www.wimjongman.nl

(homepagina)


PARANORMALE ENTITEITEN EN DEZE OKTOBER'S HALLOWEEN (DEEL 5) - Gelooft u in draken?

2 oktober 2022 - door SkyWatch Editor

()

Deel 1 - Deel 2 - Deel 3 - Deel 4

Door Gary Stearman (uittreksel uit de bestseller God's Ghostbusters).

Te dien dage zal de HEERE met zijn pijnlijk en groot en sterk zwaard de leviathan, deze snelle slang, ja de leviathan, die kronkelende slang, straffen; en Hij zal de draak, die in de zee is, doden. (Jesaja 27:1)

Vrijwel elke cultuur op aarde heeft een soort geloof in draken. De draak van het Verre Oosten vliegt door de lucht van de aarde op zoek naar zijn verloren wijsheid. De goden van de Azteken en Inca's namen de vorm aan van een vliegende slang. Sommige geschubde monsters zouden zelfs in de wateren van onze planeet leven. Ze worden vaak draken genoemd.

Het zogenaamde "Monster van Loch Ness" uit Schotland is misschien het bekendste van allemaal, maar er zijn er nog veel meer. Ze worden overal ter wereld gemeld. Van Lake Champlain in New York tot Lake Okanagan in British Columbia en de meren aan de voet van Mount Fuji in Japan, worden af en toe waarnemingen gemeld. Deze monsters lijken in zekere zin verwant te zijn aan zowel de bijbelse beschrijvingen van de draak, als aan de vele historische, heidense vereringsobjecten die de val van naties hebben overleefd. Als ze op het land worden gezien, lijken ze op hun buik te schuifelen als reuzenslangen, maar zonder de gebruikelijke reptielachtige gratie. Hun onhandigheid is goed gedocumenteerd. In het water worden hun woeste hoofden gedragen op een rij van pezige en geschubde bulten. Getuigen verstijven van angst.

Op dit punt kunt u tegenwerpen dat zeemonsters slechts het product zijn van opgewonden verbeelding. Hun bestaan is immers nauwelijks gedocumenteerd. Of u bent van mening dat als monsters als Nessie echt bestaan, het overblijfselen zijn uit een prehistorisch tijdperk, gevangen in binnenmeren. Natuuronderzoekers stellen ze meestal voor als de nakomelingen van oude plesiosaurussen - zeehagedissen - die op de een of andere manier tot op de dag van vandaag zijn overgebleven. Zij die hun bestaan toegeven, zeggen dat hun vaardigheid om zich te verbergen de belangrijkste eigenschap is van hun overleving. In Europa worden ze vaak "waterpaarden" genoemd, omdat hun hoofd sterk lijkt op dat van een paard, met grove "manen" en een lange snuit.

Miljoenen ooggetuigen zeggen dat ze de indruk wekken een buitengewone intelligentie te hebben. Bovendien zijn er letterlijk honderden, zo niet duizenden waarnemingen geregistreerd in alle oceanen van de wereld. Wat zijn deze moderne zeemonsters en wat zegt de Bijbel erover?

De openbaring van de Heer aan Job

Laten we beginnen met een hoofdstuk in de Bijbel dat geheel gewijd is aan een zekere "Leviathan". Hoofdstuk 41 van het boek Job geeft verbijsterende details en een intrigerend leven aan dit bizarre wezen dat in alle opzichten lijkt te voldoen aan de beschrijving van het klassieke zeemonster. De Heer geeft Job een gedetailleerd beeld van het "ongedocumenteerde" (hij komt niet voor in zoölogische leerboeken) monster dat keer op keer wordt gemeld door zeekapiteins, vakantiegangers en vissers over de hele wereld.

De openbaring van de Heer aan Job komt aan het einde van Zijn verklaring in eerste persoon over de heerlijkheden van Zijn schepping. Elk van de 34 verzen van dit hoofdstuk onthult opmerkelijke aspecten over een schepsel dat de mensheid slechts als een fabeltje of mythe beschouwt. Het is echter duidelijk dat de Heer Leviathan presenteert als een tastbaar, fysiek wezen; een dier dat Hij beschouwt als de koning van de wateren.

Na het zware lijden van Job, waarin hij de oorzaak en het gevolg van zijn benarde situatie probeerde te begrijpen, verschijnt de Heer aan hem in een wervelwind. Er volgt een soort goddelijke debriefing, waarin Job een lopend verhaal krijgt over de heerlijkheden van de schepping. Het doel van de goddelijke monoloog van de Heer is het verloren perspectief van Job te herstellen. Uiteindelijk wordt hij zich scherp bewust van zijn geringe plaats in het universum. Hij is vervuld van verwondering over Gods schepping en ondoorgrondelijke genade.

Met betrekking tot Leviathan, berispt de Heer Job zachtjes. Hij vraagt of Job het grote zeemonster kan vangen met een haak of hem kan opknopen met een haak door zijn neus. (Natuurlijk niet!) Hij vraagt of Job het beest kan temmen, of lieve woordjes met hem kan spreken. (In geen geval!) Hij vraagt Job naar de mogelijkheid om een overeenkomst te sluiten zodat het monster hem mag dienen... of dat hij met Leviathan mag spelen zoals met een vogeltje. Deze verbale beelden presenteren een krachtige zaak; Job moet het meteen begrepen hebben. Zijn perspectief over zijn plaats in het universum krijgt een nieuwe helderheid.

