Het verrassingspakket

Ik ben er zeker van dat de meesten van jullie wel eens van het Sanhedrin hebben gehoord, een orgaan van 70 religieuze gerechtelijke leiders in Israël dat sinds de tijd van Mozes als het hoogste gerechtelijke orgaan in Israël fungeerde. Op verschillende plaatsen in het Nieuwe Testament lezen we hoe het Sanhedrin niet alleen tegen Christus Zelf een wrede strijd voerde tijdens Zijn bediening, maar ook tegen Zijn discipelen toen zij, nadat Hij naar de hemel was opgevaren, in strijd met hun bevelen het evangelie moedig gingen verkondigen.

Het Sanhedrin hield ongeveer 1.600 jaar geleden op te bestaan, maar wat veel gelovigen vandaag de dag niet beseffen, is dat dit religieuze wetgevende orgaan in de moderne tijd opnieuw is opgericht. Een nieuw gevormde versie van het Sanhedrin is vandaag de dag springlevend in Israël, en wat mij ertoe heeft aangezet dit artikel te schrijven, is het feit dat dit nieuw gevormde Sanhedrin onlangs een besluit heeft aangenomen dat duidelijke profetische implicaties heeft voor wat Israël zal meemaken in de aanloop naar en tijdens de komende Grote Verdrukking.

En hun houding ten opzichte van dat besluit zou als volgt kunnen worden gekarakteriseerd:

Het Sanhedrin heeft God verteld
wat ze willen dat Hij doet.

Nu gaan ze ervan uit dat God
aan de verwachtingen zal voldoen.

Hoewel een paar leden van het Sanhedrin bezwaren hadden tegen het besluit, zorgde een kleine aanpassing van de bewoordingen hier en daar er uiteindelijk voor dat ze toch akkoord gingen. Het lijkt dus in ieder geval alsof het unaniem is.

Wat ik in dit artikel wil doen, is je wat korte achtergrondinformatie geven over het Sanhedrin, de belangrijkste punten van hun recente uitspraak bespreken, ingaan op de redenen waarom het Sanhedrin ervan uitgaat dat God zich aan hun uitspraak moet houden, en ook de redenen bespreken waarom er rabbijnen zijn die het sterk oneens zijn met dit idee dat ‘God zich moet houden aan de uitspraak’ (en waarom zij gelijk hebben om het er niet mee eens te zijn). Maar ik wil vooral stilstaan bij de mogelijke gevolgen die deze uitspraak de komende dagen kan hebben, omdat ik ervan overtuigd ben dat God inderdaad op elk punt van de uitspraak van het Sanhedrin zal reageren.

En als voorproefje op wat er nog komen gaat, wil ik het volgende zeggen:

Ja, ik geloof dat God zal reageren
op elk punt van hun uitspraak—
maar op Zijn manier, niet hun manier.

Met andere woorden...

God heeft een verrassend
pakket voor hen klaarstaan.

“Verzamel zeventig mannen voor Mij...”

Nadat het volk van Israël had geluisterd naar de verslagen van de tien verkenners, die zeiden dat het onmogelijk was om het Beloofde Land binnen te gaan en in bezit te nemen, ondanks Gods beloften, begon voor hen een periode van veertig jaar rondzwerven door de woestijn als een oordeel van God. Gedurende die veertig jaar kwam elke man die ten minste twintig jaar oud was op het moment dat zij weigerden het land binnen te gaan, om in de woestijn als een oordeel over het volk vanwege hun gebrek aan geloof.

Pas toen stond God hen toe het land binnen te gaan dat Hij hun had beloofd.

En ze bleven de hele weg mopperen. Geen eten. Geen water. Geen vlees. Niet genoeg van dit. Niet genoeg van dat... en natuurlijk kwamen ze klagen bij Mozes, hun leider. God zag dat Mozes overweldigd werd door de problemen en klachten van het volk, en deed iets om Mozes wat rust te gunnen:

Dit was uiteraard een grote hulp voor Mozes en voor toekomstige leiders van Israël, en zo bleef het vele eeuwen lang deel uitmaken van hun cultuur. Later werd het bekend als het Sanhedrin, wat afkomstig is van het Griekse woord sunedrion („samenzitting“ of „vergadering“).

