Wanneer het Westen de verkeerde stem versterkt, lijden de Iraniërs dubbel

Door Marziyeh Amirizadeh | 2 oktober 2026

Ik Marziyeh Amirizadeh ben enkele maanden voor de Islamitische Revolutie van 1979 in Iran geboren. Ik ben opgegroeid onder het bewind van de ayatollahs. Ik bekeerde me tot het christendom, deelde bijbels uit, verkondigde het evangelie, werd gearresteerd, herhaaldelijk ondervraagd en ter dood veroordeeld door ophanging voor de ‘misdaad’ die zij afvalligheid noemen: christen worden. Ik heb 259 dagen in de Evin-gevangenis doorgebracht. Ik weet wat dit regime met mensen en met de waarheid doet. Ik ken ook mijn volk.

Daarom is het zo pijnlijk om te zien hoe gerespecteerde stemmen in het Westen – commentatoren, nieuwsredacties, mensenrechtenplatforms en internationale organisaties – Masih Alinejad blijven presenteren alsof zij een legitieme vertegenwoordiger van de Iraniërs is. Dat is zij niet. Miljoenen Iraniërs zeggen dat al, luid en met toenemende wanhoop. Zij worden genegeerd.

Ik heb enorm veel respect voor Mark Levin (@marklevinshow). Maar nadat hij haar onlangs onder de aandacht bracht, overspoelden Iraniërs zijn bericht met reacties vol woede, verbijstering en verdriet. Ze zeiden – smeekten – wat zo velen al jarenlang zeggen. Ik wil graag enkele fragmenten uit hun reacties delen, waarbij het moeilijk is om het niet met elk woord eens te zijn.

“De persoon die u op uw pagina promoot, heeft niet de steun van het Iraanse volk. Pas op dat je je geloofwaardigheid en steun onder het Iraanse volk niet verliest. Praat over kroonprins Reza Pahlavi. Hij is de ware stem van het Iraanse volk. Het Iraanse volk houdt van hem… Wees zijn stem. Hij is de stem van het Iraanse volk.”

Dat is geen marginale opmerking. Dat is de aanhoudende roep van een natie die zowel de hardliners als de zogenaamde hervormers al heeft afgewezen. Iraniërs hebben hier een slogan voor: „Hervormers, hardliners, het spel is uit.“ Ze willen geen mooiere versie van dezelfde Islamitische Republiek. Ze willen dat die verdwijnt.

Alinejad wordt onder Iraniërs algemeen gezien als onderdeel van het tweede kamp – de geëxporteerde „oppositie“ die het systeem in stand houdt door het Westen een verhaal van geleidelijke verandering te verkopen. Haar echte naam is Masoumeh. Haar merknaam „Masih“ is een westerse artiestennaam. Iraniërs die haar verleden kennen, beschouwen haar niet als een heldin van „Vrouw, Leven, Vrijheid“. Ze zien haar als een professionele spreekbuis van het regime dat hen al een halve eeuw onderdrukt.

„Promoot deze onzin alsjeblieft niet! #MasihAlinezad_Blood_Dealer“

Die hashtag bestaat omdat de families van de slachtoffers geloven dat ze haar carrière, haar platform en haar levensstijl heeft opgebouwd op hun bloed. Een andere Iraanse, die schreef als familielid van slachtoffers van het bloedbad in januari, vatte het bondig samen:

„Als familielid van de slachtoffers van het bloedbad in januari smeek ik u, in godsnaam en uit respect voor het bloed dat is vergoten voor de vrijheid van Iran, om te stoppen met het promoten van deze vrouw. Ze heeft absoluut niets gedaan voor Iran of het Iraanse volk, behalve profiteren van financiering met ‘bloedgeld.’ Ze is een pion van de hervormers en links; ze heeft tientallen miljoenen dollars aan financiering binnengehaald door middel van valse beweringen, en geeft het geld uit aan zichzelf en aan de aankoop van villa’s in Californië. Haar ultieme wens is dat het Iraanse regime aan de macht blijft, zodat ze financiering kan blijven verkrijgen door de dood van onze dierbaren uit te buiten onder het mom van mensenrechten.”