Terwijl de Heer het belachelijke beeld blijft schetsen van een gewone man die het grote zeemonster overwint, wordt het duidelijk dat het Zijn bedoeling is Job te onderwijzen over zijn positie in dit universum, met inbegrip van aspecten van de verbazingwekkende fysieke schepping waartoe dieren als de Leviathan behoren.

De beschrijving door de Heer van Leviathan onthult een verschijning die zo woest is dat de mensen al bij de aanblik van hem tot verslagenheid vervallen. Ze vallen op hun knieën van angst. Hij herinnert Job eraan dat als de mensen niet kunnen staan voor een van zijn schepselen, zij zeker niet in staat zullen zijn te staan voor God zelf.

Aan de andere kant beschouwt de Heer Leviathan als mooi op zijn eigen manier, ook al heeft hij een woest stel angstaanjagende tanden, doelgericht gezet in een kaak met woeste kracht.

Hij heeft schubben die zo dicht tegen elkaar aan zitten dat ze volledig luchtdicht zijn. Blijkbaar kan hij diep duiken. Bovendien zijn ze zo sterk dat ze bestand zijn tegen harpoenen met weerhaken van ijzer. De Heer laat de verbaasde Job zien dat de schubben van Leviathan zo nauw met elkaar verbonden zijn dat niets ze uit elkaar kan halen. Echt, ze zijn een levend pantser.

Als Leviathan niest en snuift, schijnt er licht uit zijn neusgaten! Is dit een soort autonome verbranding? In samenhang met deze openbaring zegt de Heer dat zelfs zijn ogen gloeien als de zon opkomt. Vonken en vuur schieten uit zijn mond en zijn neus blaast rook en damp uit, als stoom uit een kokende ketel. Zijn adem kan een vuur ontsteken!

Leviathans interne bouw is het toonbeeld van kracht. Zijn spieren zijn van een bijzonder soort dat een onwrikbare structuur vormt. Zijn hart is zo sterk als steen.

Als Leviathan ontwaakt, worden sterke mannen zwak en zoeken de genade van de Heer. Zwaarden, speren en messen zijn nutteloos tegen hem. Hij breekt ijzer en messing net zo gemakkelijk als verrot hout. Slingers en pijlen zijn niets; hij lacht om pijlen en stenen. De Heer zegt zelfs dat zijn nest uit scherpe stenen bestaat.

Als hij beweegt, koken en kolken de diepe wateren. Hij laat een lang, schuimend kielzog achter dat mysterieus schittert. Hij boezemt iedereen die hem ziet angst in. Vers 34, het slotvers van Job, hoofdstuk 41, zegt: "Hij ziet alle hoge dingen; hij is een koning over alle kinderen van trots."

Wat is Leviathan?

Bijbels gezien wordt Leviathan zeker voorgesteld als een echt en levend dier. In de tijd van Job - waarschijnlijk rond de tijd van Abraham - lijkt Leviathan een bloeiende realiteit te zijn geweest, algemeen bekend bij de mensen van die tijd.

Traditionele uitleggers hebben geprobeerd Leviathan weg te verklaren als de oude krokodil uit de wateren van het Midden-Oosten. Maar deze gangbare uitleg gaat al snel in tegen de tekst zelf. Ten eerste heeft geen enkele krokodil ooit vuur en rook geademd. Ten tweede kan de krokodil gemakkelijk geharpoeneerd worden. Ten derde laten krokodillen geen schuimend kielzog achter, noch zijn ze bedekt met in elkaar grijpende schubben.

Hoewel hun tanden veel respect afdwingen, vallen mensen niet op de grond van angst bij het zien van de machtige krokodil. In feite werden krokodillenhuiden gekocht en verkocht door mensen in de oude wereld.

Dus wat is dit verbazingwekkende dier in Job 41? Als we niet beter zouden weten, lijkt het de klassieke, vuurspuwende draak te zijn. Betekent dit dat draken echt bestaan? En zo ja, wat is dan hun relatie tot "de grote draak", die in Openbaring 12:9 "die oude slang, genaamd de duivel en de satan, die de hele wereld misleidt..." wordt genoemd?

De Schrift maakt duidelijk dat de Heer de oorspronkelijke slang heeft geschapen, die ooit "de gezalfde cherub die bedekt" werd genoemd, zoals in Ezechiël 28:14 staat. In feite is er geen bewijs dat Lucifer ooit iets anders was dan een soort slang. Zo verscheen hij voor Eva in de tuin. Maar één keer was hij glorieus. Sindsdien zijn hij en zijn soort onder een vloek geplaatst. Hun glorie is vervangen door een afzichtelijk en weerzinwekkend uiterlijk.

