje op de andere schouder moeten opvolgen. Maar als we de Schrift lezen en nadenken over God, moeten we bedenken dat Hij altijd alleen maar heilig is. Als "enige heiligheid" kan Hij niet zondigen of er iets mee te maken hebben (Hij kan niet dezelfde ruimte innemen als de zonde).

Daarom, wanneer Israël in zonde valt, gebeurt er een olie-en-water reactie. De afstand tussen God en Israël wordt groter, net zoals die was tussen de Schepper en Adam en Eva in het verslag over de zondeval. In feite is dat een verhaal over hoe het lelijke, zwarte ding genaamd "afstand" tussen mensen en de Almachtige voor het eerst ontstond. Op dezelfde manier geeft Rechters het verslag van mensen die proberen God (en Zijn bescherming tegen vijanden) dichter bij hen te brengen met kreten van berouw en "we zullen het nooit meer doen"-ismen - en dan falen, met een Adam-en-Eva flair, om God te gehoorzamen, wat Hem dwingt zich terug te trekken en Israël over te leveren aan haar vijanden, omdat dat het lot is dat zij bezegelen met hun eigen zonde en afwijzing van God.

Dit is essentieel om Gods handelen in het boek Rechters te begrijpen.

God is niet tegen Zijn volk; Hij is vóór hen!

Rechters is geen verslag van God die Israël Zijn rug keer op keer toekeert; het is een verslag van Gods volk dat Jahweh keer op keer de rug toekeert - en Hij, onze kostbare, lieve, Schepper God, blijft genade en liefde tonen door de ene na de andere verlosser-rechters te leveren. Dat is de aard van God. Het is een enorme sprong naar de andere kant van wat de sceptici ervan gemaakt hebben. Een iets aangepaste formulering van de cyclus in Rechters zou kunnen zijn: Ze duwen Hem weg; Hij trekt zich terug; ze nodigen Hem terug; Hij komt terug met een omhelzing in de vorm van bescherming en een rechter die Hij uit de stammen heeft laten opstaan om hen allen te redden; ze duwen Hem weg; Hij trekt zich terug; ze nodigen Hem terug...

Met dat punt duidelijk gemaakt, zijn we nu in staat om de gelijkenis te zien tussen de rechters (meervoud, als in waar hun ambt voor staat - niet als een individuele rechter [omdat sommigen van hen slecht blunderden]) en de Rechter-Redder die de Vader zond om ons allen te redden op een later tijdstip. Zie je, Jezus' daad aan het kruis was niet alleen voorzegd door de gebeurtenissen in een oudtestamentisch boek en de gelijkenis met de helden ervan, maar in de verzorgende aard en het karakter van Zijn Vader, die altijd voor een redder/verlosser zou zorgen, ongeacht wat Zijn kinderen verdienden!

Gezien hun taakomschrijving kunnen we, in de meest opvallende zin, elke bijbelse rechter die in de ogen van de Heer recht deed, zien als een type van Christus. Jezus was en is de opperste Bevrijder, gezonden als Redder van een afgodisch, zondig volk. In die zin waren sommige rechters in dit boek weliswaar niet altijd het ideale rolmodel dat Jezus was, maar zij waren een voorbode van Christus en openbaarden de aard en de wil van God - dat Zijn volk gered en verlost zal worden, altijd. Wat elk van de rechters in dit boek werd gekozen om militair en politiek te doen, werd Jezus gekozen om het geestelijk te doen.

Maar in Jezus zou er nooit meer een nieuwe cyclus nodig zijn, omdat Hij het Volmaakte Lam is, het vlekkeloze offer dat één keer voor allen en voor altijd stierf. Jezus, zoals Hij archetypisch wordt voorgesteld in het boek Rechters, is de laatste rechter en de laatste wetgever. Elke strijd die de rechters op Kanaänitische bodem voerden was een voorloper van de strijd die de Rechter zowel op de grond van de heuvel van Golgotha buiten Jeruzalem als in het onzichtbare rijk voerde. Elk wetgevend decreet dat de rechters uitspraken over het volk Israël was een prototype van het Nieuwe Verbond van de Wetgever, bezegeld in het vlees en bloed van de Laatste Rechter.

