www.wimjongman.nl

(homepagina)


Israël bereidt zich voor op de dag dat Amerika het land misschien niet langer zal steunen

Door de redactie van PNW 21 oktober 2026

()

Israël heeft lange tijd op de Verenigde Staten vertrouwd als zijn belangrijkste bondgenoot en wapenleverancier. Maar Israëlische leiders maken zich nu op voor een toekomst waarin de Amerikaanse steun minder betrouwbaar zou kunnen worden – of gepaard zou kunnen gaan met voorwaarden die de handelingsvrijheid van Israël beperken.

Die bezorgdheid kwam deze maand scherper in beeld toen Avigdor Liberman, voorzitter van Yisrael Beytenu, waarschuwde dat de Verenigde Staten binnen twee jaar een Palestijnse staat zouden kunnen erkennen. Tijdens een toespraak op een terrorismebestrijdingsconferentie aan de Reichman University zei Liberman dat hij geloofde dat dit niet zou gebeuren zolang president Donald Trump in functie blijft. Hij drong er bij Israël op aan de resterende tijd te gebruiken om te voorkomen wat hij een diplomatieke ramp noemde.

Liberman beweerde dat functionarissen met wie hij bij het ministerie van Buitenlandse Zaken en de Nationale Veiligheidsraad had gesproken, voorstanders waren van erkenning van een Palestijnse staat. Hij voorspelde dat Washington het voortouw zou kunnen nemen bij een resolutie van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties en beschreef een toekomstige Palestijnse staat als een gebied dat Judea en Samaria, de Jordaanvallei, Gaza en Oost-Jeruzalem omvat.

Libermans waarschuwing weerspiegelt de vrees in Israël dat de huidige politieke steun snel zou kunnen omslaan na de volgende regeringswisseling, of zelfs zou kunnen stagneren als de Amerikaanse tussentijdse verkiezingen de steun voor Trump verzwakken.

Een les die Israël tijdens de oorlog heeft geleerd

Israël heeft al gezien hoe een Amerikaanse bondgenoot tijdens een conflict druk kan uitoefenen. In 2024 schortte de regering-Biden één levering van bommen op terwijl zij de door Israël geplande operatie in Rafah beoordeelde. President Joe Biden waarschuwde ook dat bepaalde aanvalswapens niet zouden worden geleverd als Israël daar een grootschalige grondoperatie zou starten.

De opschorting betrof specifieke munitie en kwam niet neer op een volledige stopzetting van de Amerikaanse militaire hulp. Toch toonde deze episode de Israëlische leiders dat de toegang tot wapens onderdeel kan worden van een politiek geschil, zelfs tussen naaste bondgenoten.

Die ervaring verklaart mede waarom premier Benjamin Netanyahu heeft opgeroepen dat Israël zijn afhankelijkheid van buitenlandse leveranciers moet verminderen. In december kondigde hij plannen aan om de komende tien jaar 350 miljard sjekel – ongeveer 110 miljard dollar – te investeren in de ontwikkeling van een onafhankelijke wapenindustrie. Hij heeft erkend dat volledige zelfvoorziening onrealistisch is, maar het doel is om meer van de wapens en munitie die Israël nodig heeft in eigen land te produceren.

Dit is niet louter een reactie op één regering. Israël wordt voortdurend bedreigd door Iran en diens regionale bondgenoten, terwijl het leger op meerdere fronten grote hoeveelheden munitie verbruikt. Een sterkere binnenlandse defensie-industrie zou Israël kunnen helpen operaties voort te zetten wanneer buitenlandse leveringen vertraging oplopen, worden beperkt of verstrikt raken in politieke discussies.

De steun van de Democraten voor Israël staat onder toenemende druk

Decennialang vormde de steun voor Israël een centraal onderdeel van de Amerikaanse politieke consensus. Die consensus is het duidelijkst verzwakt onder de Democraten, waar kritiek op Israël en verzet tegen Amerikaanse militaire hulp zich hebben verplaatst van de progressieve vleugel van de partij naar het midden van het debat in het Congres.

Deze verschuiving kwam in juli duidelijk naar voren, toen het Huis van Afgevaardigden een amendement in behandeling nam om 3,3 miljard dollar aan jaarlijkse veiligheidssteun aan Israël te blokkeren. Het voorstel werd verworpen, maar 103 Democraten stemden ervoor. De stemming betekende een scherpe breuk met de bijna unanieme steun die Israël ooit in het Congres genoot.

Het meningsverschil reikte tot in de partijleiding. Hakeem Jeffries, de Democratische fractieleider in het Huis van Afgevaardigden, verzette zich tegen het amendement en noemde het te breed geformuleerd. Maar Katherine Clark, de op één na hoogste Democraat in het Huis van Afgevaardigden, steunde het amendement en stelde dat de Verenigde Staten geen blanco cheque mogen geven aan een land dat zich niet houdt aan de Amerikaanse wetten en waarden. Greg Casar, voorzitter van de Progressieve Fractie, drong er bij de leden op aan om voor de maatregel te stemmen, omdat Amerikanen eisen dat er een einde komt aan de financiering van het Israëlische leger met Amerikaanse belastinggeld.