Uit wat ik heb gelezen, blijkt dat sommige mensen aannemen dat het Sanhedrin ophield te bestaan nadat de Romeinen Jeruzalem hadden aangevallen en de Tweede Tempel in 70 n.Chr. hadden verwoest. Maar in werkelijkheid werd het Sanhedrin op een bepaald moment daarna weer in ere hersteld en bleef het bijeenkomen. Hoewel de Romeinse keizer Theodosius het Sanhedrin in 358 n.Chr. verbood ooit nog bijeen te komen, hielden ze volgens historische verslagen het nog enkele decennia vol. Volgens de meeste bronnen kwam het Sanhedrin officieel voor het laatst bijeen in 425 n.Chr. in Tiberias, een stad aan de westkust van het Meer van Galilea.

Maar ongeacht in welk jaar het Sanhedrin precies ophield te bestaan, werd dit op de Bijbel gebaseerde gerechtelijke orgaan in Israël in de moderne tijd uiteindelijk opnieuw opgericht en kwam het op 13 oktober 2004 voor het eerst in bijna 1.600 jaar bijeen.

Het pas opgerichte Sanhedrin heeft in de afgelopen 22 jaar een aantal uitspraken gedaan – sommige minder belangrijk, andere iets belangrijker. Een van de eerste besluiten van het onlangs hervormde Sanhedrin (2004–2005) was het instellen van een commissie om de exacte locatie te bepalen waar de Derde Tempel op de Tempelberg (met name in relatie tot de Rotskoepel), en om te beginnen met het verzamelen van bouwmaterialen voor de bouw van de tempel.

Meer recent, in 2024–2025, vaardigde het Sanhedrin een besluit uit waarin Joden over de hele wereld werden opgeroepen om aliyah te maken, oftewel naar Israël te emigreren. Dit was grotendeels het gevolg van de aanzwellende golf van antisemitisme waarmee Joden in veel landen in toenemende mate worden geconfronteerd... waaronder de Verenigde Staten, moet ik tot mijn spijt zeggen.

Maar op 20 juli 2026 vaardigde het Sanhedrin een besluit uit dat duidelijke profetische implicaties heeft. En als zodanig verdient het de aandacht van mensen met kennis van profetieën... het heeft in ieder geval zeker de mijne.

Nu hoop ik dat je me goed genoeg kent om te begrijpen dat ik dit soort dingen niet zomaar zeg. Maar nadat ik over deze uitspraak had gelezen, begon ik na te denken over de punten die in de uitspraak werden genoemd, en het duurde niet lang voordat de Heilige Geest ze in mijn geest gloeiend heet maakte. En ik weet wat dat betekent:

“Hé, let goed op—dit is belangrijk.”

En dus zijn we hier. En ik let goed op.

Het besluit

Laten we dus eerst eens kijken naar de inhoud van de uitspraak die het Sanhedrin op 20 juli heeft gedaan. De volgende samenvatting van de uitspraak is overgenomen uit een artikel op de nieuwswebsite Israel365 News.

Allereerst moet worden opgemerkt dat deze drie besluiten in feite vijf hoofdpunten bevatten, en zo zal ik er in de rest van dit artikel ook naar verwijzen, in de volgorde waarin ze in de uitspraak worden genoemd:

Merk op dat de punten 2. tot en met 4. zijn samengevoegd tot één enkele resolutie. Ik vermeld dit alleen maar omdat ik deze punten zal bespreken en ernaar zal verwijzen als de punten 1. tot en met 5. zoals hierboven, in plaats van naar hun resolutienummer. Met andere woorden, als ik verwijs naar punt 3., bedoel ik niet de derde resolutie—ik bedoel punt 3. in de bovenstaande lijst van vijf punten.

Elk van deze vijf punten (zelfs de volgorde waarin ze worden genoemd) heeft profetische betekenis, en ik kan u één ding garanderen:

Het grootste deel van de ware betekenis van deze punten is verloren gegaan voor het Sanhedrin.

Dit ‘het is niet in de hemel’-principe

Zoals ik al zei, verwacht het Sanhedrin ten volle dat God gunstig zal reageren op de vijf punten van dit besluit en ze zal uitvoeren zoals gevraagd, en er is een historische reden achter wat veel mensen beschouwen als een nogal aanmatigende houding ten opzichte van de Almachtige… je weet wel, zoiets als:

Hé God, wij, het Sanhedrin, hebben
een besluit genomen… en dat betekent
dat het tijd is dat U in actie komt.

Deze houding van het Sanhedrin, dat God verplicht is om gunstig te reageren op een uitspraak die zij doen, is gebaseerd op wat Joden “lo bashamayim hi” noemen, oftewel het “het is niet in de hemel”-principe. Dit is gebaseerd op een zin in Deuteronomium 30:12, en we komen straks nog terug op Deuteronomium.

