www.wimjongman.nl
Het standpunt van de kerk over Israël en hun toekomst is veel meer dan alleen een theologisch meningsverschil
Door Jonathan Brentner - 18 april 2026
(Foto: CommonSpace Images)
Wat wij geloven over Israël en hun toekomst is van het grootste belang.
Geen enkele kerk is neutraal als het gaat om de plaats van Israël in de bijbelse profetie. Veel voorgangers zeggen dat dergelijke zaken met betrekking tot de eindtijd van minder belang zijn dan andere, zwaarderwegende geloofskwesties. In mijn ervaring zijn zij echter het meest agressief in het promoten van de kerk als het nieuwe Israël en het minst tolerant ten opzichte van degenen die het op dit punt niet met hen eens zijn.
Toch zouden sommigen kunnen vragen: “Wat maakt dat nou uit?” Het maakt uit omdat de plaats die een kerk toekent aan de rol van Israël in de bijbelse profetie veel meer is dan alleen een theologische kwestie die ergens in de geloofsbelijdenis van een kerk verborgen ligt; het heeft altijd invloed op cruciale aspecten van haar bediening.
Het leidt tot oudsten die heersen in plaats van de kudde te hoeden
Een paar maanden geleden schreef ik “5 verontrustende trends in de hedendaagse kerk”, waarin ik de misstanden beschreef die voortvloeien uit de koninkrijksmentaliteit binnen kerken die geloven dat zij de vervulling vertegenwoordigen van Gods beloften aan Israël.
Bovenaan mijn lijst stonden oudsten die heersen in plaats van de leden van het lichaam van Christus te dienen. Ik heb uit eerste hand gezien welke schade dit veroorzaakt en heb vele verhalen gehoord van verschillende anderen die vergelijkbare ervaringen hebben.
Het probleem met deze koninkrijksmentaliteit is dat deze zo vaak resulteert in een heel ander leiderschapsmodel dan wat de Heer voorschreef in Marcus 10:42-45 en waarover Petrus later schreef in 1 Petrus 5:1-5: “Daarom spoor ik de oudsten onder u aan, als mede-oudste en getuige van het lijden van Christus, en als deelgenoot van de heerlijkheid die geopenbaard zal worden: weid de kudde van God die onder u is, en houd toezicht, niet uit dwang, maar vrijwillig, zoals God het van u verlangt; niet om schandelijke winst, maar uit bereidwilligheid; niet heerszuchtig over degenen die onder uw hoede staan, maar door een voorbeeld te zijn voor de kudde. En wanneer de Opperherder verschijnt, zult u de onvergankelijke kroon der heerlijkheid ontvangen. Evenzo, u die jonger bent, wees onderdanig aan de oudsten. Bekleed u allen met nederigheid jegens elkaar, want ‘God keert zich tegen de hoogmoedigen, maar geeft genade aan de nederigen.’ (nadruk toegevoegd)
Jezus’ voorbeeld voor kerkelijk leiderschap is dat van een dienaar, waarbij de leiders optreden als herders die zorgen voor het welzijn van degenen die onder hun hoede staan. Helaas is het wijdverbreide probleem van ‘heerszuchtige’ oudsten niet voorbehouden aan kerken die zichzelf beschouwen als het nieuwe Israël.
Het legt een onnodige nadruk op dit leven
Een ander schadelijk gevolg van het ontkennen van Jezus’ duizendjarige heerschappij over een hersteld Israël is dat het de terugkeer van de Heer verplaatst naar een ver in de toekomst liggende gebeurtenis aan het einde der tijden, wat vaker wel dan niet leidt tot een onnodige focus op dit leven. Ik heb dit vaak teruggezien in gesprekken met mensen die de terugkeer van de Heer niet als een op handen zijnde gebeurtenis beschouwen; zij maken plannen alsof niets hun toekomstige aspiraties in de weg kan staan.
