www.wimjongman.nl

(homepagina)


PARANORMALE ENTITEITEN EN DE HALLOWEEN VAN DEZE OCTOBER (DEEL 4) - Het bloed is het leven

29 september 2022 - door SkyWatch Editor

()

Deel 1 - Deel 2 - Deel 3

EDITOR'S NOTE: Deze serie is een uittreksel uit de bestseller God's Ghostbusters.

Vampieren zijn in. Er bestaat geen twijfel over; in de afgelopen kwart eeuw is het mythologische spul van nachtmerries veranderd van "eng" in "sexy". Op de een of andere manier is het monsterlijke beeld van de vampier gerehabiliteerd tot het punt dat ze tegenwoordig vaker wel dan niet worden afgeschilderd als sympathiek, zo niet regelrecht heroïsch.

Als je een jonge vrouw kent, ben je waarschijnlijk uit de eerste hand getuige geweest van de krachtige aantrekkingskracht van de vampier. De immens populaire Twilight-serie van schrijfster Stephanie Meyer heeft miljoenen overwegend vrouwelijke fans, die niet allemaal nog tieners zijn, meegesleept in de saga van de hoofdpersonen Bella, een onhandig tienermeisje, en haar liefdesinteresse, de pijnlijk knappe, deugdzame (naar menselijke maatstaven), 108 jaar oude maar eeuwig jonge Edward.

HBO's populaire True Blood brengt de vampier naar het Amerikaanse zuiden (en naar een meer volwassen publiek), en andere populaire televisieseries zoals Buffy the Vampire Slayer, Buffy spin-off Angel, en Being Human hebben geholpen het idee te populariseren dat vampiers meer te bewonderen dan te vrezen zijn.

Dit is het hoogtepunt van een trend die midden jaren zeventig begon met de Vampire Chronicles-romans van Anne Rice. Rice, de belangrijkste vampierverteller van onze generatie, ze slaagde erin een verleidelijk laagje toe te voegen aan een wezen dat ons duizenden jaren lang angst had aangejaagd.

Hoe is het griezelige in nobel veranderd? Waarom wordt onze cultuur overspoeld door entertainment gebaseerd op de heldendaden van de vervloekte ondoden? Dit zijn geen loze vragen. Voor christenen zou deze trend verontrustend moeten zijn. Vampirisme, dat zo aantrekkelijk is geworden dat het een actieve en groeiende subcultuur heeft voortgebracht (die soms vasthoudt aan de alternatieve spelling vampyre), is niets minder dan een absolute bespotting van het centrale principe van het christelijk geloof: verlossing door het vergieten van bloed.

De transformatie van de vampier van monster tot held weerspiegelt het geleidelijke verval van het christelijk geloof tot een anemisch omhulsel van zichzelf. De cruciale rol van het bloed dat Jezus Christus vergoot voor de verlossing van onze zonden is in veel kerken tegenwoordig vervangen door een nadruk op onze eigen werken, of door een vriendelijkere, zachtere Jezus voor wie de grootste zonde is dat we niet trouw zijn aan onze diepste verlangens.

Tegen zo'n geestelijke achtergrond is het veel gemakkelijker om de vampier af te schilderen als een sympathiek, zelfs nobel personage. Moderne vampiers, vooral zoals ze in de Twilight-serie worden geportretteerd, zijn angstig, worstelen tegen hun alomtegenwoordige dorst naar menselijk bloed en streven naar verlossing door moreel gedrag.

Verder zijn vampieren agenten van transformatie die ons kunnen bevrijden van de vaak pijnlijke beperkingen van onze menselijkheid - wat, misschien niet toevallig, het verleidelijke doel is van de groeiende transhumanistische beweging.

