HET IS NIET ALLEEN VERKEERDE THEOLOGIE, HET IS ONGELOOF

20 maart 2026 door Jonathan Brentner

Tien jaar geleden zou ik het niet als ongeloof hebben beschouwd. Natuurlijk heb ik het al lang als onbijbels beschouwd en dat kwam al lang geleden naar voren in mijn prediking als jonge predikant en in al mijn geschriften sindsdien. Maar ondanks het feit dat het veruit de populairste leer is in kerken vandaag de dag, is de bewering dat de kerk het “nieuwe Israël” is een ontkenning van wat de Bijbel duidelijk leert.

De schade die deze leer veroorzaakt reikt veel verder dan de muren van de kerken waar ze wordt verkondigd. Het geloof dat de kerk, in plaats van Israël, alle beloften van Gods koninkrijk aan het Joodse volk vervult, kweekt antisemitisme onder christenen, dat maar al te vaak overslaat naar de ongelovige wereld. We begrijpen Satans haat tegen Israël en het Joodse volk, die steeds duidelijker wordt in de ongelovige wereld, maar de aanwezigheid ervan onder gelovigen is op zijn zachtst gezegd onvergeeflijk.

Tucker Carlson is het schoolvoorbeeld van de schade die voortkomt uit deze dwalende theologie. Hij beweert een wedergeboren christen te zijn en spreekt vaak op evenementen die worden gesponsord door organisaties die beweren “bijbelgelovig” te zijn. Toch haalde hij vorig jaar de krantenkoppen met zijn anti-joodse tirade tijdens zijn podcastinterview met Nick Fuentes, een commentator met vergelijkbare anti-Israëlische standpunten.

Tijdens de uitzending ging Carlson verder dan het aanvallen van de Joodse staat en bespotte hij ‘christelijke zionisten’, die hij omschreef als mensen met een ‘hersenvirus.’ Ondanks zijn geloofsbelijdenis had hij er geen moeite mee om gelovigen te bespotten die vasthouden aan een letterlijke interpretatie van de Schrift met betrekking tot de toekomst van Israël.

Carlson omschrijft zichzelf als episcopaal, een liberale denominatie die al lang doordrongen is van het geloof dat God Israël heeft verworpen en de natie heeft vervangen door de kerk. Hoewel hij zegt dat de Episcopale Kerk “haar bijbelse grondslagen heeft losgelaten en, voor sommigen, zelfs haar geloof in God”, houdt hij nog steeds vast aan de overtuiging dat Gods bedoelingen met de natie Israël al lang geleden zijn beëindigd.

Hij haalde ook de krantenkoppen in zijn gesprek met Mick Huckabee, waarin Carlson beweerde dat de mensen die in het hedendaagse Israël wonen geen band hebben met het Joodse volk uit bijbelse tijden. Natuurlijk corrigeerde de ambassadeur hem onmiddellijk op zijn overname van een standpunt dat jaren geleden populair werd gemaakt door de meest fervente haters van het Joodse volk.

Hoe zijn we op het punt gekomen waarop een prominente christen antisemitische propaganda verkondigt? Is dit niet voortgekomen uit de leer dat de kerk de ontvanger is van alle beloften van het koninkrijk die God aan Israël heeft gedaan?

Wat volgt is het pad dat mij tot de conclusie heeft geleid dat deze leer in wezen ongeloof is en schadelijk voor velen in het lichaam van Christus.

GOD HOUDT VAN ZION

In een recente verklaring grapte Tucker Carlson ook dat het Oude Testament geactualiseerd en herschreven zou moeten worden. Misschien beseft hij op een bepaald niveau dat de profeten daarin zijn opvattingen over Israël en het Joodse volk tegenspreken. Meer nog, men kan de Psalmen niet lezen zonder te erkennen dat Gods liefde voor Sion door de bladzijden heen weerklinkt, zoals we lezen in Psalm 87:1–3:

De Heer heeft een heel andere kijk op “christelijke zionisten” dan de heer Carlson. Het hedendaagse antisemitisme onder christenen doet het hart van onze Heer diep treuren. Hij houdt innig van Sion en Jeruzalem. Men kan de plaats van Sion als de toekomstige plaats van Jezus’ heerschappij over de volken niet ontkennen, tenzij men een groot aantal Psalmen herschrijft die door verschillende schrijvers zijn verfasst. De Psalmen leiden ons tot deze onontkoombare conclusie: God is de ultieme zionist!

Wat zegt het over God als Hij een groot aantal verzen kan inspireren waarin Zijn liefde voor Sion wordt verkondigd en dit later samen met het volk kan verwerpen? Als Hij zo volledig van gedachten kan veranderen met betrekking tot de voorwerpen van Zijn liefde, voegt dat dan geen extra laag van onzekerheid toe aan ons als nieuwtestamentische heiligen? Een bijbels begrip van de plaats van Israël in de bijbelse profetie vergroot ons begrip van het evangelie en de onverdiende genade waarvan we elke dag overvloedig genieten.