Door de eeuwen heen, en vooral na de aanval op Jeruzalem en de verwoesting van de Tweede Tempel door Romeinse legioenen in 70 n.Chr., zijn er talloze Joodse rabbijnen opgestaan die erop uit waren om talloze eigen meningen in de Tanach (in feite het Oude Testament) te lezen die zij oorspronkelijk hadden ontvangen, en wat nog erger is, is het feit dat zij het punt hebben bereikt waarop zij dit compendium van meningen (d.w.z. de Talmoed) op één lijn stellen met de Heilige Schrift.

Een van die populaire verhalen (ja, een verhaal) uit de Talmoed dat wordt gebruikt om deze houding van het Sanhedrin te ondersteunen, komt voor in Bava Metzia 59b, en dateert uit de tweede eeuw na Christus. In het verhaal heeft rabbi Eliezer een meningsverschil over een juridische kwestie met enkele andere rabbijnen, en hij roept de hemel aan om te bewijzen dat hij gelijk heeft. En zie daar: een johannesbroodboom ontwortelt zichzelf, een beek keert om en begint in de tegenovergestelde richting te stromen, de muren van de studeerkamer beginnen naar binnen te hellen, en ten slotte zegt een stem uit de hemel dat rabbi Eliezer gelijk heeft. Een andere rabbi, rabbi Yehoshua, staat op en citeert de zin uit Deuteronomium:

“Lo bashamayim hi!”
(Het is niet in de hemel!)

Maar de bedoelde betekenis die rabbi Yehoshua aan deze zin uit Deuteronomium 30:12 gaf, was dat zodra de Wet van Mozes op de Sinaï was gegeven, de bevoegdheid om daarover uitspraken te doen bij menselijke rechtbanken lag, niet bij de hemel zelf. De Talmoed trakteert ons op een verhaal over hoe Rabbi Natan later met de profeet Elia sprak en hem vroeg wat God deed op het moment dat de betreffende beslissing werd genomen. Volgens het verhaal vertelde Elia hem dat God gewoon lachte en zei:

" Nitzchuni banai, nitzchuni banai!”
(Mijn kinderen hebben Mij verslagen!
Mijn kinderen hebben Mij verslagen!)

Met andere woorden, dit verhaal lag ten grondslag aan het principe van het Sanhedrin dat…

“Net zoals het gerechtshof hier beneden heeft beslist,
zo moge het gerechtshof daarboven hetzelfde beslissen.”

(En zoals ik in het bovenstaande citaat al aangaf, is het „gerechtshof hier beneden” het Sanhedrin, en het „gerechtshof daarboven” de hemel.)

Veel rabbijnen beweren dat de oorsprong van dit alles teruggaat tot Genesis 18, waar God op het punt staat Sodom en Gomorra volledig te vernietigen, en Abraham met God onderhandelt over hoeveel rechtvaardigen er nodig zijn om de steden te sparen (waaronder, toevallig genoeg, ook zijn neef Lot en diens familie woonden). Abraham weet God met succes van 50 helemaal terug te brengen tot 10, maar velen zouden terecht aanvoeren dat dit niet precies hetzelfde is.

Er zijn in de loop der eeuwen door verschillende rabbijnen een aantal fantasierijke verhalen verzonnen die hebben bijgedragen aan de totstandkoming van dit principe dat de hemel verplicht was de uitspraken van het Sanhedrin (althans de goede of positieve) te handhaven, maar ik zal je de details besparen, aangezien dit aantoonbaar het belangrijkste verhaal was dat de bal aan het rollen bracht.

Op gelijke voet: Dit verdient herhaling: het is hartverscheurend voor degenen die weten dat de Bijbel Gods onfeilbare Woord is, om te zien hoe de Joden duizenden meningen en creatieve anekdotes en morele verhalen in alle soorten en maten, geschreven door legioenen rabbijnen door de eeuwen heen, hebben verzameld en gebundeld in de Talmoed. Het verbaast niemand dat veel van dergelijke rabbijnse meningen met elkaar in tegenspraak zijn, en leiden tot eindeloze discussies onder rabbijnen. Maar het hartverscheurende is dat rabbijnen tegenwoordig de Talmoed op één lijn stellen met het profetisch bevestigde Woord van een Schepper-God, dat ons is gegeven door echte profeten, wier profetieën voor 100 procent kunnen worden bevestigd door historische gebeurtenissen—namelijk de Bijbel. Tragisch genoeg blijven ze dit doen, ook al is het duidelijk dat de omvangrijke geschriften van deze geleerde mannen ongeveer even „goddelijk geïnspireerd“ zijn als de fabels van Aesop.