De precieze oorsprong van de vampier is gehuld in de nevelen van de geschiedenis. Het eerste geregistreerde gebruik van het woord waarvan "vampier" is afgeleid, het Oud Russische Upir', is gevonden in een manuscript van het Boek der Psalmen vertaald in het Cyrillisch in 1047 na Christus. Demonische, bloedzuigende wezens die lijken op de moderne vampier, kwade geesten genaamd Edimmu, maakten echter deel uit van de kosmologie van het oude Mesopotamië.

Meer recent kwam de vampierhysterie tot uitbarsting in de goed gedocumenteerde achttiende-eeuwse gevallen van Arnold Paole en Peter Plogojowitz[i] in Servië en Mercy Brown in het Rhode Island van 1890, van wie werd aangenomen dat ze allemaal uit het graf waren teruggekeerd. Paole en Plogojowitz schijnen postuum beschuldigd te zijn wegens een onvolkomen begrip van het ontbindingsproces. Miss Brown, die samen met haar moeder en twee broers en zussen in vier jaar tijd aan tuberculose bezweek, was de inspiratie voor het personage Lucy Westenra in Bram Stokers Dracula.

Ons moderne concept van de verfijnde, aristocratische vampier begon zich te ontwikkelen in het begin van de negentiende eeuw. Dr. John Polidori, een medewerker van Lord Byron en Mary Shelley (de schrijfster van Frankenstein), publiceerde in 1819 een novelle getiteld The Vampyre. De schurk van het verhaal, Lord Ruthven, is duidelijk een voorloper van graaf Dracula, de centrale figuur van Bram Stokers roman uit 1897, die het karakter en de mythologie van de vampier zoals wij die nu kennen, bepaalde.

Maar zelfs in de werken van Polidori en Stoker was de vampier, net als zijn oude voorgangers, absoluut kwaadaardig; een parasiet op het lichaam van de mensheid die alleen met grote moeite - en met goddelijke hulp - kon worden uitgeroeid. De meest effectieve wapens tegen de vampier, zoals bedacht door Stoker, stonden symbool voor belangrijke elementen van het christelijk geloof: heilig water (dat de doop voorstelt), en een geslepen stuk hout: een analogie van het kruis.

Er zijn verschillende theorieën naar voren gebracht om de oorsprong van de vampiermythe te verklaren. Sommigen suggereren dat het een primitieve poging was om het mysterie van dood en ontbinding te verklaren; anderen geloven dat voortijdige begrafenissen de bron kunnen zijn van verhalen over resten, geanimeerde lijken die terugkeerden uit het graf om de levenden te terroriseren en te plunderen.

De waarheid achter de verhalen is bijna onmogelijk te achterhalen, voor altijd verloren in de archieven van vervlogen jaren. Wat we wel weten is dat God vanaf het begin een speciale betekenis gaf aan bloed, vooral menselijk bloed. Let op de reactie van de Heer op de moord op Abel door Kaïn: "En Hij zei: Wat hebt gij gedaan? De stem van het bloed van uw broer roept tot mij uit de grond. En nu zijt gij vervloekt van de aarde, die haar mond heeft geopend om het bloed van uw broeder te ontvangen; wanneer gij de grond bewerkt, zal zij u voortaan haar kracht niet meer geven; een vluchteling en zwerver zult gij zijn op de aarde" (Genesis 4:10-12).

God ging verder tot Noach: "En zeker zal Ik uw bloed van uw leven eisen; aan de hand van elk beest zal Ik het eisen, en aan de hand van de mens; aan de hand van ieders broeder zal Ik het leven van de mens eisen. Wie des mensen bloed vergiet, diens bloed zal door de mens vergoten worden; want naar het beeld Gods heeft hij de mens gemaakt" (Genesis 9:5-6).

