Iran en de rood-groene alliantie: een waarschuwing voor het Westen

Door Thomas Fretwell - 13 januari 2026

Sinds het nieuwe jaar vullen Iraniërs de straten met aanhoudende protesten tegen het huidige Iraanse regime, dat sinds de islamitische revolutie van 1979 aan de macht is. Deze protesten zijn niet alleen een teken van periodieke onrust. Ze weerspiegelen een volk dat tot het uiterste gedreven is door economische druk en culturele en religieuze onderdrukking. Ondanks het buitengewone gevaar, waarbij duizenden hun leven geven, verwerpen de mensen het gezag van de Islamitische Republiek zelf. Als onderdeel van dit proces zijn er oproepen geweest om de verbannen kroonprins Reza Pahlavi terug te laten keren. Hij is de zoon van de laatste sjah.

Om de diepere betekenis van wat er momenteel in Iran gebeurt volledig te begrijpen, moeten we de historische context en de opkomst van de Rood-Groene Alliantie begrijpen. Historisch gezien symboliseerde de kleur rood socialistische en communistische ideologieën, terwijl groen stond voor islamitische bewegingen. Hoewel ze schijnbaar aan diametraal tegenovergestelde uiteinden van het politieke en theologische spectrum staan, de ene inherent atheïstisch en de andere theocratisch, hebben deze twee stromingen herhaaldelijk allianties van gemak gevormd. Hun gedeelde verzet tegen de westerse liberale democratie, Israël en de Verenigde Staten heeft voor voldoende eenheid gezorgd om samen te werken.

De wortels van deze alliantie in Iran gaan terug tot het begin van de twintigste eeuw. De Sovjet-Unie wilde invloed uitoefenen op de zuidelijke regio's van haar grenzen. In 1920 steunden de bolsjewistische strijdkrachten de oprichting van de kortstondige Perzische Socialistische Republiek in Gilan, in het noorden van Iran. Hierdoor werd de marxistische ideologie geïntroduceerd in het Iraanse politieke leven. Hoewel de staat zelf binnen een jaar faalde, bleven communistische netwerken en ideeën decennialang ondergronds voortbestaan. Tegen het einde van de jaren zeventig sloten deze marxistische elementen zich aan bij de islamitische krachten onder leiding van ayatollah Ruhollah Khomeini. Samen verzetten zij zich tegen de sjah, Mohammad Reza Pahlavi, die zij beiden veroordeelden als een marionet van westerse belangen, met name die van de ‘grote Satan’, de Verenigde Staten, en de ‘kleine Satan’, Israël. Onder omstandigheden die werden bepaald door de Koude Oorlog en de strategische belangen van de Sovjet-Unie, kreeg de islamitische revolutie voldoende momentum om de sjah in 1979 omver te werpen. De sjah vluchtte het land uit zonder formeel afstand te doen van de troon.

Toen de rood-groene alliantie eenmaal de macht had veroverd, keerde de groene islamitische factie zich snel tegen haar linkse partners. Communistische opruiers werden gevangengezet en geëxecuteerd, en Iran werd onder het bewind van de ayatollah omgevormd tot een radicale sjiitische islamitische republiek.

De aanhoudende vijandigheid van het Iraanse regime jegens Israël en de Verenigde Staten moet binnen dit historische kader worden begrepen. Beide landen symboliseren de westerse politieke en morele orde die de alliantie als haar vijand beschouwt. Het echte doelwit is de joods-christelijke beschaving. Dit patroon is nu duidelijk zichtbaar in veel westerse steden. In het Verenigd Koninkrijk is het gebruikelijk dat islamitische activisten en extreemlinkse progressieve studenten zich verenigen in demonstraties, met slogans en spandoeken waarop wordt opgeroepen tot de vernietiging van Israël en de “zionisten."

Met de volledige ineenstorting van de Sovjet-Unie in 1991 verloor de rode kant van de alliantie haar belangrijkste staatssponsor. De groene islamitische kant verdween echter niet; zij vond al snel een nieuwe generatie die bereid was om samen te werken. Marxistisch geïnspireerde ideologieën bleven bloeien binnen westerse universiteiten, media-instellingen en linkse studentenactivistenbewegingen. Als gevolg daarvan marcheert deze nieuwe generatie van de rood-groene alliantie ter ondersteuning van doelen die uiteindelijk in strijd zijn met de culturele, politieke en religieuze vrijheden waarvan zij zelf genieten. Ironisch genoeg marcheren zij voor hun eigen ondergang.

Iran dient als waarschuwing voor ons in het Westen. De geschiedenis leert ons dat wanneer islamitische ideologen de macht grijpen door gebruik te maken van linkse progressieve bondgenoten, die bondgenoten vaak worden afgedankt zodra ze hun doel hebben gediend. Het is overduidelijk dat de rood-groene alliantie momenteel een groot deel van het politieke landschap in het Verenigd Koninkrijk controleert. Daarom hebben dezelfde demonstranten die zo luid “vrij Palestina” riepen, weinig te zeggen wanneer een echte vrijheidsrevolutie begint. Het bestaan ervan maakt hun hele verhaal ongeldig. De cruciale vraag waar het Verenigd Koninkrijk en het Westen momenteel voor staan, is of ze dit patroon zullen herkennen voordat het zich herhaalt.

Als christenen moet het antwoord eerst bij de kerk beginnen. De Bijbel biedt ons een voorbeeld om te volgen in de profeet Daniël. Hij werd door de Babyloniërs gevangengenomen en bleef trouw leven te midden van heidense heerschappij. De Babyloniërs onderwierpen hem aan een uitgebreid “heropvoedingsprogramma” om hem te overtuigen hun ideologieën en overtuigingen te aanvaarden (Daniël 1:3-7). Toch leren we dat Daniël “besloot” (Daniël 1:8) dat hij geen compromissen zou sluiten. Zijn overtuigingen waren gegrondvest op het Woord van God, gevormd voordat de gevangenschap begon. Daniel was ook een man van gebed. Zelfs toen de Perzen een wet ondertekenden die het bidden tot God verbood, bleef hij bidden ‘zoals hij dat eerder had gedaan’ (Daniel 6:10). Daniel bleef trouw, hij bestudeerde de Schrift, bad regelmatig en weigerde compromissen te sluiten om zich aan te passen aan de wereld.

Als gelovigen vandaag de dag moeten we dezelfde houding aannemen. Onze overtuigingen moeten vastberaden en gevestigd zijn voordat er beproevingen komen. Ons gebed moet een gewoonte zijn, geen reactie. Bovenal moeten we geworteld blijven in de genade van God en kwaad niet met kwaad vergelden.

Thomas Fretwell is de oprichter en directeur van de Ezra Foundation, senior pastor van Calvary Chapel Hastings, presentator van de Theology & Apologetics Podcast en medewerker van Harbinger's Daily.

Bron: Iran And The Red-Green Alliance: A Warning For The West - Harbinger's Daily