Uit Job 41 blijkt duidelijk dat de Heer Leviathan schiep als een felle, vuurspuwende slang met schubben. Het kan niet genoeg benadrukt worden dat hij wordt voorgesteld als een levend, fysiek wezen.

Maar wacht; er is nog een aanwijzing voor de identiteit van Leviathan. Die is te vinden aan het begin van het boek Job, in hoofdstuk 3, als de geteisterde Job op een ashoop zit, vergezeld van zijn drie vrienden. In zijn eerste toespraak vervloekt hij welsprekend de dag van zijn geboorte en zegt dat hij beter nooit geboren had kunnen worden. Zijn taal is een vervloeking van de dag, alsmede van het licht en van de zegen.

Hierna opende Job zijn mond, en vervloekte zijn dag.

En Job sprak, en zei,

Laat de dag vergaan waarin ik geboren ben, en de nacht waarin gezegd is: Er is een mensenkind verwekt.

Laat die dag duisternis zijn; laat God hem niet van boven beschouwen, noch het licht erop laten schijnen.

Laat de duisternis en de schaduw des doods haar bevlekken; laat een wolk het bedekken; laat de zwartheid van de dag haar verschrikken.

Laat de nacht haar in duisternis hullen en haar niet verbinden met de dagen van het jaar, noch met de maanden.

Laat die nacht eenzaam zijn, laat er geen blijde stem in komen.

Laat hen haar vervloeken die de dag vervloeken, die bereid zijn hun rouw op te wekken.

Laat de sterren van haar schemering donker zijn; laat zij naar licht zoeken, maar geen licht ontvangen; laat haar het aanbreken van de dag niet zien:

Omdat het de deuren van de schoot van mijn moeder niet heeft gesloten, noch de smart voor mijn ogen heeft verborgen.

Waarom stierf ik niet uit de baarmoeder? Waarom gaf ik de geest niet toen ik uit de buik kwam? (Job 3:1-11).

In deze passage betreurt Job de dag van zijn geboorte. Hij acht zichzelf vervloekt en roept om een duisternis die hij geschikt acht voor zijn toestand. Hij smeekt God hem met rust te laten.

Maar in het achtste vers spreekt hij een bijzondere (en veelzeggende) banvloek uit. Hij roept degenen die "de dag vervloeken" op om door te gaan en de dag te vervloeken. Vervolgens roept hij hen op om de kracht van Leviathan te verhogen!

De Engelse uitdrukking "who are ready to raise up their mourning," luidt in de Hebreeuwse tekst: "die bedreven zijn in het ophitsen van de Leviathan"!

Volgens het Oude Testament Commentaar van Keil en Delitzsch:

Zij die de dagen vervloeken zijn tovenaars die door hun bezweringen de dagen weten te veranderen in dies infausti (een vervloekte dag). Volgens het vulgaire bijgeloof, waaraan de beeldspraak van vers 8 is ontleend, bestond er een speciale kunst om de draak, die de vijand is van zon en maan, tegen hen beiden op te hitsen, zodat door zijn verslindende werking totale duisternis heerst. De draak wordt in het Hindoeïsme rahu genoemd; de Chinezen, en ook de inboorlingen van Algerije, maken ook nu nog bij een zons- of maansverduistering een wild tumult met trommels en koperen vaten, totdat de draak zijn prooi loslaat. Job wenst dat dit monster de zon van zijn geboortedag opslokt.[i]

Zo roept Job, helemaal aan het begin van zijn kwellingen, dwaas uit zijn angst om een duistere en kwade vloek, waarbij de draak...Leviathan verschijnt. Achtendertig hoofdstukken later, in hoofdstuk 41, laat de Heer Job zien wat hij wenste. De Heer vertelt hem dat er inderdaad een echte Leviathan bestaat.

Alleen door Zijn genade blijft Leviathan op veilige afstand. Toen Job zich deze waarheid realiseerde, moet hij vervuld zijn geweest van enorme dankbaarheid, zelfs tot op zijn sterfdag.

Het beest dat er niet is

Tegenwoordig komen er berichten over draakachtige meer- en zeemonsters van de Britse eilanden, Zweden, Rusland, Siberië, Argentinië, Tasmanië, Canada en de VS, om maar een paar plaatsen te noemen.

Wijlen natuuronderzoeker Dr. Ivan T. Sanderson schreef in 1968:

Vandaag zijn er drie basisstromingen over deze wezens; ik moet hier benadrukken dat we nu absoluut bewijs hebben dat ze bestaan en dat het dieren zijn. Er hoeft geen discussie meer te zijn - en die had er ook nooit moeten zijn - en wel om een heel eenvoudige reden. Dit is een eenvoudige vraag: "Wat kan met tien knopen, zonder een zeil, over het oppervlak van om het even welk water scheren en daarbij een duidelijke V-vormige boeggolf achterlaten, maar geen schroefwater?" Toch is dit precies wat deze dingen niet alleen geacht worden te doen, maar ook gefilmd zijn. En als je maar één film hebt van een "Iets" dat zich zo over een meer voortbeweegt zonder een schroefwater achter te laten, dan is er maar één conclusie mogelijk, namelijk dat het een dier was.[ii]

Sanderson noemt verder vele voorbeelden van waarnemingen, waaronder de beroemde van Captain Rostron van de Cunard Lines. Hij en tientallen anderen volgden eens urenlang zo'n monster in volle zee. Het zou ongeveer een blok lang zijn!

