(Automatische vertaling, onbewerkt)

Trump wordt Obama

8 JUNI 2026 DOOR ROBERT SPENCER

Het was een donkere avond. De Islamitische Republiek Iran viel Israël aan, en Trump zei tegen Netanyahu dat hij niet mocht terugslaan, omdat er bijna een akkoord zou worden gesloten. Dit was vanaf het begin onzin. Het idee dat de Islamitische Republiek zich aan een akkoord met de Verenigde Staten zou houden, was altijd gebaseerd op een torenhoge kaartenhuis van valse veronderstellingen, waaronder het idee dat de Islamitische Republiek überhaupt vrede wilde, dat zij haar jihad tegen Amerika en Israël zou opgeven en dat zij ooit zou stoppen met het nastreven van de wapens die zij nodig had om beide vijanden te vernietigen.

Nu lijkt het erop dat het enige wat het Islamitische Revolutionaire Garde Corps (IRGC) en wie er tegenwoordig ook aan het roer staat in Iran nodig hebben om als overwinnaar uit dit conflict te komen, Donald Trump in het Witte Huis is. Trump wil zo graag gezien worden als de grote vredestichter dat hij zich tegen Israël, de bondgenoot van Amerika, heeft gekeerd en Iran heeft omarmd, waar de leiders “Dood aan Amerika” schreeuwen. Dit is een even lafhartig en misplaatst verraad aan een Amerikaanse bondgenoot als dat wat Obama en Biden ooit tegen Israël hebben begaan, en Trump heeft het om opvallend vergelijkbare redenen gedaan, zij het met enkele belangrijke verschillen.

Barack Obama en Donald Trump, DoD-foto door U.S. Air Force Staff Sgt. Marianique Santos, publiek domein

Obama en Biden wilden vrede brengen in het Midden-Oosten en de wereld door de Islamitische Republiek Iran in de familie van naties op te nemen als partner van de Verenigde Staten en als een rots in de branding voor stabiliteit in de regio. Ze zouden dit doen met Obama’s nucleaire akkoord en andere verzoenende gebaren, waaronder het sturen van miljarden dollars naar Teheran. Ondertussen waren de verschillende beperkingen die zij Israël oplegden – verzet tegen de “nederzettingen” tijdens de Obama-jaren en het achterhouden van wapenleveranties door Biden na 7 oktober – bedoeld om de hardnekkige vijandigheid van Iran jegens de Joodse staat te sussen, terwijl de voortdurende alliantie van Amerika met Israël tegelijkertijd Iran ervan weerhield een totale oorlog tegen Israël te voeren.

Trump was een luidruchtige criticus van de verzoeningspolitiek van Obama en Biden ten aanzien van Iran, en beloofde hard optreden: de intrekking van de rampzalige nucleaire deal tijdens zijn eerste ambtstermijn was daar een uiting van. Maar nu heeft hij besloten dat vrede het belangrijkste doel van zijn buitenlands beleid is. Hij moet de geschiedenis ingaan als de man die een einde maakte aan oorlogen. Hij moet die Nobelprijs voor de Vrede krijgen. En dus, terwijl de oorlog van 7 oktober voortduurde, bedacht Trump een grootse oplossing: hij zou Israël dwingen vrede te sluiten met Hamas voordat het zijn vaak verkondigde doel had bereikt, namelijk de vernietiging van de jihad-terreurgroep. Hij zou samen met Israël luchtaanvallen uitvoeren op de Islamitische Republiek Iran, maar niet om het Iraanse volk te helpen (ondanks zijn herhaalde beloften daartoe) zich te bevrijden van het islamitische regime dat zij verafschuwen en verachten. In plaats daarvan wilde hij alleen maar bereiken wat Obama en Biden niet hadden bereikt door miljarden dollars naar Teheran te sturen: als hun wortels niet werkten, zou hij de stok gebruiken om de Islamitische Republiek te laten zien dat het voeren van een jihad tegen Israël vruchteloos was en niet getolereerd zou worden. Niettemin wil hij nog steeds vrede boven alles, inclusief de zelfverdediging van Israël. Daarom heeft hij in wezen het beleid van Obama en Biden ten aanzien van de Islamitische Republiek Iran overgenomen: Israël inperken en berispen, terwijl hij Teheran de hand reikt in vriendschap.

Trump lijkt te denken dat hij hiermee de Iraanse leiders, of het nu de vermeende Opperste Leider Mojtaba Khamenei is, die Trump “respecteert” en die hij “vereerd” zou zijn te ontmoeten, of de leiders van de IRGC, aan de onderhandelingstafel zal krijgen om de deal te sluiten die de grote dealmaker zal vestigen als de grootste vredestichter aller tijden. Ook hierin is hij teruggekomen op het perspectief van het buitenlands beleid van het Obama/Biden-establishment, dat hij vroeger bespotte en beloofde naar de prullenbak van de geschiedenis te verwijzen. Zij gingen ervan uit dat het probleem dat ten grondslag lag aan alle vijandigheid tussen de VS en de Islamitische Republiek Iran een gebrek aan vertrouwen was. Iran veroordeelde de VS herhaaldelijk als “de mondiale arrogantie” en schilderde het af als een roofzuchtige neokolonialistische macht. En dus was de oplossing van het establishment in het buitenlands beleid om goede wil te tonen, aan te tonen dat de VS niet vijandig stond tegenover Iran en geen wens had om het economisch of op enige andere wijze uit te buiten, en te verwachten dat deze gebaren van goede wil zouden worden beantwoord.

Dit was vanaf het begin naïef en misplaatst, en berustte op een totale onwetendheid over wat de vijandigheid van de Iraanse leiders jegens de VS en Israël werkelijk motiveerde: het draaide vanaf het begin volledig om de islam en de jihad, en was geen reactie op vermeende Amerikaanse (of Israëlische) excessen. Amerikaanse goede wil zou alleen maar worden gezien als zwakte, waarop met nog meer agressie zou worden gereageerd. Trump leek dat te zien in de tijd dat hij de nucleaire deal van Obama belachelijk maakte en beloofde zich daaruit terug te trekken. Hij had gelijk over die nucleaire deal. Maar nu is hij geworden wat hij verafschuwde. Nu heeft hij dezelfde reeks valse veronderstellingen omarmd en handelt hij daarnaar, in de veronderstelling dat als hij Israël in toom houdt en olijftakken naar Teheran uitstrekt, alles goed komt: de Iraniërs zullen aan de onderhandelingstafel verschijnen, een akkoord uitwerken dat iedereen tevredenstelt, en Trump zal zijn Nobelprijs en de onderscheiding krijgen dat hij de grootste Amerikaanse president aller tijden is.

In plaats daarvan heeft de Islamitische Republiek maandagavond ballistische raketten op Israël afgevuurd. Ze zien dat Trump de wil om te vechten ontbeert en maken ten volle gebruik van zijn lafheid. Kon de Trump uit zijn eerste ambtstermijn maar weer verschijnen om de Trump uit zijn tweede ambtstermijn te herinneren aan de gevaren van verzoening en het gevaar van het tonen van zwakte aan een vijand die op je vernietiging uit is. Maar helaas, de Trump uit zijn eerste ambtstermijn is nergens aan de horizon te bekennen.

Bron: Trump Becomes Obama