Zo hebben joodse geleerden in de afgelopen twee millennia een alternatieve betekenis bedacht voor een regel uit Deuteronomium 30:12 en deze omgevormd tot een toverstaf die het Sanhedrin toestemming geeft om aanmatigende uitspraken te doen die God verplicht is uit te voeren.

Natuurlijk weet elke bekwame student van de Schrift wel beter:

God is niet zo verplicht. Dat is Hij nooit geweest, en dat zal Hij ook nooit zijn.

Het algemene patroon dat we in de Schrift aantreffen, verloopt ongeveer als volgt:

*GOD SPREEKT*

De mens gehoorzaamt en wordt gezegend.
—OF—
De mens is ongehoorzaam en wordt veroordeeld.

Dat lijkt de algemene strekking ervan te zijn. Ik bedoel, God verhoort gebeden en zo—maar dat is zeker niet hetzelfde als God behandelen als een kosmische loopjongen, Hem vertellen wat we willen dat Hij doet en verwachten dat Hij de gewenste resultaten in een mum van tijd levert.

Hoe zit het dan met Deuteronomium 30:12?

Zoals ik al eerder zei, namen de Joden de zin lo bashamayim hi (het is niet in de hemel) uit Deuteronomium 30:12 en gebruikten die in wezen als basis voor het geloof dat wanneer het Sanhedrin een uitspraak doet (vermoedelijk een goede of positieve), God verplicht is ervoor te zorgen dat die ook daadwerkelijk wordt uitgevoerd. Welnu, ik denk dat het een goed idee zou zijn om deze passage uit de Schrift eens nader te bekijken om erachter te komen wat er werkelijk staat en wat het betekent, vind je niet?

In Deuteronomium 30 heeft Mozes zojuist de woorden van het verbond dat God met het volk van Israël had gesloten nog eens doorgenomen, en op het hoogtepunt van zijn toespraak benadrukt hij het feit dat God Zijn verbond volledig aan hen heeft overgedragen— zij zijn er volledig in bezit van en weten zonder enige twijfel wat ze moeten doen en hoe ze moeten reageren, omdat God het zo duidelijk als menselijkerwijs mogelijk is voor hen heeft uiteengezet. Er zijn geen onbeantwoorde vragen over wat God van hen verwacht, en Mozes wil dat punt goed benadrukken:

Dat is wat Mozes zegt in de betreffende passage: Gods eisen en verwachtingen zijn niet ver weg, zodat iemand grote moeite moet doen om erachter te komen wat ze zijn — ze hoeven niet helemaal naar de hemel te gaan of over zee naar een ver land te reizen om te ontdekken wat God van hen verlangt en verwacht.

Gods eisen en verwachtingen liggen heel dicht bij hen: ze zijn in hun mond en in hun hart. Ze hebben ze ook zwart op wit opgeschreven, zodat ze niet vergeten worden en aan toekomstige generaties worden doorgegeven.

Er zijn geen mysteries meer over wat God van hen verwacht. Ze weten—ze hebben het helemaal onder de knie. Natuurlijk hebben ze gefaald om het na te leven... maar toch.

Deze passage heeft absoluut niets te maken met het feit dat God verplicht zou zijn om de uitspraken van het Sanhedrin na te leven, of dat de mens enige mate van gezag over God zou hebben. Dat staat er niet, en dat is ook niet de bedoeling.

Merk op dat er geen tekort is aan bijbelkundige joden die het in principe eens zijn met wat ik zojuist heb gezegd — zij zijn in staat de Schrift op een verstandige, heldere manier te lezen en te interpreteren zonder te buigen voor de misplaatste overtuigingen van het Sanhedrin. Voor een diepgaandere blik op dit onderwerp, die lichtjaren verder gaat dan de korte opmerkingen die ik hier heb gepresenteerd, kun je gerust deze uitstekende blogpost op de Times of Israel bekijken.

Vervulling... eh, reactie op de vijf punten

Zoals ik in het begin al zei: toen ik nadacht over de vijf punten van de recente uitspraak van het Sanhedrin – punten waarvan zij ten volle verwachten dat God ze zal uitvoeren – duurde het niet lang voordat de Heilige Geest ervoor zorgde dat ze een gat in mijn geest brandden. Ik wist dat er iets profetisch belangrijks aan de hand was met deze uitspraak, en het duurde niet al te lang voordat de Heilige Geest me naar de kern van de zaak leidde.

