www.wimjongman.nl

(homepagina)


De wederkomst van Saturnus - Deel 18: De inscriptie op de berg Hermon

9 januari 2022 - door Derek Gilbert

()

Deel 1 - Deel 2 - Deel 3 - Deel 4 - Deel 5 - Deel 16 - Deel 7 - Deel 8 - Deel 9 - Deel 10 - Deel 11
Deel 12 - Deel 13 - Deel 14 - Deel 15 - Deel 16 - Deel 17

Het werk van archeologen gaat door met het bevestigen van het verslag in de Bijbel. Een nieuwe, zojuist gepubliceerde vertaling van een inscriptie die ongeveer honderdvijftig jaar geleden werd ontdekt in een tempel op de top van de berg Hermon, voegt meer steun toe aan de theorie dat deze entiteit, onder verschillende namen, een diepgaande invloed heeft gehad op de menselijke geschiedenis en een verwoestende rol zal spelen voor de laatste strijd der eeuwen, Armageddon.

( )

Sir Charles Warren, die later het onderzoek leidde naar de Jack the Ripper moorden

In september 1869 beklom de Britse militair ingenieur en ontdekkingsreiziger Charles Warren de top van de berg Hermon namens het Palestine Exploration Fund (PEF). Het PEF werd in 1865 opgericht onder beschermheerschap van Koningin Victoria. Tot de vereniging behoorden enkele reuzen op het gebied van de archeologie, zoals Sir William Flinders Petrie, Claude Conder, T. E. Lawrence ("van Arabië"), Kathleen Kenyon, en Sir Leonard Woolley,[1] die in de jaren twintig van de vorige eeuw opgravingen deed in Ur. Het is geen toeval dat velen van hen die het veld in werden gestuurd een militaire opleiding hadden genoten; in de tweede helft van de negentiende eeuw was het Ottomaanse Rijk aan het afbrokkelen en de grote mogendheden van Europa hadden hun messen klaar om het karkas in stukken te hakken. We hebben veel geleerd over de antieke wereld door het werk van mensen als Warren, Petrie en Lawrence, maar de Britse regering verzamelde tegelijkertijd nuttige inlichtingen.

Op de top van Hermon, meer dan negenduizend meter boven zeeniveau, bezocht Warren een oude tempel genaamd Qasr Antar, de hoogste door mensen gemaakte plaats van aanbidding op de planeet. Hij werd waarschijnlijk gebouwd tijdens de Griekse of Romeinse periode, waarbij de bouw op zijn vroegst in de derde eeuw v. Chr. kan worden geplaatst. In de tempel vond Warren een voorwerp dat bezoekers al tweeduizend jaar over het hoofd hadden gezien: een stèle, een kalkstenen plaat van ongeveer 1,2 meter lang, 46 centimeter hoog en 30 centimeter dik, met een inscriptie in archaïsch Grieks:

Een latere bevestiging van het heilige karakter van de berg Hermon blijkt uit een raadselachtige Griekse inscriptie, wellicht uit de derde eeuw na Christus, die op de top ervan werd gevonden: Κατὰ κέλευσιν θεοῦ μεγίστου κ[αὶ] ἁγίου οἱ ὀμνύοντες ἐντεῦθεν ("Volgens het bevel van de grootste e[n] heilige God, [gaan] zij die een eed afleggen [van hier]").[2]

( )

De Steen van de Wachter, gevonden in een tempel op de top van de berg Hermon (klik om te vergroten)

Omdat de inscriptie Grieks is en niet in een Semitische taal zoals Aramees, Hebreeuws, Kanaänitisch of Akkadisch, kan de stèle niet eerder worden gedateerd dan de invasie van Alexander de Grote in de Levant in de late vierde eeuw voor Christus. De geleerde George W. E. Nickelsburg, die een moderne vertaling van het Boek van Henoch en een gedetailleerd commentaar op het boek heeft gemaakt, brengt de inscriptie in verband met de Wachters van Genesis 6, wier onderlinge pact op de top wordt beschreven in Henoch:

Shemihazah, hun opperhoofd, zei tegen hen: "Ik vrees dat jullie deze daad niet willen doen, en ik alleen zal schuldig zijn aan een grote zonde." En zij antwoordden hem allen en zeiden: "Laat ons allen een eed zweren en laat ons allen elkander met een vloek binden, dat niemand van ons zich van deze raad zal afkeren, totdat wij hem volbrengen en deze daad verrichten." Toen zwoeren zij allen tezamen en bonden elkander met een vloek. En zij waren, allen, tweehonderd, die in de dagen van Jared neerdaalden op de top van de berg Hermon.[3]

De stèle is thans in het bezit van het Brits Museum, dat deze in 1870 van Warren kreeg, na enige moeilijkheden om de twee ton zware plaat kalksteen de berg af te worstelen.

Om de een of andere reden werd de steen pas in 1884 uit de doos gehaald, en vervolgens, vanwege vragen over de herkomst, pas in 1903 vertaald. De vermaarde Franse oriëntalist Charles Simon Clermont-Ganneau, die met Warren samenwerkte om de Moabieten Steen te bemachtigen, interpreteerde de Griekse inscriptie als volgt:

In opdracht van de meest grote en heilige god, zij die de eed afleggen - vandaar![4]

Net als Nickelsburg bracht Clermont-Ganneau de steen in verband met de opstand van de Wachters op de berg Hermon. Hij wijdde zelfs enkele bladzijden aan Henochs verslag over de Wachters in dezelfde editie van het Kwartaalbericht van het Fonds voor Palestijnse Verkenning voor 1903, en kwam tot een oogverblindende conclusie:

Of deze populaire traditie nu terecht is of niet, ze bestond in de oudheid: De berg Hermon was de "berg van de eed".[5] (Nadruk toegevoegd)

In een eerder artikel bespraken wij de Hurriërs van Sichem die Baäl-berith aanbaden, "heer van het verbond". Het is mogelijk dat Baäl-berith, de "heer van het verbond" die in Sichem werd aanbeden, niet de Indo-Arische godheid Mitra was, maar Baäl-Hermon, dat wil zeggen, de "heer van Hermon".

En dit is waar het interessant wordt. Dankzij nieuw onderzoek van onze vriend, Dr. Douglas Hamp, kunnen we de punten verbinden tussen de berg Hermon en de opstand van de Wachters geleid door Shemihazah, El, Dagan, en Enlil.

Doug merkte op dat geaccepteerde vertalingen van de "Steen der Wachters" een paar woorden lijken te verdoezelen. Bijvoorbeeld, de tekst op de voet van de steen, toen het werd tentoongesteld in het British Museum, luidt:

Griekse inscriptie

[4e-5e eeuw na Chr.]

Waarschuwing: "Vandaar op bevel van de god zij die de eed niet afleggen"; waarschijnlijk een eed vóór het vieren van de mysteriën van de tempel op de top van de berg Hermon, waar deze zuil werd gevonden. De god van de berg Hermon was Baal-Hermon-Judges III, 3

Aangeboden door het Palestine Exploration Fund, 1903

Dus, we hebben drie vertalingen van de inscriptie gezien:

  • Nickelsburg: "Volgens het bevel van de grootste en heiligste God, komen zij die een eed afleggen, van hier."
  • Clermont-Ganneau: "Op bevel van de grootste en heiligste god, zij die de eed afleggen - vandaar!"
  • Brits Museum: "Vandaar op bevel van de god, zij die de eed niet afleggen."

Dat is niet bepaald een consensus, maar het grotere probleem is volgens Hamp dat de Griekse transcriptie waarop die vertalingen zijn gebaseerd, gebrekkig is.