In de Middeleeuwen, toen ridders draken (de meer- en riviermonsters) afslachtten, werden deze gezamenlijk "wormen" genoemd. Het Angelsaksische woord wyrm was een verzamelnaam en betekende "draak", "slang" of "worm". Deze kwaadaardige wormen (in het Engels wordt de term afgekort tot "orm") werden beschouwd als het gebroed van de duivel, en zouden vervloekingen brengen aan nabijgelegen steden en dorpen, vergezeld van een grote eetlust voor vee.

Af en toe worden zee-ormen van 60 tot 90 meter gezien. De Loch Ness Orm wordt meestal gerapporteerd met een lengte van ongeveer 25 meter. Naar middeleeuwse Orms - tegenwoordig "draken" genoemd - wordt verwezen in letterlijk honderden plaatselijke kronieken die wegrotten in bedompte bibliotheken, door vrijwel iedereen genegeerd. Maar als men geïnteresseerd is, zijn er veel boeken over het onderwerp.

Een beroemd verslag van een ontmoeting met een draak wordt geciteerd door de naturalist F.W. Holiday, die schrijft in The Great Orm of Loch Ness.[iii] Rond 1420 verdedigde ene John Lambton, een nobele ridder, zijn eigendom in County Durham aan de rivier de Wear. De plaats is nog steeds bekend, nabij het moderne dorp Fatfield, Engeland.

Het schijnt dat John in zijn jeugd tijdens het vissen een jonge Orm had gestrikt. Het leek op "een worm, van een zeer onbetamelijk en walgelijk uiterlijk."[iv] Hij gooide het in een nabijgelegen put, waar het snel groot genoeg werd om te ontsnappen en terug te kruipen in de rivier, waar het nog vele jaren werd gezien. Uiteindelijk "was het wonderbaarlijk gegroeid en was nu enorm groot geworden en maakte graag periodieke uitstapjes naar het platteland,"[v] waar het een plaag van zichzelf maakte, door het vee van nabijgelegen boerderijen te overvallen. De boeren schrokken zich bijna dood door zijn verschijning.

Ondertussen had John, nu een man, christelijke geloften afgelegd en was hij een kruisvaarder in dienst van de koning geworden. Hij besloot het beest te verslaan, en kreeg het advies zijn harnas te bezaaien met speerpunten, zodat de pestilente worm zich zou snijden als hij hem probeerde op te eten. Volgens de geschiedenis werkte de list en hakte hij de draak uiteindelijk in stukken. Een oude ballade die de gebeurtenis herdenkt is tot op heden bewaard gebleven:

De worm schoot de middenstroom af

Als een flits van levend licht,

En het water ontbrandde rond zijn pad

In heldere regenboogkleuren.

En toen hij de gewapende ridder zag

Verzamelde hij al zijn trots

En rolde in vele stralende torens,

Reed drijvend op het tij.

En toen hij uiteindelijk zijn drakenkracht ontketende,

schudde een aardbeving de rots;

En de vuurvlokken vielen rond de ridder.

Terwijl hij onbewogen de schok tegemoet trad.

Hoewel zijn hart sterk was, trilde het zonder twijfel,

Zijn levensbloed werd koud,

Als rond en rond de wilde worm wond

In menig worstelende plooi.

In die dagen, werden mannen vaak gedood door deze middelgrote tot kleine draken. Zoals in deze ballade worden veel van de attributen van Leviathan herhaaldelijk genoemd. Welk dier flitst licht, of laat een glanzend pad achter in het water, of stoot vurige vonken uit? Alleen Leviathan voldoet aan deze beschrijving.

Dergelijke verslagen zijn legio. En ze worden niet gepresenteerd als mythen, maar als absoluut waar. Ene Lord Conyers zou een "vurige, vliegende slang hebben gedood die man, vrouw en kind vernietigde"[vii] Zijn beloning van Koning Edward III was het landgoed Sockburn, dat tot op de dag van vandaag in het bezit is van zijn familie. Dan was er de Worm van Linton, en de draak van Ruardean.

St. George mag dan de meest populaire figuur zijn in de lange rij van drakendoders, maar anderen die later kwamen zijn veel beter gedocumenteerd. Zoals Holiday schrijft:

Aan deze slachtingen van de Worm kan niet worden getwijfeld. We kennen de namen van de betrokken mannen en weten waar de ontmoetingen plaatsvonden. Deze details worden ondersteund door zowel documentair als monumentaal bewijs. In Engeland zijn diverse tympana [gebeeldhouwde reliëfs, meestal aan de bovenkant van bogen] bewaard gebleven waarop de wormen zijn gedood. Typisch zijn die in kerken in Ruardean, Gloucestershire; in Moreton Valence, in hetzelfde land; en in Brinsop bij Hereford.

