(Automatische vertaling, onbewerkt)

Slechts één scenario kan ‘Roaring Lion’ tot een overwinning leiden

De Islamitische Revolutionaire Garde is niet van plan om snel de wapens neer te leggen, terwijl Hezbollah raketten blijft afvuren en de olieprijzen stijgen. Elk van deze drie fronten zal van invloed zijn op de duur van de oorlog en de uiteindelijke uitkomst ervan.

door Oded Granot

Gepubliceerd op 03-10-2026 08:19

Laatst gewijzigd: 03-10-2026 08:19

IDF-straaljager. Foto: IDF Spokesperson's Unit

De selectie van Mojtaba Khamenei als nieuwe Opperste Leider van Iran is de provocerende strijdkreet van de Islamitische Revolutionaire Garde. Ze kozen hem als opvolger, ook al heeft hij nog nooit een officiële functie bekleed, ondanks zijn gebrek aan charisma en ondanks zijn beperkte religieuze autoriteit om te dienen als de aardse vertegenwoordiger van al-Mahdi, de laatste imam die naar de hemel is opgestegen en naar verwachting op een dag zal terugkeren om de wereld en Iran van hun lijden te verlossen. Hij werd om één reden gekozen: om de strijd voort te zetten.

Voor veel leiders van de Revolutionaire Garde die nog steeds vechten, is dit al lang geen ideologische oorlog of religieuze strijd tussen gelovigen en ongelovigen meer. Het is een strijd om te overleven. Als ze verliezen, zullen ze gedwongen worden om zich in de hemel te herenigen met hun vermoorde leider en zullen ze op zijn minst hun status, de miljarden die ze in eigen zak hebben gestoken en de privileges die ze in de loop der jaren ten koste van het Iraanse volk hebben vergaard, verliezen.

Mojtaba Khamenei voor een poster van zijn vader in Iran. Foto: Getty Images

Er bestaat geen onenigheid over de basisfeiten van deze oorlog. Een overgrote meerderheid van de Iraanse burgers is het bewind van de ayatollahs beu, wil een leven in vrijheid en kan niet begrijpen waarom het wrede regime zich al decennialang toelegt op de illusie om Israël te vernietigen in plaats van te zorgen voor het welzijn van zijn eigen volk.

Een oorlog met drie onbekende factoren

Hetzelfde geldt voor Libanon, misschien zelfs nog meer. De hele regering van Libanon, zowel de president als het kabinet, en een grote meerderheid van de Libanese bevolking willen niet dat de oorlog met Israël voortduurt. Ze accepteren de absurde bewering niet dat Israël territoriale ambities heeft in Libanon en zijn ervan overtuigd dat Hezbollah, sinds de oprichting 44 jaar geleden, het land niets dan een reeks rampen en verwoestingen heeft gebracht.

Libanese grens

Israël vecht nu tegelijkertijd tegen het Iraanse regime en zijn gevaarlijkste terroristische vertegenwoordiger in Libanon, Hezbollah. Maar dit is een oorlog die wordt gekenmerkt door drie onbekende factoren die nog niemand kan voorspellen of oplossen.

Wanneer zal het regime instorten?

De eerste onbekende factor: wat is het precieze Archimedische punt waarop de intensieve aanvallen van de VS en Israël zullen leiden tot de ineenstorting van het regime in Teheran? Wanneer komt het moment dat de leden van de Revolutionaire Garde hun wapens neerleggen, zich in alle richtingen verspreiden en het Iraanse volk de straten overspoelt om de macht te grijpen en een vrije, democratische en levensbevestigende staat te stichten?

Aanvallen in Teheran. Foto: AP

Nu de oorlog zijn tweede week ingaat, is dat moment nog niet aangebroken. De raketaanvallen gaan door, er is een nieuwe leider gekozen en er verschijnen zoals gewoonlijk officiële verklaringen van het regime.

Wanneer zal Hezbollah voldoende verzwakt zijn?

De tweede onbekende: wat is het Archimedische punt waarop Hezbollah zo uitgeput zal zijn dat de Libanese strijdkrachten de moed zullen verzamelen om tegen de organisatie op te treden en haar te ontwapenen?

Tot nu toe is dat ook nog niet gebeurd, hoewel de Libanese regering heeft verklaard dat de organisatie buiten de wet opereert en de soevereiniteit en onafhankelijkheid van Libanon bedreigt, en het leger opdracht heeft gegeven om op te treden.

Hezbollah-vlaggen tegen de achtergrond van de verwoesting in Libanon. Foto: AFP

Het leger, dat veel leden van de sjiitische gemeenschap telt, is nog steeds bang om Hezbollah te confronteren. Stafchef Rudolph Haikal zou tijdens een besloten regeringsvergadering hebben voorgesteld dat ambtenaren “een dialoog met Hezbollah moeten aangaan over het inleveren van hun wapens” in plaats van hun posities te bestormen.

Het besluit van de militaire rechtbank van Libanon gisteravond om Hezbollah-leden op borgtocht van 20 dollar vrij te laten nadat ze bij controleposten met raketwerpers waren aangehouden, toont de zwakte van de centrale regering aan.

Wanneer besluit Trump om te stoppen?

De derde onbekende: wat is het Archimedische punt waarop de Amerikaanse president Donald Trump, onder druk van binnenlandse tegenstanders van de oorlog, stijgende olieprijzen, slinkende wapenvoorraden of andere overwegingen, zal besluiten dat Iran is verslagen, dat de overwinning is behaald en vervolgens de vloot zal terugtrekken?

Een dergelijk scenario, dat niet geheel ondenkbaar is, zou Israël alleen achterlaten met drie open fronten: Iran, Libanon en Gaza, waarvan de laatste inmiddels bijna vergeten is. Van de drie is het Hezbollah-front het gevaarlijkst en meest verontrustend.

Donald Trump. Foto: Reuters. AFP

Voordat de oorlog begon, was Trump, de meest Israëlvriendelijke Amerikaanse president, degene die Israël zowel in Gaza als in Beiroet in toom hield. Nu kan Amerikaanse betrokkenheid ook nodig zijn om Israël te helpen de klus in Libanon te klaren.

“Roaring Lion” kan niet eindigen zonder de volledige verwijdering van de Hezbollah-dreiging voor de inwoners van Noord-Israël en het openen van een reële, niet denkbeeldige mogelijkheid van een vredesakkoord met de Libanese regering en haar uiteindelijke toetreding tot de Abraham-akkoorden.

Bron: Only one scenario turns 'Roaring Lion' into victory