Vanuit de ruimte lijkt de aarde misschien een gladde ‘blauwe knikker’, maar je kunt je haar beter voorstellen als een ietwat knoestige sinaasappel, met een binnenkant die op sommige plaatsen stevig is, maar op andere plaatsen zachter. Aangezien de planeet geen perfecte bol is en de interne dichtheid over de hele wereld varieert, verandert de zwaartekracht van plaats tot plaats. Waar er minder massa in de onderliggende geologie is, is de zwaartekracht zwakker, en vice versa.

Deze dalingen in het zwaartekrachtveld worden formeel zwaartekrachtanomalieën genoemd, maar worden vaker ‘zwaartekrachtholtes’ genoemd. De grootste bevindt zich in het midden van de Indische Oceaan en beslaat meer dan 3 miljoen vierkante kilometer (ongeveer 1.100.000 vierkante mijl), terwijl de sterkste in Antarctica te vinden is.

Een ‘zwaartekrachthole’ onder Antarctica klinkt als het plot van een slechte sciencefictionfilm, maar het is een zeer reële situatie diep onder het aardoppervlak die al tientallen miljoenen jaren bestaat. Gelukkig is het fenomeen ook niet zo apocalyptisch als het klinkt. Onderzoekers zeggen zelfs dat deze complexe interacties tussen rotsdichtheden, zwaartekracht en zeespiegel hen helpen te begrijpen hoe de ijskappen van het zuidelijkste continent zich hebben ontwikkeld en wat hun invloed betekent voor het klimaat op aarde.

In de studie, die onlangs is gepubliceerd in Scientific Reports, hebben Forte en Petar Glišović, Ph.D., van het Paris Institute of Earth Physics, het Antarctische zwaartekrachthole in kaart gebracht en onthuld hoe het zich in de loop van miljoenen jaren heeft ontwikkeld. Ze baseerden zich op een wereldwijd wetenschappelijk project dat wereldwijde aardbevingsregistraties combineerde met op fysica gebaseerde modellering om de driedimensionale structuur binnenin de aarde te reconstrueren.

“Stel je voor dat je een CT-scan van de hele aarde maakt, maar we hebben geen röntgenstralen zoals in een medische praktijk. We hebben aardbevingen. Aardbevingsgolven leveren het ‘licht’ dat het binnenste van de planeet verlicht”, aldus Forte.

Een Antarctic Specially Protected Area (ASPA) is een gebied op het continent Antarctica of op nabijgelegen eilanden dat wordt beschermd door wetenschappers en verschillende internationale instanties. De beschermde gebieden zijn in 1961 ingesteld onder het Antarctic Treaty System, dat alle land en water ten zuiden van 60 graden breedtegraad regelt en beschermt tegen menselijke ontwikkeling. [1] Voor toegang tot een ASPA-locatie is een vergunning vereist. [2] De ASPA-gebieden worden beschermd door de regeringen van Australië, Nieuw-Zeeland, de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk, Chili, Frankrijk, Argentinië, Polen, Rusland, Noorwegen, Japan, India, Italië en de Republiek Korea. Er zijn momenteel 72 gebieden.

Een tienerpiloot, die probeert om solo alle zeven continenten te vliegen, kwam dit weekend in zwaar weer terecht toen de Chileense autoriteiten hem vasthielden omdat hij zonder hun toestemming zijn vluchtplan had gewijzigd en in Antarctica was geland.

Chileense aanklagers zeggen dat de Amerikaanse influencer Ethan Guo, 19, “meerdere nationale en internationale voorschriften” heeft overtreden door zonder voorafgaande kennisgeving zijn vluchtplannen te wijzigen en te landen op een deel van Antarctica waar het Zuid-Amerikaanse land territoriale aanspraken op heeft.

CNN vroeg Guo om commentaar, maar zijn advocaat zei zondag dat de jonge piloot tijdens de vlucht “complicaties” had ondervonden.

In de uitgestrekte, ijzige vlakte van Antarctica ligt een berg die vanuit de lucht gezien lijkt op een oude Egyptische piramide. Deze opvallende formatie, genesteld in een zee van sneeuw, spreekt tot de verbeelding van internetgebruikers sinds hij in 2016 viraal ging. Deze piramideachtige berg is echter geen werk van menselijke of buitenaardse architecten, maar het resultaat van langzame en meedogenloze erosie door de natuur.

Deze naamloze berg is ongeveer 1260 meter hoog. Hij ligt in het zuidelijke deel van het Ellsworthgebergte, een ruige bergketen die in 1935 voor het eerst werd waargenomen door de Amerikaanse piloot Lincoln Ellsworth. De piramidevorm van de berg is bijzonder opvallend omdat hij vier steile zijden heeft, iets wat niet vaak voorkomt bij bergen.

Een prachtige ringvormige zonsverduistering trok net over Antarctica en zorgde voor een indrukwekkend schouwspel van orbitale mechanica toen de maan op de perfecte afstand van de aarde voor de zon langs trok en een vurige halo creëerde in een donkere hemel – althans voor de weinige gelukkigen die in de gelegenheid waren om dit te zien.

De ringvormige zonsverduistering van 17 februari vond plaats toen de maanschijf tijdens de nieuwe maanfase tussen de zon en de aarde gleed. De uitlijning vond plaats toen de maan door een ver punt in zijn elliptische baan reisde, waardoor hij kleiner dan normaal aan de hemel van de aarde verscheen.

De zonsverduistering van vandaag begon om 4:56 uur EST (0956 GMT), toen de maan een steeds groter deel van de zonneschijf bedekte en de brandende bol veranderde in een gloeiende sikkel, voordat hij uiteindelijk volledig in de vurige uitgestrektheid dook. De maan – die iets kleiner leek dan normaal – kon niet de hele zonneschijf bedekken, waardoor een dunne strook van de buitenrand zichtbaar bleef rondom de natuurlijke satelliet van de aarde en een ring vormde in de lucht boven Antarctica.