De stem over Gaza die Israël niet langer kan negeren

Avi Abelow | Meta | 5 augustus 2026

Op 7 oktober vielen Hamas-terroristen de kibboets Be’eri binnen. Avida Bechar hield de deur van de schuilkelder stevig dicht, terwijl jihadistische terroristen aan de andere kant probeerden binnen te dringen en zijn hele gezin te vermoorden. Hoewel Avida erin slaagde te voorkomen dat ze de schuilkelder binnenkwamen, kon hij niet verhinderen dat ze door de deur schoten. Daarbij kwamen zijn vrouw en zoon om het leven, die voor zijn ogen leegbloedden, en raakte hij zelf gewond, waardoor hij zijn been verloor. Hij en zijn dochter overleefden het op wonderbaarlijke wijze, terwijl zijn vrouw, Dana, en zijn tienerzoon, Carmel, werden vermoord. Er zijn maar weinig Israëli’s die een zwaardere persoonlijke prijs hebben betaald.

Dus wanneer Avida spreekt over wat Israël in de toekomst moet doen, zou iedereen moeten stilstaan en luisteren, inclusief de president van de Verenigde Staten.

In reactie op de recente moord op twee Joden in Judea en Samaria door de sjeik van het Arabische dorp Tel, stelde Avida de vraag die Israël bijna drie jaar na 7 oktober nog steeds niet heeft beantwoord.

Wat hebben we geleerd?

Zoals hij het verwoordde:

„De vraag is niet wie de schuld heeft, maar wat we van deze aanslag hebben geleerd.”

Die vraag zou elke Jood en elke Israëliër moeten achtervolgen.

Al decennia lang meet Israël succes af aan tactische successen: uitgeschakelde terroristen, onderschepte raketten, onderhandelde wapenstilstanden.

7 oktober heeft aangetoond dat die aanpak faalt.

Avida begrijpt waarom.

Hij zei:
“Als het aan mij lag, zou het dorp Tel niet meer bestaan. Ik zou het bij een ander dorp voegen en het land in beslag nemen. De volgende aanslag zou daar nooit meer vandaan komen. De Arabier begrijpt maar één ding: land en grondgebied. Als iemand eropuit trekt om terreur te plegen, moet hij beseffen dat hij zijn land verliest.”

Al generaties lang begrijpen zegevierende naties dat agressie blijvende gevolgen heeft. Oorlogen herschikken grenzen. Wie geweld initieert, verliest grondgebied. De enige taal die jihadisten werkelijk begrijpen is het verlies van land; dat is de enige taal van nederlaag die zij respecteren.

Zoals Avida het ziet, zouden de jihadisten in Gaza na 7 oktober Gaza moeten verliezen. Na de terreuraanslag door de sjeik van Tel, waarbij twee Israëli’s omkwamen, moet het hele dorp worden vernietigd. Zo bestraft de samenleving het jihadisme.

Toch wordt er herhaaldelijk van Israël verwacht dat het tegen dezelfde vijand vecht, vanuit hetzelfde gebied, onder dezelfde omstandigheden, terwijl de internationale gemeenschap druk op ons uitoefent om juist de fundamenten in stand te houden van waaruit toekomstige aanvallen worden gelanceerd.

Dat heeft geen vrede opgeleverd.
Het heeft 7 oktober opgeleverd.

Avida sprak ook in niet mis te verstane bewoordingen over Gaza:

„We hebben zelfs nooit gedefinieerd wat overwinning is. We hebben nooit gedefinieerd wie de vijand is.”
Die woorden zijn misschien wel het belangrijkste deel van zijn recente interview.
Hoe kan een leger de overwinning behalen als de politieke en militaire leiding weigert te definiëren wat dat precies inhoudt?
Hoe kunnen soldaten alles opofferen als de natie niet duidelijk kan verwoorden wat winnen eigenlijk betekent?

Avida vervolgde:

„We hebben een ongelooflijke generatie strijders. Bepaal gewoon duidelijke missies voor hen en laat ze winnen. Het is tijd om te stoppen met kruipen en de vijand te verslaan.”
Als iemand die al decennia lang in de reserves van de IDF heeft gediend en wiens eigen zonen gedurende deze hele oorlog hebben gevochten, weet ik precies wat hij bedoelt.

Het probleem van Israël zijn nooit de soldaten geweest. Onze soldaten hebben buitengewone moed, vastberadenheid en zelfopoffering getoond.
Het probleem is een politieke en militaire leiding die niet bereid is de vijand te definiëren en een beslissende overwinning na te streven.

Terroristen zijn niet de vijand. Tunnels zijn niet de vijand. Zelfs Hamas is niet de vijand. En dat is de grootste fout van Netanyahu in zijn internationale diplomatieke optreden sinds 7 oktober: zich uitsluitend op Hamas richten.

Zoals Avida Bechar sinds 7 oktober herhaaldelijk heeft gezegd: gewapende terroristen hebben samen met ongewapende burgers van alle leeftijden zijn familie en vrienden afgeslacht. De gehele jihadistische bevolking in Gaza, Judea en Samaria is de vijand. Daarom slachten zij ons al decennia lang af: de familie Fogel, de zelfmoordaanslag bij Sbarro meer dan twintig jaar geleden, en duizenden andere slachtoffers van hun jihadistische praktijken, in navolging van de weg van Mohammed zoals uiteengezet in de Koran.

