Het voortbestaan van Israël hangt niet af van wie er in het Oval Office zit

Door Breanna Claussen - 22 juni 2026

De afgelopen weken waren schokkend. Wat begon als een gezamenlijke inspanning van de VS en Israël om het Iraanse regime en zijn nucleaire ambities ten val te brengen, nam plotseling een andere wending. Ineens werd er door de Verenigde Staten een akkoord ondertekend met enorme concessies, en kreeg Israël de volle laag van de zeer publieke woede van de Amerikaanse president.

Veel uitspraken van de president waren ronduit absurd. Van de bewering dat het wrede regime dat Iran bestuurt “veel minder geradicaliseerd” is en “van hun land houdt”, tot het volhouden dat de voormalige Al-Qaida-terrorist die Syrië leidt het “veel beter zou doen” in de strijd tegen Hezbollah – en met minder burgerslachtoffers – dan Israël: de president slaagde erin veel Amerikanen en Israëli’s in verwarring te brengen.

Maar één opmerking sprong er voor bijbelgelovige christenen ver boven de rest uit: „Zonder mij zou er geen Israël zijn.”

Vanuit een seculier standpunt zouden talrijke conservatieve Amerikanen uit onwetendheid instemmend kunnen knikken bij deze uitspraak. De Verenigde Staten hebben de Joodse Staat in niet geringe hoeveelheden defensieve wapens geleverd en zijn voor het land opgekomen op het wereldtoneel. President Trump was bereid samen te werken met het IDF om ’s werelds belangrijkste staat die terrorisme ondersteunt lam te leggen – een regime dat bol stond van de haat tegen Israël, dagelijks opriep tot de vernietiging ervan en kernwapens bouwde om dat doel te bereiken.

Maar een bijbelse analyse van de bewering van de president laat echter geen schaduw van twijfel bestaan: het bestaan van Israël kan aan geen enkele mens worden toegeschreven. Het was God die de Joodse staat Israël beloofde, stichtte, herstelde en zwoer te beschermen – en Hij deelt Zijn glorie met geen enkele wereldleider.

Zoals de Bijbel op indringende wijze verklaart, is het bestaan van Israël niet afhankelijk van wie er in het Oval Office zit, of zijn vijanden massavernietigingswapens verwerven, of zijn populariteit op het wereldtoneel. De Joodse staat bestaat vandaag de dag door de soevereine hand en het gezag van God, die beloofde de Joden „omwille van Zijn Heilige Naam“ weer te verzamelen in het land van hun voorvaderen en hen te beschermen tegen een nieuwe ontworteling.

Het voortbestaan van Israël is even goddelijk gewaarborgd als de profetische woorden van God, die zwoer hen als natie te herstellen. Hetzelfde kan niet gezegd worden van de Verenigde Staten.

Misschien kwam de meest indrukwekkende reactie op de uitspraak van president Trump wel van de Amerikaanse ambassadeur in Israël zelf, Mike Huckabee. Hoewel niet expliciet vermeld als weerlegging van de woorden van de president – „Zonder mij zou er geen Israël zijn“ – was de indrukwekkende reactie van Huckabee onmiskenbaar duidelijk.

„Zonder Israël, zonder het joodse fundament, zou er geen Amerika zijn“, benadrukte hij. „We hebben ons bestaan te danken aan wat er in dit land is gebeurd.“

Amerika is gesticht op een joods-christelijk fundament, naar het voorbeeld van de Bijbel, tot en met de structuur van het rechtssysteem zoals dat in de joodse Thora te vinden is. Volgens de grondleggers van Amerika vormde het verhaal van de Exodus – waarin God Mozes gebruikte om de Israëlieten uit de gevangenschap naar het beloofde land te leiden – de inspiratiebron en belichaming van de Amerikaanse missie om te ontsnappen aan het tirannieke juk van de Britten, op zoek naar vrijheid die God eert. Benjamin Franklin, John Adams en Thomas Jefferson stelden voor dat het zegel van Amerika de uittocht van de kinderen van Israël uit Egypte zou afbeelden.

De Hebreeuwse Geschriften vormden het fundament van de natuurlijke rechten die in de Onafhankelijkheidsverklaring zijn vastgelegd. Veel van de vroegste steden van Amerika zijn vernoemd naar plaatsen in Israël – „Zion“, „Bethlehem“, „Hebron“, „Nazareth“ en talrijke andere.

Het waren deze joods-christelijke wortels die Amerika fundamenteel onderscheidden van andere naties – zonder deze wortels zou er geen „Amerikaans experiment“ zijn geweest.