DE HEER BELOOFT EEN KONINKRIJK AAN ISRAËL TE HERSTELLEN

Er zijn twee redenen voor mijn conclusie dat het ontkennen van de plaats van Israël in toekomstige bijbelse profetie ongeloof is. Ten eerste komt dit voort uit mijn toegenomen inzicht dat zoveel passages, geschreven door de psalmisten en vele profeten gedurende een lange periode, duidelijk een glorieus toekomstig herstel van Israël voorspellen, waarbij Jezus regeert vanaf de berg Sion. Ik zie geen andere manier om de woorden van de Schrift te interpreteren.

Mijn volgende boekproject neemt mijn lezers mee langs alle profeten van het Oude Testament en bekijkt wat de Heer aan hen heeft geopenbaard over de toekomst van Israël. Elke dag stapelt het bewijs zich op en ik kan niet ontsnappen aan de duidelijkheid van de boodschap die weerklinkt van Genesis tot Openbaring: God zal zeer zeker een koninkrijk aan Israël herstellen. (Bid alstublieft voor mijn volharding en helderheid van geest terwijl ik werk aan een krachtige verdediging van de plaats die Israël nog inneemt in de bijbelse profetie.)

Ten tweede is de andere reden achter mijn conclusie dat een dergelijke leer ongeloof is, deze: degenen die een toekomst voor de natie Israël ontkennen, moeten ook de duidelijke bedoeling van zoveel passages in het Nieuwe Testament tenietdoen. Om hun standpunt te ondersteunen, moeten zij alle futuristische aspecten van Mattheüs 24 verwijderen tot aan Jezus’ woorden over Zijn wederkomst in de verzen 29-31. Hoe kunnen zij hun bewering van een plotselinge omschakeling naar de toekomst volhouden, terwijl Jezus Zijn terugkeer baseert op de voorgaande verzen, die volgens hen tot het verre verleden behoren? En een dergelijke leer heeft velen ertoe gebracht te concluderen dat Jezus’ wederkomst plaatsvond in 70 n.Chr.!

Evenzo moeten aanhangers van de opvatting dat de kerk het nieuwe Israël is, Openbaring hoofdstukken 4-20 ontdoen van al hun futuristische inhoud, terwijl ze de eeuwige toestand behouden (hoewel sommigen ons vertellen dat de laatste twee hoofdstukken ook in vervulling zijn gegaan). Een dergelijke benadering doet grote afbreuk aan de duidelijke bedoeling van Gods Woord en wist in feite de relevantie van bijbelse profetie voor de dag waarin wij leven uit.

Het directe gevaar van het ongeloof in wat Gods Woord over de toekomst zegt, is dat het leidt tot een onevenredige nadruk op dit leven. Helaas neemt dit ook de troost weg die het Nieuwe Testament gelovigen biedt met zijn focus op Jezus’ spoedige verschijning en het eeuwig leven met onsterfelijke en onvergankelijke lichamen.

Ja, natuurlijk ben ik me ervan bewust dat veel christenen die de rol van Israël in de bijbelse profetieën terzijde schuiven, ook in het eeuwige leven geloven. Maar op basis van het beluisteren van talloze preken van degenen die deze leer aanhangen, weet ik dat hun nadruk overwegend, zo niet uitsluitend, op dit leven ligt. Als de voorganger al over de eeuwigheid spreekt, wat vrij zeldzaam is, gebeurt dat meestal in het slotgebed.

Ik heb ook opgemerkt dat gelovigen die het eens zijn met deze dwalende leer over Israël uitsluitend spreken over hun aspiraties voor dit leven, alsof niets hun diverse doelen in de weg kan staan. Het is niet zo dat verstandig plannen slecht is, maar het gevaar schuilt in hun poging om van dit leven het paradijs te maken dat het nooit kan zijn, terwijl ze het paradijs negeren dat de Heer hen in het hele Nieuwe Testament belooft.

Het lijkt misschien hard om de leer dat de kerk de ontvanger is van alle beloften van God aan Israël te karakteriseren als ongeloof en in veel opzichten schadelijk voor het lichaam van Christus. Voor mij is deze conclusie echter onontkoombaar geworden op basis van de woorden van de Schrift en vanuit het besef dat deze theologie veel te vaak antisemitisme voortbrengt, samen met een exclusieve preoccupatie met dit leven, een leven dat zich niet bewust is van de vergankelijkheid van ons bestaan in deze tijd, de tijd van Jezus’ verschijning.

Bron: It’s Not Just Errant Theology, It’s Unbelief — Jonathan Brentner