Deze verkeerde nadruk op zaken die betrekking hebben op dit leven berooft gelovigen van de opluchting die voortkomt uit het zien van de corruptie en het geweld van onze tijd als tekenen van Jezus’ aanstaande verschijning, in plaats van iets waarvan ze hopen dat het op de een of andere manier zal verdwijnen of beter zal worden. Ik kan me niet voorstellen dat ik het nieuws van onze tijd zou lezen zonder de troost die ik voel in de wetenschap dat op een bepaald moment in de niet al te verre toekomst de Heer op dramatische wijze zal ingrijpen in menselijke aangelegenheden, nadat Hij mij naar huis heeft gehaald in de heerlijkheid.
Het negeert de toekomende tijd van het evangelie
Predikanten die de kerk beschouwen als Gods beloofde koninkrijk, negeren heel vaak de toekomende tijd van het evangelie. Ik heb veel evangeliepresentaties gehoord die de kwestie van het eeuwige leven volledig negeerden.
Er zijn verschillende gradaties in de mate waarin dit het evangelie beïnvloedt. Het is populair onder velen in de groep die niet in de Opname en het Duizendjarig Rijk gelooft, om te beweren dat de belofte van de Heer van onvergankelijke en onsterfelijke lichamen in 1 Korintiërs 15:51-55 plaatsvindt op het moment dat we geloven. Ik ben altijd geschokt als ik deze verkeerde interpretatie van de tekst tegenkom.
Onlangs kwam ik een veel gevaarlijkere verdraaiing van het evangelie tegen in een citaat van een bestsellerauteur en invloedrijke woordvoerder van de preteristen (die geloven dat Jezus in 70 n.Chr. naar de aarde terugkeerde). Hij zei dat Jezus aan het kruis niet de schuld voor onze zonden heeft betaald, maar simpelweg onze ‘redding mogelijk heeft gemaakt’.
Er is een subtiel misverstand over het evangelie dat voortkomt uit het niet begrijpen van de rol van Gods barmhartigheid en standvastige liefde bij het nakomen van Zijn beloften aan Israël, ondanks de eigenzinnigheid van het volk door de geschiedenis heen. Het vloeit voort uit het missen van het verband tussen Paulus’ verbazingwekkende bevestiging van onze zekerheid in Romeinen 8:18-39 en zijn verklaring over de oneindige genade van de Heer jegens het volk Israël (Romeinen 11:28-32). De boodschap van genade voor zowel Israël als gelovigen is dat we in orde zijn omdat God van ons houdt, niet vanwege onze liefde voor Hem.
Een belangrijke reden waarom God al Zijn koninkrijksbeloften aan het volk zal nakomen, is dat Hij van Sion houdt en alles zal doen wat nodig is om een Joods overblijfsel tot het reddende geloof te brengen tegen het einde van de Grote Verdrukking. Op dezelfde manier berust onze hoop op de eeuwigheid nooit op ons gedrag, maar volledig op Gods liefde, genade en barmhartigheid jegens ons. Net als bij het volk Israël is onze toekomst veilig omdat de Heer van ons houdt. Het berust nooit op het tonen van onze liefde voor Hem. Gelukkig maar!
Het idee dat het niet uitmaakt wat een kerk gelooft over Israël, is simpelweg niet waar. Verkeerde opvattingen over de toekomst van Israël leiden vaak tot oudsten die hun rol als leiders misbruiken, evenals tot een onevenredige nadruk op de dingen van dit leven. De geloofsverklaring van een kerk mag dan wel stellen dat bijbelse profetieën van minder belang zijn dan andere geloofskwesties, maar bij nader inzien zul je ontdekken dat haar visie op Israël haar bediening in veel opzichten bepaalt.
Jonathan Brentner is een auteur, een schrijver, een Bijbeldocent met een passie voor het bemoedigen van gelovigen met een gezond bijbels wereldbeeld en de nabijheid van Jezus' verschijning, en een medewerker van Harbinger’s Daily.