Of elke financiële beschuldiging of elk onroerendgoedbezit onafhankelijk van buitenaf kan worden gecontroleerd, is niet het punt dat de Iraniërs naar voren brengen. Het gaat om de moraal. Ze zien hoe een vrouw die het regime ooit toestond om als journaliste binnen hun systeem te opereren, de favoriete ‘dissidente’ van het Westen wordt, terwijl de namen die in de straten van Iran worden geroepen, worden genegeerd. Ze zien hoe zij een door de regering geregisseerde poppenkast – jonge vrouwen die kortstondig zonder hijab mochten hardlopen voor de camera’s en hun wereldwijde propagandamachine – omschrijft als „we hebben gewonnen.“ Dat is geen overwinning. Dat is het regime dat de wereld leert te juichen voor kruimels.

‘Beste Mark, Masih Alinejad is een hervormingsgezinde binnen het regime. Nog maar een paar dagen geleden beschreef ze een door de regering georganiseerd evenement, waarbij verschillende jonge vrouwen zonder hijab mochten meedoen aan een hardloopwedstrijd, als een succes, door te zeggen: ‘We hebben gewonnen.’ Ze promoot in wezen propaganda die vanuit het regime komt om de indruk te wekken dat het Iraanse volk tevreden is met de huidige situatie. Ze is een volslagen charlatan.’

Dit is waarom zoveel Iraniërs haar een ‘agent’ van de IRGC noemen. Daarmee bedoelen ze niet dat ze een uniform draagt. Ze bedoelen dat ze een functie vervult die het regime nodig heeft: de oppositie binnen hun hervormingsgezinde kader houden, de westerse camera’s op één enkele beroemdheid gericht houden en kroonprins Reza Pahlavi van het toneel houden. Een schrijver zei het ronduit:

“Je hoofd zou wel eens kunnen ontploffen als je erachter komt dat ze een van die IRGC-leden is die in de VS actief zijn.”

En een ander:

„Beste Mark, ze vertegenwoordigt het Iraanse volk niet. Ze is net als de IRGC. Steun haar alsjeblieft niet. Het Iraanse volk riep één naam, en die naam was kroonprins Reza Pahlavi.”

Ik heb dit al eerder geschreven, en ik zal het nogmaals schrijven: prins Pahlavi is de enige oppositieleider wiens naam door Iraniërs in het hele land is geroepen. Elke figuur die beweert tegen de Islamitische Republiek te zijn, maar dat feit ontkent, is niet authentiek. Die persoon streeft naar een andere uitkomst: een gecontroleerde overgang waarbij het islamistische regime overeind blijft, maar dan in een nieuw jasje. Het ‘jasje’ van Masih Alinejad in deze tragedie bestaat onder meer uit haar weelderige haardos, vrij van de verplichte hijab die zij bestempelt als de Berlijnse Muur van de Islamitische Republiek.

Alinejad heeft niet alleen geen eigen belang bij de zaak, ze wordt er ook van beschuldigd het onderdrukkende regime te steunen, waarvan miljoenen geloven dat ze er persoonlijk van heeft geprofiteerd, voor bedragen van miljoenen dollars. Dat is een schandalige manier om de kost te verdienen terwijl tientallen miljoenen Iraanse vrouwen werkelijk lijden.

Westerlingen denken dat ze verfijnd zijn wanneer ze ‘vele stemmen’ een platform bieden. Iraniërs horen iets anders. Ze horen dat hun doden slechts een categorie in de media zijn, en dat de persoon die er in New York goed op de foto komt, wordt behandeld alsof zij de natie vertegenwoordigt.

We verwachten niet dat Amerikanen elk detail kennen en onze gevoeligheden begrijpen, maar we verwachten wel bescheidenheid, en dat jullie luisteren naar onze authentieke stemmen, de stemmen van de mensen die de post van Mark Levin overspoelden: steun onze kroonprins Reza Pahlavi.