Een zoekopdracht naar het woord "bloed" vindt bijna vierhonderd vermeldingen in de Bijbel. Een verrassend aantal van die verwijzingen gaat precies over wanneer en hoe het bloed van offerdieren moest worden vergoten voor de vergeving van de zonden van de Hebreeën. De specifieke aard van de instructies die God aan Mozes gaf is een aanwijzing voor de speciale betekenis van bloed - bijvoorbeeld: "En de gezalfde priester zal van het bloed van het rund nemen en het naar de tent der samenkomst brengen: En de priester zal zijn vinger in het bloed dopen, en van het bloed zevenmaal sprengen voor het aangezicht des HEREN, voor het hek van het heiligdom. En de priester zal een deel van het bloed op de hoornen van het reukofferaltaar leggen, dat in de tent der samenkomst staat; en hij zal al het bloed van het rund uitgieten op de bodem van het brandofferaltaar, dat voor de deur van de tent der samenkomst staat" (Leviticus 4:5-7).

En het is in het allereerste boek van de Bijbel, hoofdstuk 9 van Genesis, dat God aan Noach duidelijk maakt dat bloed een unieke eigenschap heeft. "Al wat leeft, zal u tot spijze zijn; gelijk het groene kruid heb ik u alles gegeven. Maar vlees met zijn leven, dat is zijn bloed, zult gij niet eten" (Genesis 9:3-4, vet toegevoegd).

De Heer benadrukte dit punt van de Wet, dat Mozes niet minder dan een half dozijn keer aan de Hebreeën herhaalde:

Gij moogt nochtans doden en vlees eten in al uw poorten, al wat uw ziel begeert, naar de zegen van de HEERE, uw God, die Hij u gegeven heeft; de onreine en de reine mogen daarvan eten, zoals van de reebok en zoals van het hert. Alleen zult gij het bloed niet eten; gij zult het op de aarde gieten als water... Wanneer de HEERE, uw God, uw grens zal uitbreiden, gelijk Hij u beloofd heeft, en gij zult zeggen: Ik zal vlees eten, omdat uw ziel naar vlees verlangt; gij moogt vlees eten, wat uw ziel begeert. Indien de plaats, die de HEERE, uw God, verkoren heeft, om zijn naam daar te zetten, te ver van u is, zo zult gij van uw kudde en van uw kudde, die de HEERE u gegeven heeft, doden, gelijk ik u geboden heb, en gij zult in uw poorten eten, wat uw ziel begeert. Gelijk de reebok en het hert gegeten wordt, zo zult gij ze eten; de onreine en de reine zullen er gelijkelijk van eten. Alleen zorgt, dat gij het bloed niet eet; want het bloed is het leven, en gij moogt het leven niet met het vlees eten. Gij zult het niet eten; gij zult het op de aarde gieten als water. Gij zult het niet eten; opdat het u en uw kinderen na u goed moge gaan, wanneer gij zult doen, wat recht is in de ogen des HEEREN. (Deuteronomium 12:15-16; 12:20-25, vet toegevoegd)[ii]

In Dracula legde Bram Stoker de woorden "het bloed is het leven" in de mond van Dracula's slachtoffer en dienaar, Renfield. In de film uit 1931, waarmee meer mensen vertrouwd zijn, wordt het schrift door de graaf zelf geciteerd.

Waarom deze speciale nadruk op bloed? In onze moderne samenleving zijn we geneigd aan te nemen dat de Ouden onwetend waren over de moderne fysiologie. Hoe wist Mozes vijfendertighonderd jaar geleden dat "het bloed het leven is"? Heeft de vloeistof in de bloedsomloop een betekenis die verder gaat dan alleen het geven van zuurstof aan weefsel?

Het antwoord is ja. Om onduidelijke redenen is bloed in ons universum nodig om de mensheid te verlossen van de zonde.

