Veel westerse regeringen zullen het niet overleven
Waarom zouden burgers regeringen verdedigen die hen misbruiken?
J.B. Shurk | 21 oktober 2026

Afbeelding door Valter Cirillo van Pixabay
Westerse regeringen hebben zichzelf in levensgevaar gebracht.
Westerse regeringen hebben zichzelf in levensgevaar gebracht. (4) het verplaatsen van industriële en productiewerkgelegenheid naar het buitenland; (5) het opdrijven van de energiekosten en de algemene inflatie door koolwaterstoffen te demoniseren en de waanideeën over „opwarming van de aarde“ te propageren; (6) belastingen, overheidsuitgaven en sociale voorzieningen op onhoudbare wijze verhogen; (7) de historische identiteit, tradities, overtuigingen en gemeenschappelijke culturen van hun landen afbreken; (8) buitenlanders ‘gratis’ huisvesting, voedsel en onderwijs verstrekken, terwijl autochtone burgers worden beschuldigd van ‘racisme,’ ‘xenofobie’ en ‘blanke suprematie’; (9) het ontmoedigen van gezonde huwelijken en stabiele gezinnen; en (10) het indoctrineren van de jongste generaties met de overtuiging dat oorlog, ‘klimaatverandering,’ overbevolking en economische ineenstorting hen zullen beletten ooit een gelukkige, hoopvolle en zinvolle toekomst te hebben.
Dit zijn slechts tien manieren waarop westerse regeringen hun burgers schade berokkenen. Er zijn nog veel meer. Maar een redelijk denkend mens zou de bovenstaande alinea moeten kunnen lezen en begrijpen dat naties niet kunnen overleven onder zo’n vernietigende spervuur van schadelijk beleid.
Westerse regeringen voeren oorlog tegen hun eigen naties. Het verloop van deze oorlogen ziet er misschien iets anders uit in het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Spanje, Duitsland, Australië, Canada en de Verenigde Staten, maar wat in één land gebeurt, verspreidt zich al snel naar alle andere landen. Het is alsof westerse leiders vele jaren geleden bijeenkwamen en overeenkwamen dat hun landen met cyanide vermengde Kool-Aid zouden drinken en een lang dutje in de aarde zouden doen.
Misschien sloten ze dit zelfmoordpact tijdens een ‘elite’-bijeenkomst van het World Economic Forum, de Wereldgezondheidsorganisatie of het Intergouvernementele Panel inzake Klimaatverandering van de Verenigde Naties. Misschien scandeerden ze in koor „Build back better“ terwijl ze stemden voor de euthanasie van het Westen.
Politieke partijen die elkaar bestrijden, strijden ogenschijnlijk om de macht in westerse regeringen, maar in werkelijkheid is het partijenstelsel een kabuki-theater waarin dezelfde speciale belangen de politici aan beide kanten van het politieke spectrum in hun greep houden. Totdat er in het Westen zogenaamde ‘populistische’ partijen opkwamen, kregen kiezers slechts de illusie van keuze.
De Conservatieve Partij was immers veertien jaar aan de macht in het Verenigd Koninkrijk, en ondanks herhaalde beloften daartoe slaagden haar leiders er niet in de Britse grenzen te beveiligen tegen buitenlandse invasies of het koninkrijk te bevrijden van de regelgevende slavernij onder de Europese Unie.
In de Verenigde Staten noemt president George W. Bush president Bill Clinton zijn „broer“ en Hillary Clinton zijn „zus“, en beschreef hij Michelle Obama ooit als zijn „beste vriendin.“ Gevestigde Republikeinen zoals de aftredende senatoren Mitch McConnell, John Cornyn en Thom Tillis besteden meer tijd aan het aanvallen van president Trump en de 95% van de Republikeinse kiezers die zijn MAGA-beleid steunen, dan aan het waarschuwen van Amerikanen voor het groeiende aantal communisten in de Democratische Partij.
Westerse landen hebben politieke establishmenten die in het openbaar doen alsof ze strijden, maar achter gesloten deuren grotendeels samenzweren en het over vrijwel alles eens zijn. We weten dat dit waar is, omdat we hebben gezien hoe deze politieke establishmenten samenwerken om te voorkomen dat politieke ‘buitenstaanders’ hogere ambten bereiken of de macht in handen krijgen.
In Europa handhaaft het politieke establishment graag zogenaamde ‘cordons sanitaires’ of ‘firewalls’, bedoeld om te verhinderen dat leiders van ‘onaanvaardbare’ politieke bewegingen aan de macht komen. In Nederland heeft het politieke establishment Geert Wilders verhinderd premier te worden vanwege zijn verzet tegen massale immigratie, islamitische suprematie en de Europese Unie, ondanks het feit dat de partij die hij leidt aanzienlijke steun geniet bij het publiek. In Frankrijk heeft het politieke establishment hetzelfde gedaan met Jean-Marie Le Pen, zijn dochter Marine en hun Rassemblement National vanwege het beleid van de partij ten gunste van nationale soevereiniteit en tegen immigratie. In het Verenigd Koninkrijk heeft het politieke establishment Brexit-voorvechter en Reform UK-leider Nigel Farage verhinderd om leidinggevende functies in het parlement te bekleden. In Duitsland heeft het politieke establishment geprobeerd de populaire anti-immigratiepartij Alternative für Deutschland te delegitimeren door haar leden te belasteren als „binnenlandse terroristen,“ „Russische agenten“ en anticonstitutionele „bedreigingen voor de nationale veiligheid.“
In de Verenigde Staten hebben de gevestigde Democraten en Republikeinen er alles aan gedaan om de verkiezing van president Trump te verhinderen en hem vervolgens uit zijn ambt te zetten nadat hij Hillary Clinton in 2016 verpletterend had verslagen. De presidentskandidaat van de Republikeinse Partij in 2012, Mitt Romney, voerde in 2016 actief campagne tegen Trump. Zogenaamde ‘conservatieve’ politieke commentatoren, zoals Bill Kristol en George Will, keerden zich af van de Republikeinse kiezers en steunden de kandidatuur van Hillary Clinton. Hoewel de Republikeinen de meerderheid hadden in het Congres, zette voormalig voorzitter van het Huis van Afgevaardigden Paul Ryan de operatie van Clinton, Obama en de inlichtingendiensten voort om president Trump in de val te lokken en hem af te schilderen als een Russische spion. Senator Romney stemde tweemaal voor de afzetting van Trump. Democratische openbare aanklagers hebben jarenlang geprobeerd Trump levenslang achter de tralies te krijgen, en Republikeinen uit het establishment hebben wanhopig geprobeerd te voorkomen dat Trump in 2024 opnieuw de presidentskandidaat van de partij zou worden. Het Amerikaanse politieke establishment probeerde Trump van de kieslijsten te schrappen, hem met onderzoeken te intimideren en hem af te schilderen als een ‘dictator’ in een opruiende campagne die potentiële moordenaars aanmoedigde om hem te doden.