Daarom hebben ze ons in 1929 en 1936 afgeslacht, decennia voordat we Judea en Samaria bevrijdden, jaren voordat de staat Israël zelfs maar was opgericht.
En daarom scanderen jihadistische demonstranten in New York, Londen, Sydney, Toronto, Los Angeles en in het hele Westen „Khaybar, Khaybar ya Yahud“ ter ere van de moslimslachting onder Joden in Khaybar in het jaar 628 n.Chr.! Lang voordat de Joden terugkeerden als soevereine bevolking in ons door God gegeven, inheemse, voorouderlijke thuisland.

Onze vijand is de jihadistische islam die meer dan 1.400 jaar geleden ontstond. Men kan een 1.400 jaar oude ideologie niet vernietigen, maar de jihadistische moslimbevolking onder ons moet worden gestraft en uit onze nabijheid worden verwijderd. Dat betekent dat ze land moeten afstaan en moeten worden hervestigd in landen die de jihad steunen, ver weg van ons.

Ten slotte kwamen Avida’s meest hartverscheurende woorden:

“Mijn grootste probleem is dat mijn zoon, mijn vrouw en duizenden andere mensen (op 7 oktober) voor niets zullen zijn gestorven.”
Geen enkele Israëliër zou die zin moeten kunnen lezen zonder een knoop in zijn maag te voelen.
Die angst, dat 7 oktober uiteindelijk niets zal veranderen, is precies wat ons ertoe moet aanzetten om anders te gaan denken.
Of het nu gaat om Gaza of Judea en Samaria, of om jihadistische moslims met Israëlisch staatsburgerschap: Israël kan niet doorgaan met succes louter af te meten aan tijdelijke rust.
We moeten overwinning eindelijk zo definiëren dat onze vijanden begrijpen dat ze voorgoed hebben verloren – niet alleen deze strijd, maar ook hun vermogen om terrorisme te blijven gebruiken om hun jihadistische ambities tegen de Joodse staat te bevorderen.
Het grootste eerbetoon dat we aan Dana, Carmel en elk slachtoffer van 7 oktober kunnen brengen, is niet nog een herdenkingsceremonie.
Het is het trekken van de lessen waarvoor overlevenden zoals Avida Bechar met onvoorstelbaar leed hebben betaald.
Israël heeft vóór 7 oktober te veel waarschuwingen genegeerd.

De stemmen die op die dag van verschrikking zijn gesmeed, verdienen het om ons nu te leiden.
Deze keer kunnen we het ons niet veroorloven om niet te luisteren.

Terwijl Avida sprak, moest ik onwillekeurig denken aan hoe snel delen van het politieke en media-establishment in Israël terugvielen op dezelfde mislukte denkwijze die vóór 7 oktober bestond.

Twee Joden worden op brute wijze vermoord door jihadistische terroristen in Judea en Samaria, en nog voordat het bloed is opgedroogd, verschuift het gesprek binnen politiek links naar het veroordelen van de Joodse gemeenschappen en het zogenaamde probleem van „geweld door kolonisten“, in plaats van zich te richten op de jihadistische ideologie die opnieuw Joodse levens heeft geëist, een ideologie die geen onderscheid maakt tussen religieuze, seculiere, rechtse of linkse Joden.

Avida kon het zelf nauwelijks geloven.
“Ze hebben twee mensen vermoord in Judea en Samaria, en ik hoor weer dezelfde stemmen die de kolonisten de schuld geven. Het is gewoonweg ongelooflijk.”

Vervolgens voegde hij iets even belangrijks toe:
“‘De (Israëlische) Democraten’ hebben niets geleerd. Maar ik zal je nog iets anders vertellen: vraag het aan mensen aan de rechterkant, en je zult ze horen zeggen: ‘Ik heb geen oplossing.’”

Die constatering zou elke Israëliër moeten verontrusten. Het zijn niet alleen delen van politiek links die blijven vasthouden aan de mislukte aannames van 6 oktober. Het zijn ook veel politici in het politieke midden die hopen stemmen te winnen van het rechtse, nationalistische kamp, maar opvallend stil blijven wanneer diezelfde valse verhalen worden verspreid. Ze vallen mede-Joden aan en vermijden het om de diepere ideologische jihadistische wortels van het conflict aan te pakken, omdat ze zich al positioneren voor toekomstige coalities met juist die partijen die deze destructieve verhalen uitdragen.

Zwijgen op momenten als deze is geen leiderschap.
De uitdaging van Avida is aan ons allemaal gericht.
We moeten ons gaan afvragen wat we werkelijk hebben geleerd.
Want als we na 7 oktober en elke daaropvolgende terreuraanslag nog steeds niet eerlijk kunnen zeggen dat een 1.400 jaar oude jihadistische islam onze vijand is, en dat zij niet in onze nabijheid mogen leven nadat ze de nederlaag van het verlies van land hebben gevoeld, dan hebben we degenen in de steek gelaten die de hoogste prijs hebben betaald.
We zullen dit overwinnen en we zullen zegevieren. Wees deel van de oplossing door mij te helpen deze waarheden te verspreiden.

Versterk je geloof. Versterk je besef dat Israël de oplossing is, terwijl de jihadistische islam de kwaadaardige vijand is die wereldwijd verslagen moet worden.

Am Yisrael Chai!!!

Bron: The Voice of Gaza Israel Can No Longer Afford to Ignore – ISRAPUNDIT