Nogmaals, laat me benadrukken dat God deze punten niet zomaar gaat vervullen zoals aangekondigd—dat wil zeggen, op de manier waarop ze door het Sanhedrin zijn opgesteld. O nee. Ik ben ervan overtuigd dat God deze vijf punten zal nemen en erop zal reageren op Zijn manier, niet op de manier die het Sanhedrin verwacht. Waarom? Simpel:

God gaat deze vijf punten uit het vonnis van het Sanhedrin gebruiken als onderdeel van Zijn laatste pogingen om Zijn koppige volk te bereiken in de aanloop naar en tijdens de komende Verdrukking, terwijl Hij een overblijfsel van hen tot geloof brengt in de Messias die Hij 2000 jaar geleden naar hen heeft gezonden, en een laatste reeks oordelen laat neerkomen op degenen die hardnekkig volharden in hun afwijzing daarvan.

Laten we dus eens kijken waar dit eigenlijk naartoe leidt:

1. Het verwijderen van vijanden van het Joodse volk uit Israël.

Punt 1. vraagt in feite aan God om elke groep mensen uit Israël te verwijderen die vijanden van de Joden zijn, of die op enigerlei wijze de Joodse natie, haar cultuur of haar volk kleineren, afkraken of in diskrediet brengen. Dit zou een verscheidenheid aan groepen kunnen omvatten, maar het zou in ieder geval de meeste Arabische/moslimgroepen omvatten. Veel Arabieren en andere moslimgroepen worden al lange tijd in Israël getolereerd, en door velen zelfs verwelkomd. Maar de waarheid is dat er Joden zijn— die doorgaans tot de warmste en meest gastvrije mensen op aarde behoren, die in privé-kring toegeven dat ze het gevoel hebben dat Israël er beter aan toe zou zijn (of in ieder geval veiliger) als het merendeel van de Arabieren en andere moslimgroepen zou besluiten om gewoon hun korans in te pakken en ergens anders heen te gaan.

Maar is dat hoe God op dit punt zal reageren?

Nee. Nou, wat gaat Hij dan doen?

O, God gaat inderdaad een groep mensen verwijderen… en ik vermoed sterk dat het niet lang meer zal duren voordat Hij dat doet. En ik vermoed ook sterk dat je al geraden hebt welke groep mensen Hij gaat verwijderen:

Wedergeboren gelovigen in het evangelie
van Jezus Christus. Met andere woorden…

DE GEMEENTE.

Ik ben ervan overtuigd dat God zal ingaan op de wens van het Sanhedrin dat Hij „de vijanden van Israël verwijdert” door juist die ene groep te verwijderen die zij al 2000 jaar lang hebben geminacht, verworpen en geweigerd te luisteren. God gaat juist die ene groep mensen verwijderen die weten dat de Joden hun Messias 2000 jaar geleden hebben gekruisigd, en weten dat God zich voorbereidt om het Joodse volk te zuiveren in de oordelen van de Verdrukking, terwijl Hij een gelovig overblijfsel uit hun midden selecteert dat van die oordelen zal worden gered en erdoorheen zal worden beschermd.

En het allerbelangrijkste is dat deze groep weet hoe de Joden (of wie dan ook, wat dat betreft) aan deze komende oordelen kan ontsnappen voordat ze beginnen:

En wel door in geloof te vertrouwen op het offer
dat Christus bracht om de straf voor hun zonde te betalen.

De opname van deze groep zal in een oogwenk plaatsvinden, en dan zal de tumultueuze aanloop zijn naar de oordelen die in volle gang komen, welke God heeft verordend voor Zijn volk Israël en de gevallen wereld die hen heeft vervolgd.

Noem het de opname. Noem het de harpazo. Noem het de Grote Ontvoering.

Het maakt niet uit hoe je het noemt, want Gods Woord maakt duidelijk dat het gaat gebeuren, en maakt het evenzeer duidelijk dat het zal gebeuren voordat de Verdrukking begint. Dus voel je vrij om een aanzienlijk deel van de hedendaagse christelijke wereld tegen je in het harnas te jagen en noem dit het O-woord:

De Opname.

Of nog beter, breng ze helemaal in de war en noem dit het PVO-woord:

De pre-verdrukking Opname.

Maar je kunt maar beter een stapje achteruit doen, want hun hoofden kunnen dan elk moment ontploffen.