En wie van het huis Israëls, of van de vreemdelingen die onder u verblijven, ook maar iets van bloed eet, Ik zal Mijn aangezicht richten tegen de ziel die bloed eet, en zal hem uitroeien uit het midden van zijn volk. Want het leven des vleses is in het bloed; en Ik heb het u op het altaar gegeven tot verzoening voor uw zielen; want het is het bloed, dat de ziel verzoent. Daarom heb Ik tot de kinderen Israels gezegd: Geen ziel van u zal bloed eten, noch zal een vreemdeling, die onder u verblijft, bloed eten. (Leviticus 17:10-12, vet toegevoegd)[iii]

De schrijver van Hebreeën schrijft dat de zending van Christus bestond uit het offeren van zijn eigen bloed als offer. Zoals het bloed van stieren en geiten zorgde voor een tijdelijke reiniging van het vlees, zo zorgde het vergoten bloed van Jezus van Nazareth, God in het vlees en de enige Mens in de geschiedenis die een zondeloos leven leidde, voor eeuwige verlossing voor hen die Hem als Heer belijden en maakte het een einde aan de noodzaak van dierenoffers (Hebreeën 9:11-28).

De Heer benadrukte Zijn waarschuwingen tegen het nuttigen van bloed aan de Hebreeën, waarschijnlijk omdat tenminste enkele van de buren van de Hebreeën dat deden. De Heer vertelde Mozes zelfs dat Hij van plan was het land van zijn inwoners te zuiveren, juist vanwege hun weerzinwekkende praktijken (Lev. 18:24-25).

Het is eenvoudige logica om af te leiden dat, aangezien het eten van het bloed van dieren door God verboden is, een verbod dat door het apostolisch concilie in Jeruzalem werd herhaald (Handelingen 15:20), en het vergieten van menselijk bloed alleen al een afrekening vereist, zelfs van dieren, het eten van menselijk bloed dubbel afschuwelijk moet zijn in Zijn ogen.

Dr. Judd H. Burton[iv] theoretiseert dat de vampierlegendes wellicht hun oorsprong vinden bij de Nephilim, de "machtige mannen die van oudsher waren, de mannen van aanzien."[v] Hoewel de Bijbel ons weinig vertelt over dit mysterieuze ras, dat alleen genoemd wordt in Genesis 6:4 en Numeri 13:33, breiden de niet-canonieke boeken van Henoch, Jasher en Jubileeën, waarnaar alle in de Bijbel wordt verwezen, het weinige dat ons in de Schrift wordt verteld uit. Het beeld dat ontstaat is van een wereld geterroriseerd door de reusachtige Nephilim, die "alle verworvenheden van de mensen verteerde." En toen dat niet genoeg was, gingen ze de mensheid en zelfs elkaar opeten.

Veelzeggend is dat Henoch ook vermeldt dat zij het bloed van hun slachtoffers begonnen te drinken.

Hoewel de historiciteit van Henoch betwistbaar is, staat het buiten kijf dat de bladzijden van de geschiedenis bezaaid zijn met menselijk bloed. Afgezien van oorlogsvoering en criminele activiteiten hebben culturen zich sinds het begin van de opgetekende geschiedenis beziggehouden met rituele mensenoffers. Als God zelf tegen de eerste zoon op aarde, Kaïn, zei dat het bloed van een menselijk slachtoffer tot Hem riep vanaf de grond waarop het werd vergoten, waarom is de mensheid dat dan zo snel vergeten?

Als de apostel Paulus wist waarover hij schreef (en gezien het feit dat de apostelen in Jeruzalem hem hun stempel van goedkeuring gaven, neem ik persoonlijk aan dat hij dat wist), dan wordt onze wereld niet alleen bewoond door onze menselijke buren, maar door machtige entiteiten die uit zijn op onze vernietiging. Paulus noemde ze ἀρχή (archē), ἐξουσία (exousia), en κοσμοκράτωρ (kosmokratōr), in het Engels vertaald als "principalities", "machten" en "heersers". Is het mogelijk dat deze entiteiten, misschien rangen van engelen die in opstand kwamen tegen God, een doel zagen in het overhalen van onze voorouders om menselijk bloed te vergieten als offer?

"Het bloed is het leven," zei God tegen Mozes. Als dit waar is voor het bloed van dieren, hoeveel te meer voor het levensbloed van hen die naar Gods beeld zijn geschapen?