Het lijkt veelzeggend dat deze timpanen voorkomen op de oevers van rivieren. De Lambton-worm werd gedood aan de rivier de Wear; de Worm van Sockburn aan de rivier de Tees en de Worm van Linton aan een zijrivier van de Tweed. De tympanen van Ruardeen, Moreton en Brinsop liggen aan de oevers van de rivier de Wye. De Worm of draak was, evenals de Orm in de River Ness, duidelijk een bewoner van het water.[viii]

Inwoner, ja, maar is de Orm slechts een historisch fenomeen...een mythe, ontstaan uit verhalen rond het familievuur van duizend avonden? Nauwelijks, want de geschiedenis van de draak gaat meer dan vierduizend jaar terug, door de culturen van Europa, Sythië, Mongolië en China. Archeologen hebben prachtig uitgevoerde drakenbeelden ontdekt op de muren van het oude Babylon.

En natuurlijk weet iedereen die ooit in een Chinees restaurant heeft gegeten dat de volkeren van het Verre Oosten het goddelijke wezen vereren dat zij de "geluksdraak" noemen. Dit vliegende wezen wordt door hen beschouwd als de bewaarder van wijsheid en zegen. Hij wordt altijd voorafgegaan door een vurige schijf of bal, die hij probeert te vangen en in te slikken. Hun huizen en bedrijven zijn overvloedig versierd met draken in verschillende settings.

Twintigste-eeuwse draken

Zij die draken toelaten in de oude geschiedenis geven slechts oppervlakkige toestemming voor de duidelijke leer van de Bijbel over de "oude draak". Hoewel zij geloven dat een dergelijk wezen op geestelijk niveau bestaat, aarzelen zij om geloof te hechten aan een hele familie van dergelijke wezens, waarvan sommige in het heden worden gezien.

In Unexplained Mysteries of the 20th Century schrijven Janet en Colin Bord:

Op het noordelijk halfrond geeft een lijn tussen Canada, Ierland, Schotland, Noorwegen, Zweden, Finland en de noordelijke USSR aan waar de meeste meermonsters te zien zijn. Het bekendste monster van Canada is Ogopogo, die leeft in Lake Okanagan in British Columbia... De Indianen die in British Columbia leefden voor de komst van de blanke kolonisten namen een reuzenslang op in hun legenden over het meer, en Arlene Gaal, die sinds 1968 onderzoek doet naar Ogopogo, heeft meer dan 200 waarnemingen geregistreerd. Een recente werd gedaan door Lionel Edmond, die op 20 juli 1986 op het meer aan het vissen was toen hij achter zich een luid geruis van water hoorde. "Het leek op een duikboot die opdook en op mijn boot afkwam. Toen het loodrecht op de boot kwam, konden we zes bulten uit het water zien, elke bult ongeveer 10 centimeter uit het water en elke bult creëerde een kielzog." Hij schatte het op ongeveer 15 of 18 meter lang.[ix]

In County Galway, Ierland, ligt een meer dat Lough Nahooin heet. Het is een klein meer, slechts 80 bij 100 meter groot. Toch zag Stephen Coyne op 22 februari 1968 enkele uren lang een kleine Orm, of waterpaard, ronddartelen in het meer. Hij zag het van zo dichtbij, van 7 meter, en schatte de lengte op 3,5 meter. Het had twee bulten, een platte staart en een lange nek. De kop was ongeveer een meter in diameter, met hoornachtige uitsteeksels en een open mond.

Op verschillende momenten zagen andere getuigen de Orm. Zij reageerden er meestal met afschuw op, zoals in 1954 door een jonge vrouw (geïdentificeerd als Georgina Carberry) die zei dat het "twee bulten, een lange nek en een grote open mond" had. Ze herinnerde zich dat "het hele lichaam bewoog" - het was "wormig," "griezelig," en maakte een levendige indruk op Miss Carberry, zozeer zelfs dat het zes of zeven jaar duurde voordat ze weer naar het meer terug ging, en ze ging nooit alleen."[x].

In de V.S. hebben velen lang en hard gewerkt om het monster van Lake Champlain, op de grens tussen New York en Vermont, te documenteren. Dit enorme beest staat bekend als "Champ." Honderden rapporten onthullen dat Champ een klassieke Orm, of draak is. Hij is meer dan honderd voet lang, met vele bulten, een gehoornde kop en borstelige manen. Bovendien hebben getuigen melding gemaakt van enorme, gloeiende ogen en angstaanjagende tanden.

In Afrika is in de twintigste eeuw vele malen melding gemaakt van een rivierwezen met de naam "Mokèlé-mbèmbé". Inwoners van de Congo-regio zeggen dat het dier met de lange nek en het kleine hoofd in de wateren van het Likouala-moeras en het nabijgelegen Tele-meer zwemt. De lokale bevolking zegt dat het wezen erg lijkt op de foto van een Brontosaurus die hen werd getoond. Maar hij verdwijnt onder water als hij gezien wordt.

Hun verslagen gaan minstens tweehonderd jaar terug. Boeren en jagers beschouwen het wezen met ontzag en regelrechte angst, ze zeggen dat het zien ervan een vloek over jezelf brengt. Als je je in zijn territorium waagt, zeggen ze, zul je sterven. Pogingen van naturalisten om het wezen te documenteren zijn allemaal mislukt.