De woorden vijf en zes βο bo en βατιου batiou zijn mysterieus, wat de reden zou kunnen zijn waarom ze volledig genegeerd werden door het British Museum, en gewijzigd door Nickelsburg; βο bo "e(n)" en βατιου batiou als άγιου [b]hagiou.[6]

Dus, ter vergelijking, hier is de vertaling van Nickelsburg (mijn nadruk):

Katá kélefsin theoú megístou k[aí] agíou oi omnýontes entefthen.

Nu, Doug Hamp's weergave:

Kata keleusin theou megistou bo batiou ou omnuontes enteuthen.

Hamp verwerpt de lezing van Clermont-Ganneau en Nickelsburg en stelt voor om bo te lezen als een Grieks voorvoegsel dat "stier, os, mannelijk vee" betekent.[7] Hij suggereert dat dit past bij de stierbeeldspraak die geassocieerd wordt met Baal (Hadad), de West-Semitische storm-god, wiens equivalent in het Griekse pantheon Zeus is.[8]

Ik ben het tot op zekere hoogte met Doug eens. Het voorvoegsel "stier" past perfect in de context van de berg Hermon als een heidense heilige plaats. De verbinding is echter niet met Baäl/Zeus, maar met de entiteit die we onderzoeken, El. Zijn voornaamste epitheton, "Stier El," was zo bekend bij de Hebreeuwse profeten dat we het in ten minste één, en mogelijk twee passages in de Bijbel moeten lezen-Hosea 8:6, zeker ("Want wie is Stier El?"), en Deuteronomium 32:8 ("het getal van de zonen van Stier El") een redelijke mogelijkheid.

Dus, wat maken we van batiou? Volgens Hamp ontbreekt het woord in lexicons, woordenboeken, encyclopedieën, wetenschappelijke sites, en tijdschriften. Hij concludeert: "batiou is gewoon geen Grieks."[9]

Hij stelt echter wel een elegante oplossing voor. Het is te lang om hier te reproduceren, dat zou Doug geen recht doen. Ik verwijs u naar zijn boek Corrupting the Image 2: Hybrids, Hades, and the Mount Hermon Connection voor details. Naar mijn mening heeft Doug's speurwerk aan de Mount Hermon inscriptie de eerste nieuwe informatie uit dit artefact in meer dan honderd jaar opgeleverd.

De samenvatting is dit: Het Sumerische logogram BAD (of BAT), afgebeeld als twee naar binnen gerichte horizontale wiggen, duidde zowel Dagan als Enlil aan. Het achtervoegsel -iou, aldus Hamp, maakt het getranslitereerde logogram "standaard Grieks."[10] Hamp's nieuwe vertaling luidt dus:

"Volgens het bevel van de grote stier-god Batios [Dagan/Enlil], gaan zij die een eed zweren op deze plaats voort."[11]

Ik ben het daarmee eens, maar met een kleine wijziging:

"Volgens het bevel van de grote Stier El, gaan zij die een eed zweren op deze plaats voort."

Aangezien we hebben vastgesteld dat de namen Dagan, Enlil, en El allemaal naar dezelfde entiteit verwijzen, vormt mijn voorgestelde wijziging niet echt een meningsverschil met Doug's onderzoek.

Zijn vertaling komt in het algemeen overeen met die van Nickelsburg en Clermont-Ganneau. De belangrijke nieuwe verbinding die Doug maakt is het identificeren van het Soemerische logogram BAD/BAT, dat Dagan en Enlil verbindt met de berg Hermon, en dus met de Kanaänitische schepper-god El en het Wachter-opperhoofd Shemihazah. Het herkennen van het bo-voorvoegsel ("stier") versterkt de identificatie van Dagan/Enlil als "Stier El." (Het is ook meer bewijs dat de identiteit van deze god als Kronos, koning van de Titanen, bevestigt, maar dat zullen we in een volgend hoofdstuk behandelen). Al met al is dit diepzinnig.