Dr. Michael Heiser[vi] en de Divine Council Research Group[vii] hebben aangetoond dat de kosmologie van het Oude Nabije Oosten, inclusief die van de Hebreeën, begreep dat de belangrijkste godheid werd gediend door een raad van kleine goden - engelen, zo u wilt. Dr. Heiser gelooft dat na het incident bij de toren van Babel, waar God persoonlijk ingreep om Nimrod's plan te stoppen om een middel te bouwen om toegang te krijgen tot de verblijfplaats van de goden, de Heer zeventig "zonen van God" (bene elohim) over de naties plaatste. "Toen de Allerhoogste aan de volken hun erfdeel verdeelde, toen hij de zonen van Adam scheidde, stelde hij de grenzen van het volk vast volgens het getal van de kinderen van Israël ["zonen van God" in plaats van "kinderen van Israël" in de English Standard Version]" (Deuteronomium 32:8).

Dr. Heiser gelooft dat de ESV het bij het rechte eind heeft. Zijn artikel "Deuteronomium 32:8 en de zonen van God" is een wetenschappelijke uitleg waarom "zonen van God" de juiste vertaling is. Dit heeft verstrekkende gevolgen voor onze kosmologie,[viii] maar het valt ver buiten het bestek van mijn hoofdstuk hier. Ik raad degenen die deze serie nu lezen ten zeerste aan even de tijd te nemen om het artikel van Dr. Heiser te lezen op het volgende:[ix]
http://www.thedivinecouncil.com/DT32BibSac.pdf.

Dit is een verwijzing naar de zeventig bevolkingsgroepen die beschreven staan in de Volkerenlijst uit Genesis 10. Volgens Heiser rebelleerden de zeventig bene elohim, aan wie de aarde was gedelegeerd, blijkbaar en lieten zij zich aanbidden. Zij waren wellicht bekend bij de buren van de ene natie die God tot zich riep, de Hebreeën, met namen die in de Bijbel staan: Molech, Chemosh, Dagon, Ba'al, Asherah, Adramelech, Anamelech, Marduk, Nabu, Tammuz, Nergal, Zeus, Apollo (Apollyon), Diana, Hades, en anderen.

Niet al deze valse goden werden vereerd door middel van mensenoffers, maar sommige zeker wel. Vooral Molech werd door God uitgekozen: "En de HEERE sprak tot Mozes, zeggende: Nogmaals, gij zult tot de kinderen Israëls zeggen: Wie van de kinderen Israëls, of van de vreemdelingen, die in Israël verblijven, iets van zijn zaad aan Molech geeft, die zal zeker gedood worden; het volk des lands zal hem met stenen stenigen. En Ik zal Mijn aangezicht tegen die man richten, en hem uit zijn midden uitroeien, omdat hij van zijn zaad aan Molech gegeven heeft, om Mijn heiligdom te verontreinigen, en Mijn heilige naam te ontheiligen" (Leviticus 20:1-3).

Andere verwijzingen om kinderen "door het vuur te laten gaan voor Molech" komen voor in Leviticus 18, 2 Koningen 23 en Jeremia 32, wat erop wijst dat dit eeuwenlang een algemeen bekende praktijk was in de Levant, aangezien Mozes en Jeremia waarschijnlijk zeshonderd jaar of meer van elkaar verwijderd waren. En het ritueel offeren van kinderen was duidelijk al eeuwen voor Mozes' tijd bekend; Abraham schijnt bekend te zijn geweest met het concept toen de Heer zijn geloof testte door Abraham te vragen Izaäk te offeren op de berg Moria.

Ondanks Gods strenge waarschuwingen tegen het uitvoeren van deze riten, hielden de Israëlieten tenminste tot de regering van Jehoiakim, koning van Juda ten tijde van de invasie van Juda door Nebukadnezar rond 598 voor Christus, vast aan deze verfoeilijke offers.