Dit brengt ons tot de kern van de zaak. Ontelbare duizenden dollars en observatie-uren zijn besteed aan de studie van verdachte wateren. Maar er is niets waargenomen dat kan worden gedocumenteerd als bewijs of zelfs ongewoon.

Zij die hele carrières hebben gewijd aan het bestuderen van deze obscure wezens, staan met lege handen. Zij noemden zichzelf "cryptozoölogen," of zij die geheime diervormen bestuderen. Hun leven is inderdaad frustrerend.

Bijvoorbeeld, in 1987 werd een zeer technische aanval gelanceerd op Loch Ness in Schotland. Het heette "Operatie Deep Scan" en bestond uit een letterlijke armada van boten, die in lijn naast elkaar door het loch voeren. Miljoenen dollars werden uitgegeven. Ze waren uitgerust met de modernste sonarapparatuur, die soms letterlijk een onderwaterwereld kon visualiseren. Als het Monster van Loch Ness voorbij was gezwommen, zou hij vanuit vele hoeken op televisieschermen te zien zijn geweest.

Zoals men zich kan voorstellen, gingen cryptozoölogen, sonaranalisten en biologen van over de hele wereld teleurgesteld naar huis. Slechts één keer tijdens de hele operatie werden ze geprikkeld door een groot, snel zwemmend onderwater "iets" dat snel hun blik ontweek.

Ironisch genoeg waren Japanse wetenschappers naar Schotland gekomen om deel te nemen aan de oefening. Terwijl zij daar waren, werd een groep verbazingwekkende waarnemingen van waterpaarden gemeld in Japan, rond de berg Fuji. Telkens weer maakt het fenomeen serieuze mensen belachelijk. Af en toe wordt het echter op film vastgelegd.

In 1976 werd bij Falmouth, Cornwall in Engeland, herhaaldelijk een langnekkig zeemonster waargenomen. Een foto ervan onthult een vorm die drakenjagers zijn gaan verwachten. De ongeïdentificeerde fotograaf schreef: "Het leek op een olifant die met zijn slurf zwaaide, maar de slurf was een lange nek met een kleine kop aan het uiteinde, als een slangenkop. Het had bulten op de rug die op een grappige manier bewogen. De kleur was zwart of heel donkerbruin, en de huid leek op die van een zeeleeuw... het dier maakte me bang. Ik wilde het niet van dichterbij zien. Ik hield niet van de manier waarop het bewoog bij het zwemmen."[xi]

Deze draak kreeg de naam "Morgawr." Voor een tijdje werd hij een soort plaatselijke beroemdheid in de omgeving.[xii]

Waar hebben we mee te maken?

Zeker, Leviathan is een echt wezen - een soort zeereptiel. Maar laten we eerlijk zijn, in deze tijd van exotische observatieapparatuur en camera's met weinig licht lijkt het hoogst onwaarschijnlijk dat een dier van deze grootte zou kunnen ontsnappen aan detectie en catalogisering.

Bovendien kunnen biologen inschatten hoeveel voedsel er nodig is voor een dier met een gewicht in tonnen. De meeste meren waar waarnemingen worden gedaan hebben gewoon niet genoeg voedsel om zelfs maar een broedpaar van zulke enorme dieren te onderhouden. Vergeet niet dat Orms, draken en waterpaarden door de eeuwen heen bekend staan om hun vraatzuchtige eetlust en het stelen van kippen, schapen en vee. Voor zulke misstappen hebben ze de toorn van generaties gewone mensen verdiend.

Toch leven ze in het geheim verder, zonder sporen achter te laten. Geen vette resten van hun maaltijden, uitwerpselen of zelfs maar sporen worden gezien. Misschien, en dat lijkt het meest waarschijnlijk, zijn ze in dit tijdperk een soort spiritueel wezen, in staat om voor korte periodes zichtbaar te worden, en dan terug te glijden naar hun mysterieuze holen.

Eén ding moet nog gezegd worden. In het zeldzame geval dat een Orm aan land wordt gezien, zijn getuigen het erover eens dat hij weerzinwekkend lelijk is. Hij kruipt op stronken die voeten suggereren waar ze niet zijn. Toch kan hij zich met opmerkelijke snelheid voortbewegen.

In oude verhalen, waar mythe en werkelijkheid zich vermengen, worden drakenwaarnemingen beschreven waarbij de enorme wezens niet alleen voeten, maar ook vleugels hadden. En in plaats van te worden gerapporteerd als afschuwelijk lelijk, werd gezegd dat draken de mooiste en intelligentste wezens waren.

Men wordt herinnerd aan de vroege verwijzing in de Bijbel naar dit schepsel, dat in de hele Schrift voorkomt als de sissende slang, de oude draak of Satan:

De slang nu was subtieler dan alle dieren des velds die de Here God gemaakt had. En hij zei tot de vrouw: Ja, heeft God gezegd: Gij zult niet eten van alle bomen van de hof?