„Ten eerste is Masih een door het regime betaalde oplichtster, een nep-oppositielid, en toch blijft u haar delen. Ten tweede, meneer, heeft het Iraanse volk een oppositieleider en zijn naam is REZA PAHLAVI.”

Dit is het deel dat internationale organisaties en nieuwsmedia weigeren te begrijpen. Zij geven de voorkeur aan iemand die past in het plaatje van het verhaal dat zij willen vertellen: de zogenaamde seculiere feministe die vloeiend de westerse morele taal spreekt, die aan de VN-tafel kan plaatsnemen, die naast andere goedgekeurde dissidenten kan worden ingepland. Zij behandelen de Iraanse publieke opinie als een ongemak, of op zijn best als bijzaak. Zij zetten Alinejad in de schijnwerpers alsof de straten van Iran haar hadden gekozen. Dat is niet zo.

“Masoumeh Alinejad is een marionet van hervormers zoals Khatamie, die naar de VS is geëxporteerd om het verhaal van de oppositie te sturen in de richting van een hervorming in plaats van een volledige revolutie. Ze heeft geen steun en legitimiteit onder de Iraniërs, promoot haar alstublieft niet.”

Dat is hun strategie. Een marionet exporteren. Een merk creëren. Het Westen laten geloven dat de oppositie is gevonden. Ondertussen is de echte eis binnen Iran niet een soepeler hijab-beleid. Het is het einde van de Islamitische Republiek zelf.

Ik schrijf dit niet om iedereen aan te vallen die haar berichten ooit te goeder trouw heeft gedeeld. Mark Levin is een vriend van de Iraanse zaak geweest toen vele anderen zwegen. Dat is precies waarom dit verraad zo diep snijdt.

“Beste Mark, met alle respect: het is uiterst frustrerend en kwetsend om te zien dat iemand die zo’n belangrijke en gerespecteerde voorvechter van de Iraanse gemeenschap is geweest, doorgaat met het promoten van IRGC-propaganda. We hebben deze bezorgdheid herhaaldelijk geuit, maar het voelt alsof onze stemmen nog steeds niet worden gehoord. Luister alstublieft naar de Iraanse gemeenschap en heroverweeg wat u promoot.”

“@marklevinshow Gaat het wel met je???!!! Promoot je nu serieus een IRGC-lid, of promoot je een project van de Islamitische Republiek?”

Iraniërs zijn niet in de war. Zij hebben deze horrorfilm zelf meegemaakt. Het regime overleeft door zijn vijanden tegen elkaar uit te spelen, door ‘aanvaardbare’ critici te creëren en door buitenlanders ervan te overtuigen dat chaos het enige alternatief is voor de ayatollahs. Nep-oppositie als wapen.

“Als je van het Iraanse volk houdt... Luister dan naar de namen die ze scanderen terwijl de kogels vliegen. Luister naar de families die zeggen dat deze vrouw profiteert van hun doden. Luister wanneer ze je vertellen dat kroonprins Reza Pahlavi deze strijd al 47 jaar voert, terwijl een groot deel van de media deed alsof hij niet bestond.”

Het bloed van de Iraanse martelaren is geen truc om geld in te zamelen. Het is een schuld. Degenen onder ons die levend uit de Evin-gevangenis zijn gekomen en zich nog steeds met elke ademtocht tegen het regime verzetten, zijn degenen die zijn vermoord het enige verschuldigd waar het regime het meest bang voor is: de waarheid, uitgesproken zonder tussenkomst van een spreekbuis, en een toekomst waarin de Islamitische Republiek niet onder een nieuwe naam voortbestaat.

Mark, gooi Masih Alinejad alsjeblieft in de vuilnisbak van de geschiedenis, waar ze thuishoort, en gebruik je stem om je bij ons koor aan te sluiten en echte verandering teweeg te brengen.

Bron: When the West amplifies the wrong voice, Iranians bleed twice | All Israel News