Ook van andere culturen in de wereld is bekend dat zij menselijke slachtoffers aan hun goden offerden. Romeinse historici meldden dat de Carthagers zuigelingen offerden op een bronzen beeld van Cronos, waaronder de kinderen in een gapende vuurplaats werden gedumpt. De Romeinen waren echter ook schuldig; zij begroeven krijgsgevangenen levend als offer aan de Manen, of geesten van de doden, en archeologen hebben slachtoffers van offers gevonden die in de fundamenten van Romeinse gebouwen waren begraven.

Oude Kelten van Frankrijk tot Groot-Brittannië deden blijkbaar aan rituele offers, onthoofdingen, ophangingen, verdrinkingen, en de beruchte Rieten Man die Julius Caesar beschreef in zijn geschiedenis van de Gallische Oorlog (een reusachtige rieten figuur gevuld met mensen die levend werden verbrand). Rituele offers, waaronder kannibalisme, werden in Tibet toegepast vóór de komst van het boeddhisme in de zevende eeuw.

Enkele van de best gedocumenteerde voorbeelden van mensenoffers worden gevonden in Amerika. De Maya's, Tolteken, Inca's en Azteken stuurden tot ver in de moderne tijd slachtoffers naar het hiernamaals. Vooral de praktijken van de Azteken zijn goed gedocumenteerd (en gruwelijk); hun achttienmaandelijkse kalender vereiste specifieke rituelen voor de verschillende goden van hun pantheon, elk met een ander soort slachtoffer en een andere executiemethode, waaronder onthoofding, verdrinking, afranseling, immolatie en extractie van het hart.

Nu moet worden opgemerkt dat bij deze offers niet specifiek menselijk bloed werd gebruikt, behalve in die gevallen waarin de slachtoffers werden gekannibaliseerd als onderdeel van de rite. Toch moet de vraag gesteld worden: Als het een fundamentele menselijke natuur is om terug te deinzen voor de dood, waarom werd er dan zo lang op zoveel plaatsen een religieuze betekenis gehecht aan het vergieten van menselijk bloed? Waarom stemden ouders in met het afslachten van hun kinderen in culturen aan weerszijden van de wereld? Is het mogelijk dat een dwingende, externe kracht - met andere woorden, een "goddelijke openbaring" van gevallen engelen die zich als goden voordoen - verantwoordelijk is voor deze erfenis van bloedvergieten?

En is het ondenkbaar dat "het bloed is het leven" meer is dan een simpele verklaring van een biologisch feit - dat bloed spirituele eigenschappen heeft die wij niet begrijpen? Kan het zijn dat het ritueel vergieten van bloed daadwerkelijk resulteert in een soort bovennatuurlijke overdracht van energie?

Met andere woorden, is bloed, en vooral menselijk bloed, intrinsiek heilig?

Men zou een heel boek kunnen wijden aan een psychologische analyse van de redenen voor de verlossing van de vampier in het collectieve bewustzijn. Een dergelijke studie valt buiten het bestek van deze serie (en de academische kwalificaties van deze auteur) vallen. Het is niet moeilijk te bedenken dat de buitenwereldse aard van de vampier een beroep doet op het aangeboren menselijke verlangen naar het eeuwige leven. De "kus" van de vampier biedt die link naar de eeuwigheid; zich overgeven aan die kus is de prijs voor toegang tot het volgende leven.

In moderne televisie- en filmportretten worden vampiers meestal gespeeld door beeldschone jonge mannen en vrouwen. Dit appelleert aan onze wellustige verlangens, wat het makkelijker maakt om ons in de verhalen te trekken en vampiers als goedaardig en empathisch neer te zetten. Deze mengeling van het goddelijke en het vleselijke is zo aantrekkelijk dat er een actieve vampier subcultuur is ontstaan.