En de vrouw zei tot de slang: Wij mogen eten van de vrucht van de bomen des hofs:

Maar van de vrucht van de boom die in het midden van de tuin staat, heeft God gezegd: Gij zult daarvan niet eten en gij zult die niet aanraken, opdat gij niet sterft.

En de slang zei tegen de vrouw: Gij zult zeker niet sterven:

Want God weet dat op de dag dat gij daarvan eet, uw ogen geopend zullen worden en gij als goden zult zijn, wetende goed en kwaad.

En toen de vrouw zag, dat de boom goed was om te eten, en dat hij aangenaam was voor de ogen, en een begeerlijke boom om wijs te worden, nam zij van de vrucht daarvan en at, en gaf ook aan haar man met haar, en hij at. (Genesis 3:1-6).

Als je de Schrift leest als goddelijk geïnspireerd, moet je dit verslag van een intelligente, sprekende slang geloven, die Eva misleidde tot de verboden daad die resulteerde in de ondergang van de mens.

Traditioneel wordt deze slang geïdentificeerd als de duivel zelf, de draak genoemd. Zijn gedaante was ooit aantrekkelijk, en zijn aanpak zou de menselijke weerstand te boven gaan.

Maar je moet ook geloven dat de slang vervloekt was.

"En de HERE God zei tot de slang: Omdat gij dit gedaan hebt, zijt gij vervloekt boven al het vee en boven al het gedierte des velds; op uw buik zult gij gaan en stof zult gij eten al de dagen uws levens" (Genesis 3:14).

De aard van deze vloek impliceert dat de slang en al zijn soortgenoten tot een schandelijke nederlaag werden veroordeeld. De duidelijke implicatie is dat zij ooit konden lopen, misschien zelfs vliegen, maar nu zouden moeten kruipen. Of misschien moeten we zeggen dat de slang, net als de moderne draken, zou worden gereduceerd tot onhandig rondscharrelen op zijn buik. "Stof eten" suggereert dat hij zonder armen of benen over de grond sluipt, gedwongen om zich in vuil en slijk te wentelen.

Sommigen hebben gesuggereerd dat dit gewoon een verwijzing is naar gewone slangen. En het is zeker van toepassing op hen. Maar nu denken we aan de draak van de geschiedenis en de cultuur. Zoals we in het verleden hebben gesuggereerd, lijken de "slangenklasse" van wezens - de sauriërs of hagedissen - geleid te worden door hun eigen opziener, die in Ezechiël 28:14 "de gezalfde cherub die beschermend" wordt genoemd.

Zijn ondergang markeerde de geleidelijke ondergang van al zijn soorten, zodat alle slangen heimelijke wezens zijn geworden die in afzondering leven... in het "hol van de draak", zogezegd.

Leviathans toekomst

We moeten concluderen dat Leviathan, de angstaanjagende oorspronkelijke vorm van de draak, nu slechts een armoedige, gebroken en aftakelende schaduw is van zijn vroegere zelf. Maar Leviathan als vervloekt dier is één ding; Leviathan als symbool van Satans geestelijke manipulatie achter de schermen is iets heel anders.

De Leviathan van de profetie roept een beeld op van de wereldwijde macht in het koninkrijk der duisternis. In Psalm 74 bijvoorbeeld wordt Leviathan bij naam genoemd. De context van deze Psalm is een Maschil, of "les" van Asaf.

Hier wordt het kwaadaardige wereldsysteem afgebeeld als venijnig en despotisch. In de verzen 10 en 11 stelt de psalmist een retorische vraag: "O God, hoe lang zal de tegenstander verwijten maken? Zal de vijand uw naam voor eeuwig lasteren? Waarom trekt Gij Uw hand terug, zelfs Uw rechterhand? Trek die uit Uw boezem."

Deze vraag stelt het overduidelijke vast, namelijk dat de vijand ongeremd lijkt op te rukken. De psalmist vraagt waarom God, gezien zijn grote macht, dit zou toestaan. Nu deze vraag gesteld is, geeft de psalmist het antwoord: "Want God is mijn Koning van oudsher, die heil bewerkt in het midden van de aarde. Gij hebt de zee door Uw kracht verdeeld; Gij verbreekt de koppen der draken in de wateren. Gij brak de koppen van Leviathan in stukken, en gaf hem tot spijze voor het volk dat de woestijn bewoonde" (Psalm 74:12-14).

Hier zijn de draken de Hebreeuwse tanninim. Zij zijn de monsters van de zee. In deze context lijkt Leviathan hun leider te zijn, met vele hoofden. Achteraf gezien gaat deze actie over Gods nederlaag van Satans wereldrijk. Het is ook een profetie van Zijn toekomstige overwinning.

Maar Leviathan, het geestelijke beest, is het symbool van dat systeem. Als de draak van de werkelijkheid is hij het ontaarde monster van wereldwijde macht en controle. De les van deze Psalm is dat de Heer, die de oude draak heeft overwonnen, op een dag zijn rijk van controle volledig zal elimineren.

Er is nog een andere vermelding van Leviathan in de Psalmen. Ook hier wordt profetisch gesproken over Leviathan. Deze keer wordt hij getoond terwijl hij dartelt met de grote schepen van de handel.

