Fatah-functionaris noemt tweestatenoplossing „een valstrik“, terwijl de profetie van Zohar wijst op het einde van Ismaëls heerschappij
Adam Eliyahu Berkowitz - 22 oktober 2026

Londen, VK – 9 december 2023: Pro-Palestijnse moslimdemonstranten. Bron: Shutterstock
Een hooggeplaatste Fatah-functionaris heeft openlijk verklaard dat de Palestijnse eis voor een tweestatenoplossing een strategie is om Israël te vernietigen. „We weten welke valstrik we voor Israël hebben gespannen door een tweestatenoplossing te eisen“, zei Basel Abu Shahab, Fatah-secretaris in het vluchtelingenkamp Burj al-Shemali in Libanon, eerder deze maand in een interview met Palestine TV, de officiële zender van de Palestijnse Autoriteit. „De oprichting van een Palestijnse staat zou het verdwijnen van de Israëlische entiteit en het einde van het wereldwijde zionisme betekenen.“
Abu Shahab, de zoon van Fatah-generaal-majoor Jalal Abu Shahab, waarschuwde dat Israël „reden heeft om ons te vrezen“. Zijn opmerkingen werden uitgezonden op de officiële omroep van de Palestijnse Autoriteit, de instantie die door westerse regeringen is aangewezen om leiding te geven aan de Palestijnse staat die zij bevorderen.
Deze bekentenis komt op een moment dat de steun voor de tweestatenoplossing is ingestort onder juist die mensen voor wie deze oplossing bedoeld is. Uit een op 6 oktober gepubliceerde Gallup-enquête bleek dat slechts 26 procent van de Israëli’s een tweestatenoplossing steunt, terwijl 65 procent ertegen is. Onder Palestijnen in Judea, Samaria en Oost-Jeruzalem bedraagt de steun ongeveer een derde, terwijl 58 procent tegen is. In 2012 steunde 61 procent van de Israëli’s en 66 procent van de Palestijnen het idee. Gallup kon geen enquête houden in Gaza, waar het sinds 2023 vanwege de veiligheidssituatie geen peilingen meer heeft uitgevoerd.
Slechts 22 procent van de Israëli’s en 21 procent van de Palestijnen gelooft dat er ooit blijvende vrede zal worden bereikt. Onder Israëli’s die hun huidige leiders goedkeuren, bedraagt de steun voor een Palestijnse staat slechts 5 procent, terwijl 91 procent ertegen is.
De ineenstorting van de publieke steun komt een jaar nadat een golf van westerse regeringen, onder leiding van Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk, Canada en Australië, in september 2025 formeel een Palestijnse staat erkende. De tweestatenoplossing die deze regeringen bevorderen, roept op tot de oprichting van een ongekende Palestijnse staat binnen de grenzen van Israël, gemilitariseerd en etnisch gezuiverd van joden, met een uitsluitend islamitische hoofdstad in Jeruzalem, gelegen rondom de heiligste plaats van het jodendom, de Tempelberg. Israël heeft de formule ‘land voor vrede’ al op de proef gesteld. De Oslo-akkoorden werden gevolgd door drie intifada’s, duizenden terreuraanslagen, de raketaanvallen die volgden op de terugtrekking van Israël uit de Gazastrook, en het bloedbad van 7 oktober dat de oorlog tegen Hamas inluidde.
De woorden van de Fatah-functionaris en de peilingen wijzen in dezelfde richting. Er rijst een vraag die de joodse traditie eeuwen geleden al heeft beantwoord: wat gaf de afstammelingen van Ismaël hun aanspraak op het Land Israël, en wanneer houdt die op?
De afwijzing strekt zich nu uit over het hele politieke spectrum van Israël. Nu de Israëli’s op 27 oktober naar de stembus gaan, strijden de twee belangrijkste kandidaten voor het premierschap om wie zich het krachtigst verzet tegen een Palestijnse staat.
Premier Benjamin Netanyahu heeft de verkiezingen gepresenteerd als een referendum over een Palestijnse staat. „Het is óf rechts óf Palestina,“,isenkot en Lieberman die een Palestijnse staat zal stichten“ aan de macht zou komen met de steun van Arabische partijen, en voegde eraan toe: „Alleen een stem voor Likud zal dit tegenhouden.“
Zijn belangrijkste uitdager, voormalig stafchef van de IDF Gadi Eisenkot, leider van de Yashar-partij, heeft hierop gereageerd door hetzelfde standpunt in te nemen. „Er is geen Palestijnse staat, en onder een regering die wij vormen, zal er geen Palestijnse staat worden opgericht,“ schreef Eisenkot in augustus op X, nadat Ra’am-partijleider Mansour Abbas Israël en de Verenigde Staten had opgeroepen een Palestijnse staat te erkennen. Enkele dagen later zei Eisenkot tegen Channel 13: „Ik ben tegen de oprichting van een Palestijnse staat,“ en voegde eraan toe: „Ik heb nooit gezegd dat de oplossing twee staten voor twee volkeren is.“ Eisenkot is in de aanval gegaan en beschuldigde Netanyahu ervan zich „tientallen keren“ voor twee staten te hebben uitgesproken, een verwijzing naar Netanyahu’s toespraak aan de Bar-Ilan-universiteit in 2009, waarin hij een gedemilitariseerde Palestijnse staat steunde.