Vampiers geloven dat ze zich moeten voeden met de levensenergie van anderen. Dat houdt niet noodzakelijkerwijs het drinken van bloed in; sommigen noemen zichzelf psychische vampiers, of "psy-vamps", en geloven dat zij hun kracht halen uit de aura, levenskracht, of "pranische energie" van anderen. Sanguinarians zijn diegenen binnen de vampiersubcultuur die wel bloed drinken. Deze hedendaagse vampieren consumeren meestal kleine hoeveelheden die worden aangeboden door "zwarte zwanen" (bereidwillige niet-vampier donoren).

Het is gemakkelijk om deze recente uitwas van de Goth-beweging af te schrijven als een groep geestelijk gestoorde mensen die een vreemde troost vinden in het nabootsen van de morbide en onhygiënische praktijken van hun literaire helden. Inderdaad, in een recent onderzoek van de vampiergemeenschap onder 950 zichzelf identificerende vampieren, gaf 30 procent aan gediagnosticeerd te zijn met een depressie, 16 procent leed aan een paniekstoornis en meer dan 15 procent was gediagnosticeerd als bipolair.[x]

Maar voordat we dit afschrijven als een uiting van psychologische problemen, moeten we opmerken dat de meerderheid van de mensen die lijden aan paniek, depressie of bipolaire stoornis, en de vervreemding en afwijzing die daarvan het gevolg kunnen zijn, zich niet altijd alleen voor hun comfort tot een parasitaire levensstijl wenden. En deze subcultuur is pas de laatste vijfentwintig jaar ontstaan, in het kielzog van de eerder genoemde Vampire Chronicles. Kan er een andere oorzaak zijn voor dit ongewone culturele fenomeen? Gebruiken dezelfde overheden en machten die onze voorouders vermoedelijk tot door God veroordeelde praktijken hebben verleid, nu de popcultuur om bloedvergieten te verheerlijken?

Het is moeilijk om tot de kern van de aantrekkingskracht van de vampierlevensstijl door te dringen, en het begrijpen van hun geloof en praktijken is enigszins beperkt omdat er geen centrale autoriteit op het gebied van doctrine is om de vampiertheologie te codificeren. Toch zijn er enkele zeer brede en fundamentele conclusies te trekken over de recente opkomst van de vampiersubcultuur en de plotselinge status van de vampier als rockster.

Ten eerste: de vampier vertegenwoordigt het tegenovergestelde van Jezus Christus. Eenvoudig gezegd, Jezus vergoot zijn bloed opdat anderen het eeuwige leven zouden hebben. De vampier vergiet het bloed van anderen zodat hij het eeuwige leven kan hebben.

Ten tweede: het door de vampier beloofde eeuwige leven is een goedkope imitatie van het door Jezus Christus aangeboden leven. De vampier leeft in eeuwige duisternis, op de vlucht voor het licht, altijd op zoek naar nieuwe slachtoffers om zijn duistere en bloedige halve leven te verlengen. Zij die verlost zijn door het vergoten bloed van Christus drinken van "levend water" en hun dorst wordt voor eeuwig gelest (Johannes 4:14). Zij zullen geen duisternis meer kennen, want de heerlijkheid van de Heer zelf zal het nieuwe Jeruzalem verlichten (Openbaring 21:23).

Het zal moeilijk zijn om meisjes die in het verhaal van Bella en Edward zijn meegetrokken, ervan te overtuigen dat hun fantasieliefde lijnrecht tegenover God staat, maar in de grond van de zaak is het waar. Evenzo zullen volwassenen die reikhalzend uitkijken naar de volgende aflevering van True Blood misschien niet bereid zijn hun wekelijkse dosis vampierprikkels op te geven. Nosferatu is vervangen door sexy sanguinarians voor een groeiend publiek van vampierromantiek - en een schimmige subcultuur van mensen die hun literaire helden imiteren.

Wij christenen kunnen doen alsof het niet uitmaakt. Je zou kunnen aanvoeren dat het slechts fictie is - fantasierijke, onderhoudende verhalen die hebben geleid tot een onschuldig fantasie-rollenspel. En op een bepaald niveau is dat juist.