2. De openbaring van Gods koningschap over de Joden en de wereld.

Net als bij verschillende van deze punten springt mij hier vooral het feit in het oog dat ja, God het inderdaad zal vervullen; maar Hij zal het vervullen op een manier die de Joden op dit moment nog niet kunnen bevatten.

Tijdens de Verdrukking zal God zeker Zijn koningschap over de wereld openbaren door de wereld te oordelen omdat zij de genade en barmhartigheid hebben afgewezen die Hij hun via Zijn Zoon, de Messias, heeft betoond, en omdat zij Zijn volk Israël hebben vervolgd.

En God zal ook Zijn koningschap over Zijn volk Israël openbaren, maar zeker niet op de manier waarop het Sanhedrin zich dat voorstelt.

God houdt van Zijn volk Israël en zal dat altijd blijven doen. Zij zijn de appel van Zijn oog (Zach. 2:7), en Hij zal alle Zijn beloften aan hen vervullen. Maar zij hebben de Messias, die Hij hen 2000 jaar geleden zond om verzoening te doen voor hun zonden, verworpen en gekruisigd, en sindsdien hebben zij zich hardnekkig verzet tegen alle pogingen om hen de waarheid te laten inzien van wat God voor hen heeft gedaan in de persoon en het werk van Zijn Zoon.

Maar hier is het punt: de persoonlijke vervulling van Gods koningschap over iedereen hangt uitsluitend af van hun relatie met Zijn Zoon. Sinds Christus 2000 jaar geleden kwam om Zijn verzoeningswerk te volbrengen, is de enige, enige weg naar God het geloof in het verzoeningswerk van Christus:

Vanaf dat moment geldt: het is Zijn weg of niets.

Het het is Christus of niets—sinds Gods
Zoon stierf en weer opstond, begint een relatie
met God aan de voet van het kruis.

En dat geldt zeker voor het Joodse volk. God zal Zijn volk echter met een Antichrist moeten bestraffen, die hun glanzende nieuwe tempel zal ontheiligen, en zij zullen worden opgejaagd en gedood als zij weigeren hun knie te buigen voor hem als zijnde hun ware Messias. Maar Zacharia 13:8–9 vertelt ons dat een derde van de Joden zal weigeren en uiteindelijk op hun ware Messias zal vertrouwen en gered zal worden.

En wanneer ze dat doen, zal God opnieuw Zijn koningschap aan hen kunnen openbaren op de manier die Hij wenst (wat in tegenstelling staat tot wat velen Hem verwijten):

Als een liefhebbende hemelse Vader die
Zijn kinderen beschermt en voor hen zorgt.

Niet als een onverbiddelijke godheid die er alleen
op uit is om Zijn oordeel over hen te laten neerkomen.

Maar veel succes met het uitleggen van dat ‘voet van het kruis’-gedoe aan het Sanhedrin.

3. De openbaring van de Messias.

Ik heb hier eerder over geschreven, maar het Joodse volk was in het begin van de eerste eeuw na Christus (rond 25–30 n.Chr.) in de ban van koortsachtige speculaties over de openbaring van hun beloofde Messias. Dit was voornamelijk te wijten aan de overgang naar een nieuw millennium die de rabbijnen hadden berekend, hoewel het feit dat ze door de Romeinen waren bezet en dus behoefte hadden aan een „tweede Mozes“ ook bijdroeg aan hun messiaanse speculaties.

En wat blijkt... dat is precies de periode waarin een jonge zwerver uit het afgelegen stadje Nazareth verscheen en van plaats naar plaats trok om wonderen te verrichten, gelijkenissen te vertellen en te onderwijzen over het koninkrijk.

En zoals ik bespreek in het artikel waarnaar ik hierboven heb gelinkt, is het buitengewoon ironisch wanneer Jezus in Lucas 19:44 zegt omdat u het tijdstip waarop er naar u omgezien werd, niet hebt onderkend, want in werkelijkheid…

De Joden hadden de tijd van omzien
naar hen inderdaad perfect vastgesteld.

Het probleem is dat ze hun
Bezoeker aan een kruis hebben genageld.

Met alle respect voor de eerbiedwaardige leden van het Sanhedrin: dat ‘openbaring van de Messias’-gedoe is al lang voorbij. Hij kwam en ging 2000 jaar geleden, en nu wachten we tot Hij terugkomt. Het probleem is dat het Joodse volk de waarheid van deze gebeurtenissen sindsdien steeds heeft afgewezen. Daardoor is het voor God onmogelijk om dit punt te vervullen op de manier waarop het Sanhedrin verwacht. Waarom?

Omdat Hij dat al heeft gedaan.

