Dood en herboren: maak kennis met de nieuwe jij

Door: Sara Lamm - 18 februari 2026

Er is een jonge Israëlische vrouw genaamd Hadas Lowenstern. Haar man Elisha kwam om het leven tijdens gevechten in Gaza in de eerste dagen van de oorlog die volgde op 7 oktober. Ze bleef achter als weduwe met zes kinderen. Sindsdien is ze hertrouwd, heeft ze haar leven weer opgebouwd en is ze met vastberadenheid en moed verder gegaan. In een videoclip die op internet circuleert, zegt Hadas iets dat me deed stilstaan: “De Hadas van vroeger is dood. Er is een nieuwe Hadas geboren.” Ze zegt dit niet met bitterheid. Ze zegt het met een heldere vastberadenheid die bijna nog indrukwekkender is dan het verdriet zelf. Ze roemt niet wie ze was. Ze kondigt aan wie ze nu is, veranderd in de kern, maar volledig, onmiskenbaar levend.

Wat me opviel aan haar woorden was niet alleen het verlies dat erachter schuilging. Het was de precisie ervan. Ze zei niet dat ze was gegroeid, of genezen, of verder was gegaan. Ze zei dat de oude Hadas verdwenen was. Een nieuwe had haar plaats ingenomen. Alles wat ze had geleefd en liefgehad was niet uitgewist. Het was het materiaal waaruit de nieuwe Hadas was opgebouwd. Maar vergis je niet: ze is nu iemand anders. En dat weet ze.

Dus hier is de vraag waar ik over wil nadenken: geeft de Schrift ons eigenlijk een kader voor dit soort identiteitsbreuk, niet als iets om van te herstellen, maar als iets om in te leven?

Inderdaad, dat doet het. Volledig en zonder excuses. En het duidelijkste voorbeeld in de hele Torahis een man genaamd Yaakov.

Yaakov – Jacob – brengt de eerste helft van zijn leven door als iemand wiens naam zijn karakter beschrijft. Yaakov komt van de stam ekev, wat hiel betekent. Hij greep de hiel van zijn broer Esau toen hij uit de baarmoeder kwam, en hij bracht tientallen jaren door om zijn naam eer aan te doen, door te manoeuvreren, strategieën te bedenken en altijd een plan te hebben. Hij misleidt zijn blinde vader Yitzchak om hem de zegen te geven die voor zijn broer bedoeld was. Hij vlucht. Hij werkt. Hij sticht een gezin. Hij overleeft. Hij is in alle opzichten een Yaakov, een hielgrijper, een man die krijgt wat hij wil door slim te zijn in plaats van direct.

En dan komt de nacht die een einde aan hem maakt.

Yaakov is alleen aan de oever van de rivier de Jabbok, en een man, of een engel, of iets heel anders, worstelt met hem tot het ochtendgloren. Dit is geen beleefde ontmoeting. Yaakov's heupkom wordt uit de kom gedrukt. Hij loopt mank weg. Maar dit is wat de tekst ons vertelt over wat er gebeurde voordat de zon opkwam:

“Vayomer lo mah sh'mecha? Vayomer Yaakov. Vayomer lo Yisrael yikareh shimcha ki sarita im Elohim v'im anashim vatuchal.” “Hij zei tegen hem: ‘Wat is je naam?’ En hij zei: ‘Jakob.’ En hij zei: ‘Je naam zal niet langer Jakob zijn, maar Israël, want je hebt gestreden met God en met mensen, en je hebt overwonnen.’” (Genesis 32:29)

וַיֹּאמֶר לֹא יַעֲקֹב יֵאָמֵר עוֹד שִׁמְךָ כִּי אִם־יִשְׂרָאֵל כִּי־שָׂרִיתָ עִם־אֱלֹהִים וְעִם־אֲנָשִׁים וַתּוּכָל׃
Hij zei: “Je naam zal niet langer Yaakov zijn, maar Yisrael, want je hebt gestreden met goddelijke en menselijke wezens en je hebt gezegevierd.”

Genesis 32:29

Lees dat aandachtig. God, of Zijn boodschapper, vraagt Yaakov niet naar zijn naam omdat Hij die niet weet.

Hij vraagt het omdat Yaakov het nog één keer hardop moet zeggen. Hij moet zijn oude zelf opeisen voordat het van hem wordt afgenomen. Yaakov. Hielgrijper. Dat is wie ik ben geweest. En dan komt de nieuwe naam als een mokerslag: Yisrael, iemand die met God worstelt. Iemand die vecht en niet loslaat. Iemand die tegelijkertijd mank en zegevierend tevoorschijn komt.

De man die de rivier Jabbok weer overstak, was niet dezelfde man die daar de avond ervoor had gekampeerd. En de tekst is hier eerlijk over: hij hinkt. De wond is echt. De verandering is niet metaforisch. Iets in Yaakov is echt gestorven bij de Jabbok, en iemand met de naam Yisrael stak terug over naar het daglicht.

Hadas Lowenstern begrijpt dit instinctief. Ze zei niet: “Ik ben hierdoor gegroeid” of “Ik heb zoveel geleerd.” Ze zei: Ik ben iemand nieuw. De oude ik is verdwenen. Dit is geen ontkenning. Dit is geen bravoure. Dit is het meest eerlijke wat een mens kan zeggen nadat hij iets heeft meegemaakt dat hem van binnenuit heeft herschreven.

De God van Israël is niet bang voor breuken. Hij is geen God die alleen werkt met het gepolijste en intacte. Hij ontmoet mensen in het donker, laat het worstelen de hele nacht doorgaan, en als de zon opkomt, geeft Hij een nieuwe naam aan iedereen die weigerde los te laten.

---

[Mijn opmerking: En zo is een ieder die gelooft dat Yeshua voor zijn/haar zonden gestorven is een wedergeboren mens. wj]

---

Sara Lamm is content editor voor TheIsraelBible.com en Israel365 Publications. Ze komt oorspronkelijk uit Virginia en verhuisde in 2021 met haar man en kinderen naar Israël. Sara heeft een masterdiploma in onderwijs van Bankstreet College en gaf bijna tien jaar les op een kleuterschool voordat ze naar Israël emigreerde. Sara is gepassioneerd over het verbinden van bijbelstudie met het ‘echte leven’ en werkt momenteel aan een bijbelserie voor kinderen.

Bron: Dead and Reborn: Meet the New You – The Israel Bible