Hier is de andere vervloeking verborgen in de parallellen tussen het boek Rechters en het Verbond van Christus: Het Verbond verzegeld in het bloed van Christus aan het kruis werd gegeven in dezelfde aard als de genade in Rechters: Wat de mensen van vandaag ook doen, hoe we ook voortdurend verzuimen God te gehoorzamen, hoe we Hem ook "keer op keer" wegdrukken met onze afgodische ideeën of ontrouw, de Rechter die de Vader eens en voor altijd oprichtte, zal altijd zegevieren door de redding uit te breiden tot ieder kind van God. Ongelooflijk, het gratis geschenk van verlossing behoort toe aan ieder mens op de aardbol, ook aan de heidenen wier erfgoed op geen enkele manier verbonden is met het volk dat in het begin riep om de tussenkomst van rechters.

Het is ontnuchterend om over na te denken. God is zo goed. Telkens als we denken dat we Hem doorhebben, komen we oog in oog te staan met een andere laag van Zijn verlossingsplan, Zijn progressieve openbaring zoals die zich eerst in de geschiedenis van Israël afspeelde en werd voltooid in de dagen van de Christus, en worden we opnieuw geconfronteerd met de implicaties van alles wat Hij voor Zijn volk heeft gedaan.

Voor degenen die nog steeds niet overtuigd zijn van de parallel tussen Jezus en de rechters van het Oude Testament, is er één interessant personage dat we nader willen bekijken: Simson. Deze bijzonder populaire rechter (Rechters 13-16) is zonder twijfel een type van Jezus. Zowel Jezus als Simson werden op wonderbaarlijke wijze geboren nadat een engel hun komst had aangekondigd, en de gelijkenissen blijven toenemen.

  • Simson was vóór zijn geboorte door God uitverkoren om Israël te bevrijden van de Filistijnen (Jozua 13:5); Jezus was vóór zijn geboorte door God uitverkoren om de hele mensheid te bevrijden van de zonde (Matteüs 1:21).
  • De Geest van de Heer kwam krachtig over beide mannen (Rechters 14:6-19; 15:14; Lucas 4:18; Matteüs 12:28).
  • Door de kracht van de Geest van de Heer overwonnen zowel Simson als Christus de vijanden van Gods volk.
  • Simson werd voor geld verraden door zijn metgezel Delila (Rechters 13); Jezus werd voor geld verraden door zijn metgezel Judas (Lucas 22).
  • Simson en Jezus werden beiden aan het eind van hun leven geslagen en gebonden.
  • Het meest verbazingwekkende: Simson versloeg meer vijanden door zijn dood dan toen hij leefde (Rechters 16:30)...en Jezus ook (Kolossenzen 2:15).

Best knap, hè?

Er zijn meer parallellen, maar als je die nog niet hebt opgemerkt, willen we ze nog niet verklappen. Meer over Jezus als type Rechter komt aan de orde in de besprekingen van 1 Samuël tot en met 2 Kronieken. Veel geleerden die Schriftgedeelten naar thema scheiden, zien Rechters, 1 en 2 Samuël, 1 en 2 Koningen, en 1 en 2 Kronieken in een gebundelde boog (en sommigen zetten Jozua vooraan in die lijst). Wij volgen dat idee hier min of meer, en daarom komt er meer over Rechters in dat volgende hoofdstuk.

We hebben echter één groot probleem met dat gebundelde-themaconcept dat veel geleerden volgen: Het minimaliseert Ruth.

Om redenen die we nu zullen toelichten, kunnen we dat met dit boek gewoon niet doen! Hoe kort het ook is, we kunnen de volheid van het werk van Christus niet begrijpen zonder dit boek.

VOLGENDE: VERBAZINGWEKKENDE MANIFESTATIE VAN JEZUS IN HET BOEK RUTH?

Eindnoten:

[i] J. F. Walvoord & R. B. Zuck (Eds.), Bible Knowledge Commentary: An Exposition of the Scriptures: Volume 1 (Wheaton, IL: Victor, 1985), 339.

[ii] Henry, M., & Scott, T., Matthew Henry’s Concise Commentary (Oak Harbor, WA: Logos Research Systems, 1997), “Joshua 5:13.”

Bron: THE MYSTERY OF JESUS FROM GENESIS TO REVELATION—PART 7: Jesus In The Books Of Joshua And Judges » SkyWatchTV