En nu staat God op het punt hemel en aarde te bewegen in een poging het Joodse volk de waarheid hiervan te laten inzien en tot een reddende kennis te brengen van wat Zijn Zoon, hun Messias, 2.000 jaar geleden heeft gedaan.

Maar zoals ik al zei, geloof ik dat God op alle vijf deze punten in het vonnis van het Sanhedrin zal reageren op Zijn manier, niet op de manier die het Sanhedrin verwacht. Aangezien God de Messias dus niet letterlijk opnieuw kan openbaren (en dit gaat niet over de wederkomst... dit betreft de eerste openbaring van de Messias), hoe gaat God dan precies reageren op punt 3. in de nabije toekomst?

God zal toestaan dat het Joodse volk kennismaakt met een man die een sleutelrol zal spelen bij de bouw van de Derde Tempel (zie punt 4. hieronder). Dit is een belangrijk punt op de Mashiach-to-do-lijst voor de Joden, behalve dat deze niet hun Mashiach zal zijn—hij zal een door Satan gemanipuleerde bedrieger zijn die het grootste deel van het Joodse volk 180 graden zal afleiden van het besef dat hun echte Messias in feite 2000 jaar geleden is gekomen en nu oordeel over hen velt omdat zij volharden in hun afwijzing van Hem.

Wanneer deze nep-Mashiach halverwege de Verdrukking die nieuwe tempel binnengaat, deze ontheiligt en erop staat aanbeden te worden als hun God-in-het vlees, dan geloof ik dat hij dit zal doen met de volledige steun van een zogenaamd ras van geavanceerde buitenaardse wezens (d.w.z. demonische wezens) die zogenaamd zijn gekomen om ons te helpen.

Dit punt uit de uitspraak van het Sanhedrin zal dus, als er niets anders is, ertoe bijdragen dat Joden die hun hart blijven verharden tegenover de waarheid, vasthouden aan de fantasie dat de gebeurtenissen waarvan zij getuige zijn echt zijn, wat daadwerkelijk zal bijdragen aan de misleiding dat de Antichrist werkelijk hun Messias is.

4. De bouw van de Derde Tempel.

Dit is eigenlijk vrij eenvoudig, want de Joden zullen de Derde Tempel bouwen, precies zoals aangekondigd.

Het echte punt is echter dat de Joden geen idee hebben hoe God van plan is om gebruik te maken van die tempel, want zoals ik in punt 3. hierboven al aangaf, zal de Derde Tempel uiteindelijk een sleutelrol spelen in de relatie van de Joden met de Antichrist, die zal proberen hen te misleiden door hen te laten geloven dat hij hun Messias is.

Een andere invalshoek om naar de Derde Tempel te kijken, is het feit dat het Joodse volk, hoe oprecht het ook mag zijn, nooit volledig haar Oude Verbond met God kan herstellen— ze kunnen pas werkelijk tot God terugkeren via een relatie met Zijn Zoon, hun Messias, die 2000 jaar geleden kwam om Zijn bloed aan het kruis te vergieten ter verzoening van hun zonden en om het Nieuwe Verbond te vestigen.

Een klap in het gezicht: Hoe denk je dat God zich zal voelen wanneer de Joden proberen door te gaan met het offeren van het bloed van boerderijdieren om de zonden van het volk te bedekken, nadat Hij 2.000 jaar geleden het kostbare bloed van Zijn Zoon heeft geofferd om dat voor eens en voor altijd te doen, terwijl de Kerk dat sindsdien van de daken schreeuwt?

Tevreden? ! Ik denk het niet. Of wel? Denk aan Jeruzalem – vier Romeinse legioenen – 70 n.Chr. Mis dit alsjeblieft niet – Paulus maakt de status van het Oude Verbond na het verzoeningswerk van Christus glashelder:

Dus wanneer de Joden beginnen met de herbouw van de tempel, zullen velen van hen denken...

“Ja... Jahweh vervult het besluit van het Sanhedrin, precies zoals ze zeiden!”

Maar zodra die tempel voltooid is en ze denken dat ze klaar zijn om hun eredienst volgens het Oude Verbond weer op te pakken, staat hen een grote (onaangename) verrassing te wachten.

5. Het herstel van de profetie voor het Joodse volk.

Hier vraagt het Sanhedrin aan God om het Joodse volk opnieuw profeten te sturen die het Woord van de HEER tot hen zullen spreken. Maleachi, die in de vijfde eeuw v.Chr. leefde, is de laatste profeet voor de Joden. Natuurlijk zouden veel christenen wijzen op Johannes de Doper, die op de grens tussen het Oude en het Nieuwe Verbond stond. Of zelfs op Christus Zelf.