Het lijdt weinig twijfel dat het oude Israël een integrale rol speelde bij de oprichting van Amerika. Toch is zelfs de moderne staat Israël van groot belang voor de Verenigde Staten. Uit Genesis 12:3 en andere passages blijkt dat naties worden beoordeeld – ze staan of vallen – op basis van hoe zij omgaan met Gods uitverkoren volk en hun natiestaat.

Amerika is als natie enorm gezegend vanwege zijn steun aan het moderne Israël, zelfs al vóór de heroprichting ervan. De tweede president van Amerika, John Adams, verklaarde ooit: “Ik blijf erbij dat de Hebreeën meer hebben gedaan om de mensheid te beschaven dan enig ander volk. Ik zou echt willen dat de Joden in Judea weer een onafhankelijke natie zouden vormen.” Zijn zoon, de zesde president, herhaalde deze wens: “Ik geloof in de heropbouw van Judea als een onafhankelijke natie.”

Op 14 mei 1948 kwam er een einde aan het Britse mandaat over het gebied, verklaarde Israël zich onafhankelijk en amper elf minuten later erkende de Amerikaanse president Harry Truman de Israëlische soevereiniteit. Later verklaarde hij: „Ik had vertrouwen in Israël nog voordat het werd opgericht. Ik heb nu vertrouwen in Israël. Ik geloof dat het een glorieuze toekomst tegemoet gaat.”

President Ronald Reagan verklaarde: „Sinds de wedergeboorte van de staat Israël bestaat er een onwrikbare band tussen die democratie en de onze. In 1948, toen Israël werd gesticht, beweerden deskundigen dat het nieuwe land nooit zou kunnen overleven. Vandaag de dag twijfelt niemand eraan dat Israël een land van stabiliteit en democratie is in een regio van tirannie en onrust. Amerika is nooit teruggekrabbeld van zijn verbintenis met de staat Israël – een verbintenis die onwankelbaar blijft.”

De regering-Trump wordt terecht omschreven als de meest pro-Israëlische in de Amerikaanse geschiedenis. De lijst van maatregelen die de president tijdens zijn eerste en tweede ambtstermijn heeft genomen om de Joodse staat te steunen, is opmerkelijk.

Maar temidden van de frustratie van de president over het uitblijven van een akkoord met de mullahs in Teheran, lijkt Israël plotseling de zondebok te zijn geworden om – op een nogal irrationele manier – weg te redeneren waarom er geen vooruitgang werd geboekt. Israël ondernam doortastende actie tegen een Iraanse terreurproxy in Libanon die dagelijks aanvallen uitvoerde op de Joodse Staat en zijn troepen. Met de opkomst van antisemitische retoriek vanuit beide partijen werden Israëls acties uit zelfverdediging gemakkelijk afgedaan als het obstakel voor de Amerikaanse onderhandelingen met Iran.

Het echte obstakel is natuurlijk het Iraanse regime zelf. Zoals de president bij het begin van de oorlog terecht opmerkte: “We hebben herhaaldelijk geprobeerd een akkoord te sluiten… Zij wilden dat niet… Zij wilden gewoon het kwaad bedrijven.” De Verenigde Staten bleven diplomatie nastreven met degenen die „alleen maar het kwaad wilden bedrijven“, en toen pogingen onvermijdelijk mislukten om tot een gunstige uitkomst te komen en er concessies werden gedaan, leek het wijzen met de vinger naar Israël de gemakkelijke optie te worden.

De steun van Amerika aan Israël mag niet afhangen van de vraag of dit voordelig is voor de regering. Het bondgenootschap tussen de twee landen is diep geworteld – en zoals Reagan benadrukte, zou het daardoor „onwankelbaar” moeten zijn.

Mocht de zegen van Amerika voor Israël omslaan in een vloek, dan zal president Trump niet alleen falen in zijn doel om „Amerika weer groot te maken“, maar zal hij ook een actieve rol spelen in het verwerpen van wat Amerika groot heeft gemaakt, en de zegenende hand van God die daarop volgde.

Breanna Claussen is de oprichter, voorzitter en hoofdredacteur van Harbinger’s Daily, en werkt samen met bedieningen over de hele wereld om gelovigen te onderwijzen en toe te rusten om moedig te staan vanuit een bijbels wereldbeeld.

Bron: Israel’s Existence Is Not Predicated On Who Sits In The Oval Office - Harbinger's Daily