Het WK laat iets zien dat veel groter is dan voetbal

Door de redactie van PNW 23 juni 2026

Elke vier jaar herinnert het WK ons eraan dat nationale identiteit nog steeds belangrijk is. Fans zwaaien met vlaggen. Er worden volksliederen gezongen. Rivaliteiten die al generaties lang bestaan, worden nieuw leven ingeblazen. Landen vieren samen overwinningen en rouwen samen om nederlagen.

Maar temidden van alle passie en patriottisme die tijdens het WK 2026 te zien zijn, is er stilletjes iets anders naar voren gekomen – iets dat veel krachtiger is dan nationale trots.

Geloof.

Terwijl een groot deel van de media zich blijft richten op doelpunten, controverses en verhaallijnen rond het toernooi, gebruiken veel spelers uit verschillende landen een van ’s werelds grootste sportpodia om in het openbaar hun vertrouwen in Jezus Christus uit te spreken. Nog opmerkelijker is dat spelers die verschillende tenues dragen, verschillende talen spreken en verschillende landen vertegenwoordigen, eenheid vinden, niet in nationaliteit, ras of politiek, maar in hun gedeelde geloof.

In een wereld die voortdurend probeert mensen in concurrerende groepen te verdelen, biedt het WK een glimp van een heel andere realiteit.

Uit recente berichtgeving bleek hoe openlijk christelijk veel leden van het Amerikaanse nationale herenteam zijn geworden over hun geloof. Christian Pulisic, Weston McKennie, Chris Richards, Matt Freese en anderen hebben zich in het openbaar uitgelaten over gebed, bijbelstudies en de rol die de Schrift in hun leven speelt. Pulisic staat zelfs bekend om het organiseren van wat teamgenoten liefkozend „Bible Time“ noemen: regelmatige bijbelstudies onder spelers.

Voor veel christenen die het toernooi volgen, is deze zichtbaarheid verfrissend. Geloof wordt niet langer verborgen achter zorgvuldig geformuleerde PR-verklaringen. Spelers erkennen openlijk dat hun uiteindelijke identiteit niet te vinden is in voetbal, roem of nationale prestaties.

De Verenigde Staten staan hierin niet alleen.

De Duitse middenvelder Felix Nmecha is een van de meest zichtbare voorbeelden van geloof op het toernooi geworden. Camera’s legden zijn scheenbeschermer vast met daarop de woorden „ALL THINGS THROUGH CHRIST“ uit Filippenzen 4:13. Nadat hij voor Duitsland had gescoord, richtte Nmecha de aandacht openlijk op God in plaats van op zichzelf.

Ook Engeland heeft verschillende spelers die bekend staan om hun christelijk geloof. Bukayo Saka, Eberechi Eze, Marc Guéhi en Ivan Toney hebben naar verluidt de reputatie opgebouwd dat ze tijdens interlandbijeenkomsten samen bidden. Guéhi heeft herhaaldelijk in het openbaar over zijn geloof gesproken, terwijl Saka vaak God heeft bedankt voor zijn hulp bij het omgaan met zowel succes als teleurstellingen.

De Kroaat Luka Modrić wordt nog steeds gezien als een van de meest openlijk christelijke veteranen van het toernooi, terwijl spelers uit Afrika, Latijns-Amerika, Europa en Noord-Amerika steeds vaker bereid zijn om in het openbaar over hun geloof te praten.

Maar de meest indrukwekkende momenten vonden misschien niet plaats tijdens interviews.

Ze vonden plaats na het laatste fluitsignaal.

Een van de meest opvallende beelden van dit WK vond plaats na de wedstrijd van Duitsland tegen Curaçao. In plaats van simpelweg te vieren of naar de kleedkamer te lopen, verzamelden spelers van beide teams zich op het veld om samen te bidden. Landen die zojuist tegen elkaar hadden gespeeld, waren plotseling verenigd voor God.

Soortgelijke taferelen deden zich voor bij leden van het Amerikaanse team, die na wedstrijden samen in gebed werden gezien. Beelden en video’s van spelers die samen knielen, met gebogen hoofd, verspreidden zich gedurende het hele toernooi via sociale media.

Denk eens na over wat deze momenten betekenen.

De wereld leert ons vaak dat onze primaire identiteit wordt bepaald door ons ras, onze nationaliteit, etniciteit, politieke voorkeur of sociale groep. Hele industrieën floreren door mensen ervan te overtuigen dat ze anderen in de eerste plaats via die categorieën moeten bekijken.

Toch heeft het christendom altijd een radicaal andere visie geboden.

De apostel Paulus schreef in Galaten 3:28:

„Er is geen Jood of Griek, geen slaaf of vrije, geen man of vrouw, want jullie zijn allen één in Christus Jezus.“

Dat doet geen afbreuk aan de nationale identiteit. Duitsers blijven Duitsers. Amerikanen blijven Amerikanen. Brazilianen blijven Brazilianen.

Maar het legt iets groters vast.

Wanneer gelovigen elkaar ontmoeten, zien ze eerst een broeder of zuster in Christus, voordat ze een paspoort, huidskleur of nationaliteit zien.

Die waarheid wordt op voetbalvelden voor miljoenen kijkers in de praktijk gebracht.

Een Duitse christen en een christen uit Curaçao zijn misschien negentig minuten lang tegenstanders. Een Amerikaanse gelovige en een Engelse gelovige willen misschien wanhopig graag dat hun eigen team wint. Maar als de wedstrijd voorbij is, erkennen ze een diepere realiteit. Ze behoren tot hetzelfde Koninkrijk.

In een toernooi waaraan landen deelnemen met politieke meningsverschillen, historische wrok en sterk uiteenlopende culturen, verkondigen deze momenten van gebed stilletjes een boodschap die de wereld zo hard nodig heeft.

Christus breekt barrières af.

Hij verenigt mensen niet via overheidsverordeningen, politieke programma’s of mondiale instellingen. Hij verandert harten.

Het resultaat is iets wat de politiek nooit met succes heeft bereikt: oprechte eenheid zonder dat uniformiteit vereist is.

Misschien is dat de reden waarom deze uitingen van geloof bij zoveel mensen weerklank hebben gevonden.

In een tijd waarin de samenleving vaak steeds meer verscheurd aanvoelt, laat het WK zien dat het evangelie nog steeds een buitengewone kracht bezit om mensen te verenigen die verder weinig gemeen hebben.

De krantenkoppen richten zich misschien op trofeeën en kampioenschappen. Die verhalen zullen uiteindelijk vervagen.

Maar lang nadat de finale is gespeeld, zijn enkele van de belangrijkste beelden van dit WK wellicht juist die waarop spelers van tegenstanders schouder aan schouder in gebed staan.

Even krijgt de wereld te zien wat de Schrift al tweeduizend jaar lang leert:

In Christus zijn we één familie.

Bron: The World Cup Is Revealing Something Bigger Than Soccer