De Verenigde Staten van Amerika en de Islamitische Republiek Iran en hun bondgenoten in de huidige oorlog verklaren, door dit memorandum van overeenstemming te ondertekenen, de onmiddellijke en permanente beëindiging van militaire operaties op alle fronten, inclusief in Libanon, en verbinden zich ertoe vanaf nu geen oorlog of militaire operaties tegen elkaar te beginnen, zich te onthouden van het dreigen met of het gebruik van geweld tegen elkaar, en de territoriale integriteit en soevereiniteit van Libanon te waarborgen. De definitieve overeenkomst zal de definitieve beëindiging van de oorlog op alle fronten, inclusief in Libanon, en andere bepalingen van deze paragraaf bevestigen.

De Iraanse topdiplomaat zei dinsdag dat de voorlopige overeenkomst om de oorlog met de Verenigde Staten te beëindigen, zou vereisen dat Israël zich terugtrekt uit Libanon — een voorwaarde die Israël al heeft afgewezen en die de overeenkomst zou kunnen doen mislukken, wat zou leiden tot de hervatting van een totale oorlog.

Israëlische troepen hebben woensdag luchtaanvallen uitgevoerd op verschillende gebieden in Zuid-Libanon, zo meldde het Libanese Nationale Persbureau (NNA), ondanks een memorandum van overeenstemming over de oorlog in het Midden-Oosten waarvan Iran volhoudt dat het ook Libanon omvat.

Volgens NNA voerden Israëlische gevechtsvliegtuigen aanvallen uit op het gebied Nabatieh al-Fawqa en de oostelijke buitenwijken van de naburige stad Kfar Tebnit. De Israëli’s voerden ook een drone-aanval uit op de stad Ansariyeh in het gebied Zahrani, zo meldde het NNA.

„Het Israëlische leger heeft de afgelopen twee dagen 84 keer het staakt-het-vuren in Zuid-Libanon geschonden, blijft misdaden begaan en het onderdrukte Libanese volk doden, nadat de Amerikaanse president het einde van de oorlog had afgekondigd. Wij waarschuwen dat als het Israëlische leger zijn wandaden in Zuid-Libanon niet staakt, het een harde reactie van onze strijdkrachten kan verwachten“, aldus de Iraanse verklaring.

En tot op zekere hoogte werkt dat…

De Amerikaanse president Donald Trump zei woensdag dat de Israëlische premier Benjamin Netanyahu in Libanon „wat zachter“ te werk zou kunnen gaan, in opmerkingen die hij maakte aan het einde van een G7-top in Frankrijk.

Netanyahu en Trump hebben herhaaldelijk ruzie gehad over de weigering van Israël om zijn optreden tegen de door Iran gesteunde Hezbollah in Libanon te beperken, waar een staakt-het-vuren een belangrijke eis van Iran is.

„Netanyahu is toevallig een goede man, maar raakt soms een beetje opgewonden”, zei Trump woensdag tegen verslaggevers.

„We hebben een klein meningsverschil over Libanon. Ik zeg: je kunt het wat zachter aanpakken, Bibi. Je hoeft niet elke keer een gebouw plat te gooien als er iemand van Hezbollah binnenloopt.”

Het hoogste gezamenlijke militaire commando van Iran, het centrale hoofdkwartier van Khatam al-Anbiya, zegt dat Israël een harde reactie van de Iraanse strijdkrachten kan verwachten als het zijn aanvallen op Zuid-Libanon niet stopt, enkele dagen nadat Teheran en Washington een akkoord hadden aangekondigd om de regionale oorlog te beëindigen.

Teheran heeft benadrukt dat het memorandum van overeenstemming vereist dat Israël zijn offensief tegen Hezbollah staakt — een bewering die zowel Jeruzalem als Washington hebben betwist.

En het duwt de hele kwestie van het schurken-nucleaire programma van Iran in een onderhandelingsperiode van 60 dagen, waarin het regime ongetwijfeld even onverzettelijk en afwijzend zal zijn als zijn onderhandelaars waren toen ze in januari tegenover Witkoff en Kushner stonden.

Ongelooflijk genoeg beloont de ontwerptekst van het memorandum van overeenstemming het regime nu al voor zijn onverzettelijkheid: Er staat in dat er in die 60 dagen aandacht zal worden besteed aan de „nucleaire behoeften“ van Iran; de Amerikaanse onderhandelaars konden het regime blijkbaar niet eens overhalen om de woorden „vreedzaam“ of „civiel“ op te nemen, om op zijn minst de schijn op te houden dat het legitieme nucleaire behoeften heeft.

Gedurende die 60 dagen, zo vervolgt de tekst op belachelijke wijze, „zal Iran de status quo van zijn nucleaire programma handhaven“. Welke status quo zou dat dan zijn? De „status quo“ waaronder Iran de nucleaire inspecteurs van de VN om de vingers heeft gewonden, tot het punt waarop het – zoals zijn onderhandelaars tegenover Witkoff opschepten – genoeg uranium van bijna wapenkwaliteit heeft verzameld voor 11 atoombommen, een ondergrondse voorraad die afgelopen juni de B-2-bunkerbusters van het Amerikaanse leger heeft overleefd?

“Iran komt uit deze oorlog met een gevoel van euforie. Ze hebben de controle over de Straat van Hormuz, niemand heeft hen militair kunnen dwingen om toe te geven,” aldus Meir Javedanfar, een Iran-expert aan de Israëlische Reichman-universiteit. Hij voorspelde dat Iran de olierijke monarchieën in de Perzische Golf nu als zijn eigen invloedssfeer zal beschouwen.

Ondertussen heeft de oorlog – die een groot deel van de Amerikaanse precisiewapens heeft opgeslokt en schade heeft toegebracht aan belangrijke Amerikaanse militaire faciliteiten in de regio – ook de grenzen van de Amerikaanse militaire macht blootgelegd. Dit heeft op zijn beurt het belangrijkste argument van Washington ondermijnd in zijn pogingen om toekomstige nucleaire concessies af te dwingen van Teheran, dat een voorraad hoogverrijkt uranium aanhoudt en nog niet heeft ingestemd met hernieuwde internationale inspecties.

„Wat de nucleaire onderhandelingen betreft, zijn we terug bij het uitgangspunt van voor de oorlog, maar dan zonder de Amerikaanse onderhandelingspositie”, aldus Dania Thafer, directeur van de denktank Gulf International Forum. „De doos van Pandora is al geopend, alles is getest, en Iran heeft het gevoel dat het niet veel meer te verliezen of te vrezen heeft. Het ergste is vanuit Iraans perspectief al gebeurd, en ze hebben het overleefd.”