www.wimjongman.nl

(homepagina)


Een soldaat, een ‘Messias’-patch en de echte vraag bij de Israëlische verkiezingen

Elie Mischel - 11 oktober 2026

( )

Een soldaat gefotografeerd met een klittenbandpatch met het woord ‘Messias’, datum onbekend. (X/gebruikt in overeenstemming met artikel 27a van de auteursrechtwet)

Tijdens de Engelstalige verkiezingsbijeenkomst van Israel365 News, stelden Knessetlid Ohad Tal en Moshe Feiglin dat Israël zijn oorlogen niet kan winnen totdat men zich herinnert wat het is.

Op een vrijdag enkele weken geleden ging de telefoon van Knessetlid Ohad Tal. Aan de lijn was de moeder van een IDF-soldaat. Haar zoon was een voorbeeldige soldaat met een onberispelijke staat van dienst, de enige in zijn eenheid die was opgeleid om het antidronesysteem te bedienen. Die week werd hij door het leger uit zijn functie ontheven.

Zijn overtreding bestond uit het dragen van een embleem op zijn schouder met daarop één enkel Hebreeuws woord: Mashiach, Messias. Toen zijn commandanten hem opdroegen het te verwijderen, gehoorzaamde hij onmiddellijk. Het leger onthefde hem toch, niet voor een paar weken of maanden, maar definitief, en ook uit de reservistendienst.

Voor zijn moeder was de patch de bron van zijn moed. „Ze begrijpen niet dat dit hen kracht geeft, dat dit hun geest sterkt,“ vertelde ze Tal door haar tranen heen. Haar zoon is niet de eerste. Soldaten dragen allerlei soorten patches op hun uniformen, maar commandanten zijn geobsedeerd door het verwijderen van één specifieke patch. „Van alle patches in het leger, waarom zijn ze dan altijd zo geobsedeerd door de Mashiach-patch?“, vroeg Tal. “Altijd hetzelfde verhaal.”

Tal vertelde het verhaal vorige week in het Begin Center in Jeruzalem, waar Israel365 News drie weken voor de verkiezingen van 27 oktober een Engelstalige townhall-bijeenkomst organiseerde met kandidaten van tien partijen. Twee uur lang botsten de kandidaten over de mislukkingen van 7 oktober, de dienstplicht voor ultraorthodoxe mannen in het Israëlische leger en de kosten van levensonderhoud. Maar twee mannen die op dezelfde gezamenlijke lijst staan, brachten een ander argument naar voren: de echte vraag op het stembiljet is of Israël nog weet wat het betekent om een Joodse staat te zijn. Een land dat dat vergeten is, zal nooit weten hoe het zijn oorlogen moet winnen.

Tal, een parlementslid van de Religieus-Zionistische Partij, diende als tankcommandant en vocht in Jabalya tijdens de oorlog in Gaza. Moshe Feiglin, de leider van de Zehut-partij, stelt zich dit jaar samen met Religieus-Zionisme kandidaat. In de jaren negentig richtte Feiglin Zo Artzeinu (Dit is ons land) op, een massale protestbeweging tegen de Oslo-akkoorden, en stond hij daarvoor terecht wegens opruiing. „Ik ben er erg trots op“, zei hij tegen het publiek.

Tal opende zijn toespraak met een foto. Tijdens het Soekot-feest kwamen de leiders van de Israëlische oppositiepartijen bij elkaar voor een kopje koffie in een woonkamer. Veel Israëli’s merkten op waar ze niet zaten: in een soeka, de tijdelijke hut waarin Joden volgens het gebod moeten verblijven tijdens het Loofhuttenfeest. De Bijbel gebiedt Israël: „Zij zult zeven dagen in hutten wonen“ (Leviticus 23:42).

Voor Tal zei die foto alles. Elk jaar staan er in heel Israël sukkahs op balkons, daken en binnenplaatsen. Toch dacht geen enkele politicus die de joodse staat hoopt te leiden eraan om hun bijeenkomst in een sukkah te houden, zoals God voorschrijft. Dat is geen vergissing. Het laat zien hoe ver de Israëlische oppositie is afgedreven van de meest fundamentele uitingen van het joodse leven.

„Het klinkt misschien als een klein, onbelangrijk detail waar niemand om geeft, maar ik denk dat het de hele essentie raakt van waar deze verkiezingen om draaien. We bevinden ons in de grootste strijd om de belangrijkste kwestie, en dat is de identiteit van dit land. Dit is wat vandaag de dag links en rechts in Israël verdeelt.”

Feiglin begon met een vraag aan de menigte. „Wat is het belangrijkste thema van deze verkiezingen?”, vroeg hij. Toen de antwoorden hem niet bevielen, gaf hij zijn eigen antwoord. „Denken jullie niet dat het thema 7 oktober is? Denken jullie niet dat het thema is: hoe zorgen we ervoor dat zoiets onze kinderen en kleinkinderen niet nog eens overkomt?”