Amar Annus, naar wiens werk in dit boek wordt verwezen, werd door Hamp geraadpleegd over deze nieuwe vertaling van de stèle. Annus, in zijn boek over de Akkadische god Ninurta, bevestigt de link tussen Dagan, Enlil, en bergen:

De naam van Dagan wordt in Emar [een oude stad bij de bocht in de Eufraat in Noord-Syrië] logografisch dKUR geschreven als alternatief voor het syllabische dDa-gan. dKUR is een verkorte vorm van Enlils epitheton KUR.GAL "grote berg," dat door Dagan werd geleend, en hij wordt reeds in een Mari-brief beschreven als de grote berg. Dat er in Emar een cultus bestond voor Dagan als dKUR.GAL wijst op de bekendheid van de Soemerische tradities met betrekking tot Enlil, het "toont aan dat achter de gewone schrijfwijze van de goddelijke naam als dKUR enig verband met de oude titel bewaard bleef," en laat er geen twijfel over bestaan dat Enlil het model is achter Dagan in Emar.[12] (Onderstreping toegevoegd)

Gegeven het feit dat uit het bewijsmateriaal blijkt dat Enlil vanuit het noorden of noordwesten naar Soemerië werd geïmporteerd, en dat de berg Hermon reeds in de tijd van de aartsvader Jakob in Babylonië als heilige berg werd erkend,[13] is het mogelijk dat de bijnaam "Grote Berg", toegepast op Enlil en Dagan, kan worden toegeschreven aan de verbinding van de god met de berg Hermon.

En de dubbele betekenis van het Soemerische woord kur ("berg"/"onderwereld") is eveneens toepasselijk in de context van Hermon en zijn "dubbele diepten".

Dit wordt versterkt door een tekst die dateert uit de tijd van Israëls verblijf in Egypte, waarschijnlijk de zeventiende eeuw v.Chr., en waarin sprake is van een koning van Terqa die "het offer van Dagan ša ḪAR-ri. "[14] De geleerde Lluis Feliu vergelijkt dit met een latere tekst uit Emar die melding maakt van een "dKUR EN ḫa-ar-ri die we kunnen vertalen als 'Dagan, heer van de kuil/put'."[15] Vervolgens ontrafelt Feliu de betekenis van ḫa-ar-ri en komt tot een interessante conclusie:

Een andere vraag is de interpretatie...van de term ḫa-ar-ri. De vocalisatie in a suggereert dit woord te identificeren met het Akkadische ḫarrum "waterkanaal, irrigatiesloot". De semantische en morfologische overeenkomst met ḫurrum "gat" maakt het echter mogelijk om het epitheton, voorzichtig, te begrijpen als "De Dagan van de put". Deze interpretatie zou bevestiging kunnen vinden in de volgende regel in de tekst Emar 6/3 384, waar na [dKU]R NL ḫa-[ar-ri], dINANNA a-bi voorkomt. [Opmerking: Inanna is de Soemerische godin van seks en oorlog, beter bekend als Ishtar].

Tot nu toe heeft de term a-bi nog geen bevredigende vertaling gekregen en over de betekenis ervan wordt veel gediscussieerd. Een van de interpretaties die is voorgesteld is "put", gebaseerd op het Hurrische a-bi.[16] (Nadruk toegevoegd)

U herkent waarschijnlijk het verband met de abi, de rituele put van Kumarbi in het oude Urkesh en de heidense verering van de onderwereldgeesten en -goden die erdoor werden bezield. De oude Amoritische teksten die door Feliu worden aangehaald verbinden Dagan met deze necromantische praktijken en versterken onze theorie dat Dagan, Kumarbi, Enlil, El, en Assur één en dezelfde zijn.

We hebben in dit gedeelte al heel wat besproken, maar een ander belangrijk bewijsstuk verbindt deze entiteit, als Dagan, met de Bijbel. Het komt ook uit Emar, de stad die ons solide bewijs heeft geleverd om Dagan als Enlil te identificeren, en het wordt weerspiegeld in het belangrijkste jaarlijkse feest dat door God aan de Hebreeërs werd gegeven.