"Daar gaan de schepen; daar is die Leviathan, die Gij daarin hebt doen spelen" (Psalm 104:26).

Zoals wij in vele vroegere studies hebben opgemerkt, zijn deze zeehandelaren de kooplieden van Tarshish. Zij zijn de wereldwijde groothandelaren, op wier internationale verkeer de Wet Merchant is gebaseerd. Het is de almachtige wet van de zee. Hij negeert de behoeften van hen die zijn ontelbare hoeveelheden handelswaar produceren.

Hij maakt mensen tot slaven en wordt voorgesteld als een enorm zeemonster dat in de laatste dagen opduikt. Natuurlijk zal het worden vernietigd aan het begin van het Koninkrijkstijdperk. De dood van het commerciële Babylon wordt gezien in Openbaring 18:10, waar het wordt gezien als "die grote stad Babylon, die machtige stad!". Het is natuurlijk wereldwijd.

Daarvoor, in Openbaring 13:1-2, is Johannes getuige van de opkomst van Leviathan uit de zee, een symbool van de uiteindelijke wereldmacht: "En ik stond op het zand der zee, en zag uit de zee een beest opkomen, hebbende zeven koppen en tien horens, en op zijn horens tien kronen, en op zijn koppen de naam van godslastering. En het beest dat ik zag was als een luipaard, en zijn voeten waren als de voeten van een beer, en zijn bek als de bek van een leeuw; en de draak gaf hem zijn macht, en zijn zetel, en grote autoriteit."

Openbaring 13:4 voegt daaraan toe: "En zij aanbaden de draak, die het beest macht gaf."

Dit is de ultieme godslastering! Zij die tijdens de Grote Verdrukking op aarde leven, zullen de oude draak - Leviathan - gaan aanbidden en eindelijk zijn oude verlangen realiseren: aanbeden te worden als God.

Geen wonder dat zijn vernietiging zo vaak en zo vastberaden wordt voorspeld. Zoals Jesaja schrijft: "Te dien dage zal de HEER met zijn pijnlijk en groot en sterk zwaard leviathan, de doordringende slang, zelfs leviathan, de kromme slang, straffen; en hij zal de draak doden die in de zee is" (Jesaja 27:1).

Volgens Michael Strassfeld, die schrijft in The Jewish Holidays: A Guide and Commentary, wordt het feest van Sukkot (Loofhutten) afgesloten met een krachtig ritueel dat de vernietiging van de macht van Leviathan herdenkt.

"De middag van Hoshana Rabbah is de afsluiting van Sukkot. Sommige mensen bezoeken een laatste keer de sukkah [hut] en reciteren het volgende gebed: 'Moge het zo zijn dat wij het verdienen om in de sukkah van Leviathan te wonen.'"[xiii].

Hij voegt eraan toe: "Volgens de legende zal God aan het einde der dagen uit het lichaam van de leviathan een sukkah [tentachtig onderkomen] maken en de rechtvaardigen daarin plaatsen. De leviathan is een mythisch beest van enorme afmetingen dat aan het einde der dagen door God gedood zal worden."[xiv]

Mythisch? Nauwelijks. Zelfs nu zwemt hij in de zeeën en meren van de wereld, vervloekt en geïsoleerd van de mensheid. Hij is zeker echt; hij is ook het symbool van het uiterste kwaad... een model voor de wereldregering van de grote draak.

Ja, ik geloof in draken. Meer nog, ik geloof in de grote Drakendoder, de Heer Jezus Christus.

Volgende: Een wandeling in het park

Eindnoten:

[i] C.F. Keil and F. Delitzsch, Keil & Delitzsch Commentary on the Old Testament (Grand Rapids, MI: Eerdmans Publishing, 1986), Vol. 4, p. 78.

[ii] Ivan T. Sanderson, in the foreword to: F. W. Holiday , The Great Orm of Loch Ness (New York, NY: Avon Books, 1968), xii.

[iii] F. W. Holiday , The Great Orm of Loch Ness: A Practical Inquiry into the Nature and Habits of Water-Monsters (New York, NY: Avon Books, 1968).

[iv] Ibid., 132.

[v] Ibid., 133.

[vi] Ibid., 133–134.

[vii] Ibid., 136.

[viii] Ibid., 137–138.

[ix] Janet and Colin Bord, Unexplained Mysteries of the 20 th Century (Chicago, IL: Contemporary Books, 1989), 112–113.

[x] Ibid., 114.

[xi] Ibid., 118–119.

[xii] See the photos on the UFO Digest website: http://www.ufodigest.com/news/1007/images/morgawr.jpg.

[xiii] Michael Strassfeld, Betsy Platkin Teutsch, and Arnold M. Eisen, Jewish Holidays: A Guide and Commentary , (New York, NY: Harper & Row Publishers, 1985), 137.

[xiv] Ibid.

Bron: PARANORMAL ENTITIES AND THIS OCTOBER’S HALLOWEEN (PART 5)—Do You Believe in Dragons? » SkyWatchTV