Ook het Democratisch Nationaal Comité (DNC) stond onder druk om een hardere lijn te volgen. In 2025 verwierp een DNC-panel een resolutie waarin werd opgeroepen tot een wapenembargo tegen Israël en erkenning van de Palestijnse staat. De nationale partijleiding nam die eis niet over. Maar de strijd zelf toonde aan hoe ver het debat binnen de partij was opgeschoven – en hoe moeilijk het voor Democratische leiders is geworden om hun coalitie op het punt van Israël bijeen te houden.

Democratic Socialists of America (DSA) heeft een explicieter standpunt ingenomen. Tijdens haar nationale congres in 2025 nam de organisatie een resolutie aan waarin de DSA werd uitgeroepen tot een „strijdbare antizionistische“ organisatie en waarin steunbetuigingen van de DSA werden gekoppeld aan antizionistische toezeggingen, waaronder steun voor de Boycott, Divestment and Sanctions-beweging. Democratische socialisten zijn niet allemaal inwisselbaar, en de DSA vertegenwoordigt niet de gehele Democratische Partij. Maar haar kandidaten hebben invloed gewonnen in de Democratische voorverkiezingen, en haar standpunt helpt het debat binnen de partij te sturen in de richting van het beëindigen van militaire steun en het ter discussie stellen van de legitimiteit van Israël als joodse staat.

De stemmen die deze verschuiving aansturen, zijn niet beperkt tot gekozen functionarissen. Online commentatoren en activistische netwerken hebben van verzet tegen Israël een verzamelpunt gemaakt voor jongere kiezers. Die druk kan kandidaten beïnvloeden lang voordat het officieel partijbeleid wordt.

De Democratische Partij heeft nog geen officieel partijprogramma aangenomen waarin wordt opgeroepen tot het beëindigen van alle steun aan Israël. Maar een groeiend aantal van haar gekozen functionarissen, kandidaten en activisten pleit voor wapenbeperkingen, voorwaarden voor hulp of een volledige stopzetting. Israëlische leiders hebben reden om op te letten – niet alleen op wat Washington vandaag doet, maar ook op wat een toekomstig Congres of een toekomstige regering zou kunnen doen.

Ook aan de rechterkant verschuift het politieke landschap

Het debat beperkt zich niet langer tot links. Aan de rechterzijde hebben populaire commentatoren, waaronder Tucker Carlson, Candace Owens en de Hodgetwins, kritiek op Israël tot een vast onderdeel van hun programma gemaakt. Hun standpunten vertegenwoordigen niet elke conservatieve of Republikeinse kiezer. Toch wijzen opiniepeilingen op een reële generatiekloof: uit onderzoek van Pew Research bleek in 2026 dat 57 procent van de Republikeinen onder de 50 een ongunstige mening over Israël had, terwijl oudere Republikeinen veel positiever bleven staan.

Over het geheel genomen zijn Republikeinen nog steeds meer voorstander van Israël dan tegenstander. Maar de leiders van Israël kunnen er niet van uitgaan dat dit voor altijd zo zal blijven. Het veiligheidsbeleid van een land kan niet berusten op de hoop dat één partij, één generatie kiezers of één president altijd hetzelfde standpunt zal innemen.

Zelfs een regering die Israël als bondgenoot blijft erkennen, zou strengere voorwaarden aan wapenleveranties kunnen stellen, zich verzetten tegen Israëlische diplomatieke stappen of weigeren Israël bij de Verenigde Naties te verdedigen. Die verandering hoeft niet te komen in de vorm van een dramatische aankondiging dat „Amerika klaar is met Israël.“ Ze zou geleidelijk kunnen plaatsvinden, via vertraagde leveringen, verminderde financiering, diplomatieke druk of een groeiende terughoudendheid om Israël in internationale fora te steunen.

Paraatheid is niet hetzelfde als paniek

Israël doet er goed aan serieus na te denken over zijn kwetsbaarheden. Het opbouwen van binnenlandse wapenproductie betekent niet dat de alliantie met Amerika voorbij is, en het betekent ook niet dat Israël elk Amerikaans wapen of elke Amerikaanse technologie snel kan vervangen. Amerikaanse militaire hulp en samenwerking blijven belangrijk voor de veiligheid van Israël.

Maar verstandige leiders bereiden zich voor op onzekerheid terwijl ze ernaar streven waardevolle allianties in stand te houden. Als de steun sterk blijft, kan Israëls eigen industriële capaciteit zijn defensie versterken. Als de steun afneemt, zal Israël meer opties hebben dan het nu heeft.

De bredere les reikt verder dan militaire strategie. Naties sluiten allianties, bouwen wapens en maken plannen voor gevaar. Israël heeft alle reden om zijn volk te beschermen en zich voor te bereiden op veranderende politieke realiteiten. Toch herinnert de Schrift ons eraan dat nationale veiligheid nooit de ultieme veiligheid is.

„Sommigen vertrouwen op strijdwagens en sommigen op paarden, maar wij vertrouwen op de naam van de Heer, onze God“, zegt Psalm 20:7.

Dat betekent niet dat Israël – of welke natie dan ook – moet afzien van verstandige voorbereidingen. Het herinnert ons eraan dat legers, wapens en politieke beloften hun grenzen hebben. Israël bereidt zich wellicht voor op een dag waarop de Amerikaanse steun minder zeker is. Zijn diepere hoop kan, net als de hoop van elke natie, niet alleen op Washington rusten.

Bron: Israel Is Preparing For the Day America May No Longer Stand With It