De heidense religieuze kalender in het oude Nabije Oosten bevatte een festival dat akitu werd genoemd en dat tenminste dateert uit het midden van het derde millennium v.Chr.[17] Men dacht dat het een nieuwjaarsfeest was dat in de lente werd gehouden om de hoofdgod van Babylon, Marduk, te eren, maar recentere ontdekkingen hebben aangetoond dat er twee akitu festivals waren, een in de lente, het oogstseizoen, en het andere in de herfst, het plantseizoen, en dat sommige daarvan werden gehouden om andere goden te eren. Zo is de oudst bekende akitu gedocumenteerd in het oude Ur in Soemerië, dat de thuisstad was van de maangod, Sîn.[18]

De akitu feesten begonnen op de 1e van Nisan en de 1e van Tishrei, dicht bij de lente- en herfstequinoxen. Hoewel de lengte van de feesten in de loop der jaren veranderde, schijnen zij over het algemeen elf[19] of twaalf dagen te duren.[20] De Joodse feesten begonnen dus een paar dagen nadat hun heidense buren klaar waren met hun oogst- en plantrituelen.

Sukkot is een zevendaags feest. Het is vooral interessant vanwege het grote aantal offerdieren dat nodig was, vooral omdat het stieren waren. Numeri 29:12-34 beschrijft de vereisten voor het Loofhuttenfeest.

DAG 1 DAG 2 DAG 3 DAG 4 DAG 5 DAG 6 DAG 7
13 stieren 12 stieren 11 stieren 10 stieren 9 stieren 8 stieren 7 stieren
2 rammen 2 rammen 2 rammen 2 rammen 2 rammen 2 rammen 2 rammen
14 lammeren 14 lammeren 14 lammeren 14 lammeren 14 lammeren 14 lammeren 14 lammeren
1 geit 1 geit 1 geit 1 geit 1 geit 1 geit 1 geit

Het feest der ongezuurde broden, dat eveneens een zevendaags feest was, vereiste slechts één ram en zeven lammeren per dag. Maar het grootste verschil tussen de twee feesten is dat er slechts twee stieren per dag werden geofferd tijdens het Feest van Ongezuurde Broden.[21] In feite was er voor geen van de andere feesten die God voor Israël had verordend, het offeren van meer dan twee stieren per dag nodig.

Dit suggereert dat Sukkot uniek was in de jaarlijkse kalender. In feite wordt het op verschillende plaatsen in het Oude Testament eenvoudig "het feest" genoemd.[22] Maar waarom zoveel stieren op dit specifieke feest? En waarom het afnemende aantal stieren dat elke dag geslacht wordt?

We zullen het misschien nooit precies weten, maar het is fascinerend (en volgens mij niet toevallig) dat Sukkot een interessante gelijkenis vertoont met een festival dat zukru wordt genoemd en waarvan melding wordt gemaakt in de tijd van de richters in Emar:

Op de maand SAG.MU (dat betekent: het hoofd van het jaar), op de veertiende dag, offeren zij zeventig reine lammeren die door de koning ter beschikking zijn gesteld... voor alle zeventig goden [van de stad] Emar.[23]

Zeventig lammeren voor de zeventig goden van Emar, aangevoerd door Dagan, geofferd gedurende zeven dagen tijdens een festival dat begon in de eerste maand "wanneer de maan vol is," net als bij Sukkot.

Pop quiz: Hoeveel stieren werden er geofferd op Sukkot? 13 + 12 + 11 + 10 + 9 + 8 + 7 = 70.