Maar op een dieper niveau moeten we wijs genoeg zijn om te begrijpen dat verhalen ons wereldbeeld beïnvloeden op manieren die non-fictie niet doet. De Da Vinci Code van Dan Brown bijvoorbeeld dwong hordes pelgrims, gefascineerd door de legende van de Heilige Graal, om de Rosslyn Chapel in Schotland te bezoeken, een plek die prominent aanwezig is in de roman. Het (naar verluidt) non-fictie boek waaraan Brown zijn gnostische theologie ontleende, Heilig Bloed, Heilige Graal, had veel minder effect op de massa.

Het mag geen verrassing zijn dat Meyers Twilight-serie een verontrustende nieuwe trend heeft geïnspireerd: tieners bijten elkaar letterlijk tot bloedend toe als teken van genegenheid.[xi]

We moeten dus de geest herkennen die deze moderne verhalen over hunky, deugdzame vampiers inspireert. Bloed is het centrale element van het bijbelse verhaal - waarom bloed moest worden vergoten, hoe bloed moest worden vergoten, en vooral wiens bloed moest worden vergoten. Het bloed van Christus, en van Hem alleen, was het enige menselijke bloed dat God ooit op aarde wilde vergieten.

Het bloed is het leven. Het consumeren van bloed, zelfs dierlijk bloed, is een onheilige daad, veroordeeld in het Oude en Nieuwe Testament, omdat het gereserveerd moest worden voor het altaar en verzoening voor de zonde.

De vampier, hoe betoverend ook, vertegenwoordigt dus niets minder dan de geest van de antichrist.

Volgende: Gelooft u in draken?

Eindnoten:

[i] The Serbian form of Plogojowitz’s name is Blagojevic. Readers in Illinois may find this amusing given the political proclivities of their former governor.

[ii] See also: Deuteronomy 15:23, Leviticus 7:26-27, 17:10-14, and 19:26.

[iii] See also: Hebrews 9:22.

[iv] Dr. Burton’s website: www.burtonbeyond.com.

[v] As do some in the vampire/vampyre subculture.

[vi] Dr. Heiser’s website: www.DrMSH.com.

[vii] See: www.TheDivineCouncil.com.

[viii] For example, the Good News Translation renders Deuteronomy 32:8–9 this way: “The Most High assigned nations their lands; he determined where peoples should live. He assigned to each nation a heavenly being , but Jacob’s descendants he chose for himself” (bold added).

[ix] Dr. Michael S. Heiser, “Deuteronomy 32:8 and the Sons of God,” last accessed July 9, 2010, http://www.thedivinecouncil.com/DT32BibSac.pdf.

[x] Alexandra Zayes, “V is for Voracious: Vampire Culture Unveiled,” St. Petersburg Times , August 16, 2009, http://www.tampabay.com/features/humaninterest/v-is-for-voracious-vampire-culture-unveiled/1027763.

[xi] See the following articles: Meena Hartenstein, “Teenagers Inspired by Twilight Sink Fangs Into Each Other In New ‘Biting’ Trend, Parents Fear Risks,” NY Daily News , July 7, 2010 http://articles.nydailynews.com/2010-07-07/entertainment/27069327_1_bites-vampire-diaries-true-blood. “‘Twilight’ Fan Police Report: Teen Makes False Claim about Fantasy Biting Behavior,” Huffington Post , February 11, 2011, http://www.huffingtonpost.com/2011/02/11/twilight-fan-police-report_n_821930.html. Juju Chang, “‘Twilight’ Effect: Are Teens Biting One Another Because of On-Screen Vampires?” ABC News: Good Morning America , July 9, 2010, http://abcnews.go.com/GMA/twilight-movie-effect-teens-biting-vampire-fascination/story?id=11122324.

Bron: PARANORMAL ENTITIES AND THIS OCTOBER’S HALLOWEEN (PART 4)—The Blood is the Life » SkyWatchTV