Maar voor de Joden zou het Maleachi zijn.

Ik heb hier eerder over geschreven, maar je zou kunnen zeggen dat het een beetje ironisch is dat de laatste profeet van de Joden Maleachi was. Dat komt omdat het Maleachi is die ons vertelt dat er in de eindtijd een man zal komen in de geest en kracht van de profeet Elia (niet Elia in het vlees) om aan het Joodse volk te getuigen:

Het Sanhedrin vraagt dus om profeten, en verdorie, die zullen ze ook krijgen: God zal hun de Twee Getuigen sturen, twee mannen die in de eindtijd komen in de geest en kracht van Mozes en Elia.

Zoals ik schreef in het artikel waarnaar ik hierboven heb gelinkt:

En het is juist die vervelende „donkere kant“ van de bediening van de Twee Getuigen die mij er vrijwel zeker van maakt dat dit niet precies is wat het Sanhedrin voor ogen had toen zij dat besluit namen. Maar dat is nu juist het hele punt:

God weet dat het precies is wat
het Joodse volk moet horen.

Nu we het toch over profeten hebben, zou ik nalatig zijn als ik de Valse Profeet uit Openbaring 13 niet zou noemen, wiens voornaamste taak het zal zijn om de mensen van de wereld onder dreiging van de dood te dwingen de Antichrist als God te aanbidden.

Eigenlijk zijn veel commentatoren ervan overtuigd dat de meerderheid van de wereldbevolking zo grondig misleid zal worden door Satans leugens en daardoor zo in de ban zal raken van de Antichrist, dat zij hem zullen aanbidden en zijn merkteken vrijwillig zullen aannemen. En voor God...

Hoe meer ik hoor over de opkomst van de DSA*,
des te meer ben ik geneigd dat te geloven.

*the Democratic Socialists of America

Dus ja, het Sanhedrin zal inderdaad een aantal profeten krijgen, precies zoals ze in hun uitspraak hebben gevraagd. Maar het punt is dat, net als bij een paar andere punten in hun uiterst aanmatigende uitspraak:

Ze zullen een behoorlijke verrassing krijgen.

Geen verrassing

Het Sanhedrin is dus een groep Joodse mannen die zich volledig op juridische details storten, hun ware Messias en Zijn verzoeningswerk volledig hebben verworpen, en die ervan overtuigd lijken te zijn dat ze een Schepper-God kunnen behandelen als een ober in een restaurant.

Maar ze staan een enorme verrassing te wachten.

God zal reageren op alle vijf punten van hun recente uitspraak, en Hij zal dat doen op manieren die geen enkele verrassing zouden moeten zijn voor mensen die de Bijbel hebben gelezen en bestudeerd, inclusief het Nieuwe Testament – een integraal onderdeel van Gods Woord dat de meeste Joden dwaas genoeg verwerpen en volledig terzijde schuiven.

Maar ik heb het al eerder gezegd en ik blijf het zeggen:

Elke wedergeboren gelovige uit de heidenen zou het Joodse volk
en de natie Israël moeten liefhebben, steunen en voor hen bidden

Zij zijn vanaf het allereerste begin Gods uitverkoren volk geweest, en dat zijn zij vandaag de dag nog steeds. God heeft hun onvoorwaardelijke beloften gedaan die alleen afhangen van Zijn trouw, en niet van Israëls prestaties—en geen enkele van die beloften is ingetrokken of overgedragen aan de Gemeente. En wij zullen allemaal van de vruchten genieten wanneer Hij die beloften uiteindelijk nakomt.

Natuurlijk is het haten van Israël en het Joodse volk de rigueur voor het liberale links van vandaag (Democraten, democratische socialisten, communisten, noem maar op). Dus als je iemand tegenkomt die banden heeft met conservatief rechts – zelfs iemand die pro-MAGA is en alles wat daarbij hoort, maar die mensen aanmoedigt om Israël te haten en het Joodse volk te kleineren, dan zou dat ook geen verrassing moeten zijn. (Tucker Carlson, ik kijk daarbij naar jou.) Waarom? Omdat hun aantal dankzij Satans grondpersoneel gestaag toeneemt.

En het mag geen verrassing zijn dat ik naar geen woord luister van wat ze te zeggen hebben.

Greg Lauer – SEP '26

 Als je dit artikel leuk vindt, 
 deel het dan met iemand! 

Naar boven