Dagan's connectie met de onderwereld als de bēl pagrê, "heer van het lijk" of "heer van de doden," verbindt deze identiteit met El, Baal-Hermon, heer van de berg die boven Bashan uittorent, waarvan men geloofde dat het de ingang naar de onderwereld was. Dagan werd vereerd als de vader van "zeventig goden"- d.w.z. "de complete set," of "allemaal," op dezelfde manier als El hof hield op de berg Hermon met zijn gemalin, Asherah, en hun zeventig zonen.[24]

Was dit toeval? Dr. Noga Ayali-Darshan van de Israëlische Bar Ilan Universiteit denkt van niet:

In het licht van de Emaritische gewoonte zou ik willen voorstellen dat de wet in Numeri 29 die het offeren van zeventig stieren voorschrijft tijdens Sukkot - dat geen parallel heeft in enig ander Israëlitisch festival - een weerspiegeling is van de oude Syrische gewoonte om zeventig offers te brengen aan de zeventig goden (d.w.z. het hele pantheon) tijdens het grootse festival dat in de maand van het nieuwe jaar gevierd werd.[25]

Ik zou nog verder willen gaan: In het licht van de zeventig "zonen Gods" die aan de volken werden toegewezen na het incident van de Toren van Babel, wat overeenkomt met het aantal namen in Genesis 10's Volkstafel, was Gods eis van zeventig offerstieren tijdens Sukkot een opzettelijke boodschap aan de Israëlieten, een herinnering dat Hij hen had verlost van de goden der volken.

Het was ook een duidelijke boodschap aan de opstandige elohim, zowel de Wachters die naar de berg Hermon waren afgedaald als de groep die na Babel over de volken werd geplaatst: Dit is wat jullie te wachten staat.

Volgende: De afschuwelijke dode god

Eindnoten:

[1] “The History of the PEF.” https://www.pef.org.uk/history/, retrieved 10/14/18.

[2] George W. E. Nickelsburg, 1 Enoch 1: A Commentary on the Book of 1

Enoch, Chapters 1–36 (Minneapolis: Fortress, 2001), p. 247.

[3] George W. E. Nickelsburg, 1 Enoch: The Hermeneia Translation (Kindle

edition) (Minneapolis: Fortress Press, 2012), pp. 23–24.

[4] Charles Simon Clermont-Ganneau, “Archaeological and Epigraphic Notes on Palestine.” Palestine Exploration Fund Quarterly Statement for 1903 (London: Palestine Exploration Fund, 1903) , p. 138.

[5] Ibid., pp. 231, 233.

[6] Douglas M. Hamp, Corrupting the Image 2: Hybrids, Hades, and the Mount Hermon Connection (Lakewood, CO: Eskaton Media Group, 2021), p. 174.

[7] “Β β beeta (βῆτα) basis,” Greek Alphabet: Unlock the Secrets . http://www.greekalphabeta.com/learn-about-beta-b-2.html, retrieved 3/18/21.

[8] Hamp, op. cit., p. 175.

[9] Ibid., p. 176.

[10] Ibid., p. 180.

[11] Ibid., pp. 181–182.

[12] Amar Annus, The God Ninurta in the Mythology and Royal Ideology of Ancient Mesopotamia (Helsinki: Neo-Assyrian Text Corpus Project, 2002), p. 178.

[13] Lipiński, op. cit., p. 18.

[14] Feliu (2003), op. cit., p. 105.

[15] Ibid., p. 106.

[16] Ibid.

[17] Mark E. Cohen, The Cultic Calendars of the Ancient Near East (Bethesda, MD: CDL Press, 1993), p. 401.

[18] Ibid.

[19] Ibid., p. 403.

[20] Jeremy Black & Anthony Green, Gods, Demons and Symbols of Ancient Mesopotamia: An Illustrated Dictionary (London: The British Museum Press, 1992), p. 136.

[21] Numbers 28:16–25.

[22] 1 Kings 8:65, Ezekiel 45:25.

[23] Ayali-Darshan, op. cit., p. 6.

[24] KTU 1.4 vi 46. Wyatt (2002), op. cit., p. 107.

[25] Ibid., p. 9.

Bron: The Second Coming of Saturn Part 18: The Mount Hermon Inscription » SkyWatchTV