Vervolgens uitte hij kritiek op de leiders van zowel links als rechts. De Israëlische politici hebben drie jaar lang het bloedbad gebruikt „om de andere politieke kant af te kraken“ in plaats van te proberen het te begrijpen. Links bracht het Oslo-proces en de bijbehorende terroristen tot aan de poorten van de Israëlische kibboetsen. Maar rechts regeerde gedurende het grootste deel van de daaropvolgende dertig jaar. „Hebben we het Oslo-proces in de vuilnisbak van de geschiedenis gegooid? Nee. We hebben het voortgezet. Dus kunnen we de linkse partijen niet langer de schuld geven.”

De oorzaak van de mislukking is spiritueel, niet militair. „Ons probleem is dat we onze joodse identiteit, onze nationale joodse identiteit, zijn kwijtgeraakt. En daarmee hebben we ook ons gevoel van rechtvaardiging verloren. De Gazastrook maakt deel uit van Eretz Yisrael, het land Israël dat we van God hebben gekregen. Het is van ons.”

De zaal barstte in gejuich uit.

Tal ging nog een stap verder met dat argument. Hij was het met Feiglin eens dat 7 oktober centraal staat in deze verkiezingen. Maar een volk dat niet weet waarom het bestaat, kan niet eens definiëren waarvoor het vecht.

„Zonder te beseffen wie we zijn, waarom we hier zijn en wat het überhaupt betekent om een Joodse staat te zijn, zal het heel, heel moeilijk zijn om te definiëren hoe een overwinning eruitziet. Wat willen we eigenlijk? Dat is de worsteling.”

Volgens Tal is het antwoord te vinden op de kaart. „We hebben de afgelopen vier jaar een revolutie geleid in Judea en Samaria,“ waarbij hij wees op meer dan 100 nieuwe gemeenschappen, bijna 200 boerderijen die een miljoen dunam beslaan, en wat hij „de facto soevereiniteit“ noemde. Geen enkele uitspraak van die avond oogstte luider applaus. „Er is maar één partij die resultaten boekt, en niet alleen beloften doet.“

Voor Feiglin leidt de joodse identiteit rechtstreeks naar Gaza. Als God het land aan het joodse volk heeft gegeven, dan hoeft Israël zich niet te verontschuldigen voor de kolonisatie ervan, en heeft het zeker geen verplichting om het over te dragen aan een bevolking die juichte toen Hamas gijzelaars door de straten paradeerde. Een natie die gelooft dat het land van hen is, vecht om te winnen. Een natie die die overtuiging heeft verloren, stuurt uiteindelijk elke dag honderden vrachtwagens met hulpgoederen naar Gaza om de vijand te voeden terwijl Hamas zich hergroepeert. Zehut is van plan daar een einde aan te maken.

In zijn slotwoord legde Feiglin uit wat overwinning betekent: verovering. „Stuur ze weg, dan kunnen we het land laten bloeien met Joodse dorpen. Dat is de enige morele oplossing.”

Eerder op de avond, nog voordat Feiglin ook maar iets over verdrijving had gezegd, waarschuwde Moran Zer-Katzenstein van de linkse Democraten het publiek dat Feiglin zinspeelde op het verwijderen van de bevolking van Gaza en daagde hij de menigte uit om dit te verwerpen. „Als jullie echt denken dat dit mogelijk is, dat dit is wat Joodse moraal inhoudt, dan mogen jullie klappen.“ Een groot deel van het publiek deed precies dat.

De twee mannen waren niet de enigen op het podium die de verkiezingen frameden als een strijd om de ziel van Israël. Fleur Hassan-Nahoum, die zich kandidaat heeft gesteld voor de partij Amcha Yisrael van voormalig brigadegeneraal Ofer Winter, herinnerde het publiek eraan dat Winters superieuren hem hadden berispt omdat hij samen met zijn soldaten het Shema had gereciteerd voordat hij hen de strijd in leidde. Aan de andere kant van het politieke spectrum benadrukte Lianne Pollak-David van de Yashar-partij van Gadi Eisenkot dat de huidige regering „de Israëlische geest niet vertegenwoordigt.“

Het leek erop dat iedereen op het podium aanspraak wilde maken op de ziel van Israël. Ze waren het echter oneens over wat die ziel precies inhoudt.

Feiglin sloot het eerste panel af door te wijzen naar de speld op zijn revers, met daarop een afbeelding van de Heilige Tempel. „We zijn de droom van het Joodse volk niet vergeten. We sluiten ons weer aan bij onze visie, de visie van het volk van Israël van de afgelopen 3.000 jaar.”

Tal verwoordde het eenvoudiger. „We voeren een strijd om de ziel van dit land, om de identiteit van dit land.”

De soldaat die die patch droeg, was de enige man in zijn eenheid die wist hoe hij vijandelijke drones moest uitschakelen. Vandaag kan hij niet terugkeren naar zijn post, en het leger heeft hem uitgesloten van reservistendienst. Zijn overtreding bestond uit één enkel woord: Mashiach, Messias. Joden bidden al tweeduizend jaar lang driemaal per dag voor de komst van de Messias.

Tal en Feiglin geloven dat Israël zijn oorlogen niet zal winnen totdat het leger het geloof in de Messias niet langer als een bedreiging beschouwt, maar het gaat zien voor wat het is: de kracht die zijn soldaten meenemen naar het slagveld. Op 27 oktober zullen de Israëli’s beslissen of ze het hiermee eens zijn.

Bron: A Soldier, a Messiah Patch, and the Real Question in Israel's Election  - Israel365 News