Wat hebben deze wijdverbreide inspanningen van het establishment in het hele Westen om verkiezingen te ondermijnen en publieke afwijkende meningen het zwijgen op te leggen, opgeleverd? Westerse instellingen — overheidsinstanties, universiteiten, nieuwsmedia, banken, bedrijven en ngo’s — zijn nog nooit zo wantrouwd geweest. Dat is logisch. Westerse instellingen staan vijandig tegenover westerse burgers.
Terwijl gewone westerlingen trots zijn op hun land, vertellen westerse instellingen hen dat ze zich moeten schamen voor hun voorouders en de geschiedenis van hun land. Terwijl gewone westerlingen willen werken, huizen willen kopen en een gezin willen stichten, steunen westerse instellingen een beleid van massale immigratie dat westerse werknemers vervangt, de vraag naar woningen doet toenemen en het voor westerlingen veel moeilijker maakt om hun gezinnen te onderhouden en te beschermen. Wanneer westerse burgers bezwaar maken tegen de open grenzen van het politieke establishment, worden ze door de westerse nieuwsmedia gedemoniseerd als „racisten“ en „blanke supremacisten.“ Wanneer westerse burgers zich verzamelen onder hun nationale vlaggen en vreedzaam door de straten van de stad marcheren, bestempelt het politieke establishment hen als ‘fascisten,’ ‘rechtse extremisten’ en ‘nazi’s.’ Wanneer westerse burgers proberen zichzelf te beschermen tegen gewelddadige buitenlanders, veroordelen westerse wetshandhavingsinstanties de westerlingen en verdedigen ze de gewelddadige buitenlanders.
De politieke gevestigde orde in het Westen laat liever toe dat buitenlanders kerken, gemeentehuizen, winkels, scholen en privéwoningen in brand steken dan dat er maatregelen worden genomen om westerse burgers te beschermen tegen de dodelijke gevolgen van het beleid van de gevestigde orde. Het Britse establishment stond islamitische supremacisten toe om tienduizenden Britse meisjes te verkrachten zonder dat dit enige consequenties had. Het Franse establishment stond islamitische supremacisten toe om op politieagenten te jagen, winkels te plunderen, gebouwen en voertuigen in brand te steken en Franse burgers te terroriseren zonder dat dit enige consequenties had.
In Duitsland is 87% van de verdachten tegen wie een openstaand arrestatiebevel is uitgevaardigd, buitenlander. Ondanks alle bewijzen die het tegendeel aantonen, zegt de Londense politiecommissaris, Sir Mark Rowley, dat het van cruciaal belang is om op verdiensten gebaseerde aanwerving te vervangen door voorkeursbehandeling voor zwarte en moslimsollicitanten (en noemt hij kritiek op zijn „diversiteitsbeleid“ „giftig“). Westerse ngo’s beweren op belachelijke wijze dat het kapitalisme en „klimaatverandering“ de schuld zouden moeten krijgen van de neiging van de islam tot seksuele slavernij en kindhuwelijken. In het Verenigd Koninkrijk gaat 80% van de banen naar buitenlandse immigranten. In de VS belooft de Democratische senator Elissa Slotkin de aanhangers van president Trump politiek te vervolgen om hen ervan te „afschrikken“ zich te verzetten tegen het beleid van het establishment.
Maar zelfs terwijl westerse regeringen westerse burgers aanvallen, verwachten ze nog steeds dat die burgers hun leven opofferen in een dreigende wereldoorlog. Het hoofd van het Britse leger, generaal Sir Roland Walker, zei onlangs tegen soldaten: „Zeer binnenkort zullen de politieke leiders van dit land een openhartig gesprek aangaan met de burgers van dit land over wat er precies aan de hand is.“ Op dat moment „moeten burgers instemmen met offers om prioriteit te geven aan defensie en veiligheid.“
Bijna de helft van de Britten in de dienstplichtige leeftijd zegt dat er „geen enkele omstandigheid“ is waarin zij het Verenigd Koninkrijk zouden verdedigen. Dat is geen verrassing. Waarom zouden westerse burgers regeringen verdedigen die hen misbruiken? Als het Westen al „toebehoort“ aan buitenlanders, wat valt er dan nog te verdedigen?
De opeenvolgende mislukkingen van westerse regeringen leiden tot hun ondergang. Burgers zijn hen niets verschuldigd.
Bron: Many Western Governments Won’t Survive - American Thinker