Van de grote joodse partijen blijven alleen de Democraten van Yair Golan openlijk campagne voeren voor een tweestatenoplossing. De meest prominente steun voor een Palestijnse staat in de campagne kwam van Abbas, die op het partijcongres zei dat „de Staat Palestina bestaat en door het grootste deel van de wereld wordt erkend“.
De verdienste van Ismaël
Het antwoord begint bij de besnijdenis van Ismaël. De Bijbel vermeldt dat Abraham zijn zoon Ismaël op 13-jarige leeftijd besneed, op dezelfde dag dat Abraham zelf het verbond van brit milah, de besnijdenis, aanging (Genesis 17:25-26). Isaak werd op acht dagen oud besneden, zoals de Bijbel voorschrijft voor Abrahams nakomelingen. Ismaël ontving het verbond weliswaar laat, maar ontving het niettemin.
De Zohar (II:32a), de centrale tekst van de joodse mystiek, leert dat deze daad Ismaëls nakomelingen een beloning opleverde. Volgens de Zohar trad de hemelse prins van Ismaël voor God en betoogde dat iemand die besneden is een aandeel in Gods naam verdient. God kende Ismaëls nakomelingen een deel toe hier beneden, in het Heilige Land. Aan deze beloning was echter een beperking verbonden. De Zohar legt uit dat Ismaëls nakomelingen de besnijdenis uitvoeren zonder priah, het blootleggen waarmee het gebod wordt voltooid, en dat hun besnijdenis daarom onvolledig, of „leeg“ is. Als gevolg daarvan, zo leert de Zohar, zouden de kinderen van Ismaël lange tijd over het Heilige Land heersen terwijl het leeg bleef, en zouden zij de kinderen van Israël ervan weerhouden terug te keren naar hun plaats totdat de verdienste van Ismaëls besnijdenis was opgebruikt.
Rabbi Baruch Abuhatzeira, zoon van de beroemde Marokkaanse wijze Baba Sali, leerde dat de beloning nauwkeurig was afgemeten. Zoals hij uitlegde in een interview uit 2016 met Israel365 News, schonk God Ismaël 100 jaar heerschappij in het Land Israël voor elk jaar dat hij leefde vóór zijn besnijdenis. „God gaf Ismaël 100 jaar voor elk jaar tot aan zijn besnijdenis; 1.300 jaar om te heersen in het Land Israël,” zei rabbijn Abuhatzeira, waarbij hij verklaarde dat de periode van Ismaëls heerschappij voorbij is. Rabbijn Pinchas Winston heeft dezelfde berekening onderwezen, waarbij hij een beloning beschreef die werd toegekend voor een land dat ontdaan was van zijn bevolking.
De tijdlijn komt overeen met de geschiedenis. Moslimlegers veroverden Jeruzalem in 638 n.Chr. Gedurende ongeveer 1.300 jaar bleef het land onder de heerschappij van de afstammelingen van Ismaël, via een opeenvolging van kalifaten en rijken, terwijl het Joodse volk in ballingschap leefde en het land verwoest lag. In 1948 werd de Staat Israël herboren, en het land dat leeg was geweest, begon zich weer te vullen met de kinderen van Israël die naar huis terugkeerden.
De Bijbel beschreef het karakter van Ismaël al voordat hij geboren was. De engel zei tegen Hagar:
„Zie, gij zijt zwanger en zult een zoon baren; en gij zult hem Ismaël noemen, want de HEERE heeft uw ellende gehoord. En hij zal een wilde ezel van een man zijn: zijn hand zal tegen iedereen zijn, en de hand van iedereen tegen hem; en hij zal wonen tegenover al zijn broeders.” (Genesis 16:11-12)
De Hebreeuwse uitdrukking die vertaald wordt als „een wilde ezel van een man“ is pere adam. De naam Ismaël, Yishmael, betekent „God zal horen“. De midrasj Pirkei D’Rabbi Eliezer (hoofdstuk 32) leert dat de naam verwijst naar het einde der dagen, wanneer God de roep van het Joodse volk zal horen over wat de zonen van Ismaël hun zullen aandoen, zoals Israel365 News meldde in zijn verslaggeving over de rellen die de Joden in Frankrijk tot aliyah, immigratie naar Israël, dreven.
Een verlopen beloning
Volgens de Zohar was Ismaëls aanspraak op het land altijd voorwaardelijk. Deze gold voor een land zonder Joden, en was beperkt in de tijd. Tegenwoordig is het land niet langer leeg. Bijna de helft van alle Joden ter wereld woont in het Land Israël, meer dan een half miljoen Joden wonen in Judea en Samaria, en Joden bidden openlijk op de Tempelberg.
De Palestijnse staat is een poging om een beloning die is verlopen te verlengen, om het land in handen te houden van de afstammelingen van Ismaël nadat de verdienste die het land toekende, is opgebruikt. De Fatah-functionaris op Palestine TV beschreef het doel duidelijk: een staat met als doel „het verdwijnen van de Israëlische entiteit.“ De Israëli’s, die die staat met een meerderheid van meer dan twee tegen één afwijzen, zijn tot dezelfde conclusie gekomen die de Zohar eeuwen geleden al vastlegde. Ismaëls verblijf in het Land Israël was een beloning met een einddatum, en het einde is aangebroken.
