Vergelijk van Rome met het Westen: een langzame ondergang en een gruwelijke zelfmoord

Welke ideeën kenmerken de intellectuele en spirituele toestand van het Westen vandaag de dag? Slechts één: marxistische afwijkingen in hun meest weerzinwekkende en absurde vormen. En het Westen heeft zijn deuren geopend voor het fundamentalistische islamisme, vertegenwoordigd door de Moslimbroederschap en haar beschermheren, met name Qatar en Turkije. Opinie.

Door Alexander Maistrovoy 14 september 2026

Tegenwoordig wordt de spirituele en politieke ineenstorting van het Westen vaak vergeleken met de neergang en ondergang van het Romeinse Rijk. Ongetwijfeld vertonen beide processen verschillende overeenkomsten wat betreft hun omvang en dramatische karakter, maar de vergelijking is uiterst vergezocht. In werkelijkheid is de ineenstorting van de westerse beschaving veel angstaanjagender en grimmiger dan de val van Rome.

Als de ondergang van het oude Rome kan worden vergeleken met het langzame sterven van een gebrekkige, chronisch zieke en uitgeputte oude man, dan lijkt de ondergang van het moderne Westen meer op de irrationele zelfmoord van iemand in de bloei van zijn leven, die alle troeven in handen heeft.

Ten eerste was Rome niet bekend met de destructieve pseudomarxistische concepten – zoals identiteitspolitiek, kritische rassentheorie, institutioneel racisme, intersectionaliteit, „wit privilege/mannelijk privilege”, cancelcultuur, enzovoort – die elke sfeer van het intellectuele en spirituele leven in het moderne Westen hebben besmet. De Romeinse elite was verstrikt in losbandigheid, perversie, corruptie en cynisme, maar dit verbleekt in vergelijking met de zelfhaat en zelfkastijding die het Westen beoefent. Op klasse en ras gebaseerde indelingen die burgers verdeelden in de ‘inferieuren’ (blanke christelijke mannen en zionistische joden, a priori beschouwd als uitbuiters, racisten, manipulatoren en kolonisatoren – de moderne ‘Untermenschen’) en de a priori ‘onderdrukten’ (etnische en seksuele minderheden, migranten en volkeren uit de Derde Wereld – de moderne ‘Übermenschen’) waren voor de Romeinen ondenkbaar.

De Romeinen bleven in de nadagen van het rijk respect tonen voor de oude filosofen en hun eigen cultuur. Zelfs aan een gek in Rome zou het niet zijn opgekomen om Plato, Aristoteles, Epictetus, de stichters van de Republiek, Scipio, Caesar of Cicero „dode blanke Europese mannen“ (DWEM) te noemen. Mode, overtuigingen en ideeën veranderden, maar de herinnering aan hun voorouders en de bewondering voor hen bleven levend in de harten van de Romeinen.

Ze waren trots op het Rome dat veroverde, regeerde, wetten uitvaardigde en bruggen, amfitheaters en wegen bouwde, en ze kwelden zichzelf niet met gewetenswroeging. Ze waren zich ook bewust van de slechte aard van de mens en beschouwden Rome – ondanks al zijn ondeugden – terecht als de hoogste manifestatie van de menselijke geest in vergelijking met de barbaren.

Ten tweede bleef het Oude Rome, zelfs toen het ten onder ging, een rijk geestelijk leven in stand houden. De ideeën van het stoïcisme en het epicurisme (de filosofie van Epicurus had niets gemeen met ongebreideld hedonisme) boden rijke voeding voor het intellectuele en verbeeldingsrijke leven van de ontwikkelde Romein en legden daarmee de basis voor de Italiaanse Renaissance. Aanhangers van Pythagoras en Plotinus (neoplatonisten), evenals gnostici, voerden levendige intellectuele debatten over de fundamentele filosofische vraagstukken die de menselijke geest altijd al hebben beziggehouden: goddelijke voorzienigheid, de oorsprong van de kosmos, de oorzaken van het kwaad in de wereld, de wegen naar de verlossing van de menselijke ziel en de aard van de deugd.

De militaire elite van Rome was in de ban van de mystieke culten van het mithraïsme. In intellectuele kringen werd een fascinatie voor het jodendom een teken des tijds: Caesar zelf en Octavianus Augustus stonden bekend om hun voorliefde voor het jodendom, en Horatius, Seneca en Cassius Dio schreven dat de joodse godsdienst zich over het hele rijk had verspreid.

Deze ideeëndrang droeg uiteindelijk bij aan de verspreiding van het christendom en de vorming van de moderne Kerk, en gaf zo vorm aan de toekomst van de westerse beschaving. Het joods-christendom is geen leeg cliché. Het is een complex van morele en ethische paradigma’s – zoals de begrippen geweten, empathie, bezinning, schuld en wroeging, evenals het streven naar een spiritueel ideaal – dat de mensheid boven de oerinstincten van het dier heeft verheven.

Geen enkele andere cultuur heeft iets dergelijks voortgebracht. Het Westen heeft in het verleden vele verschrikkelijke misdaden begaan. Maar ALLEEN het Westen was bereid tot berouw. Noch Japan, noch China, noch Turkije, noch de volkeren van Afrika en Azië – en zeker niet de moslimlanden – voelen ook maar de minste gewetenswroeging voor de gruweldaden die zij hebben begaan en nog steeds begaan.

Welke ideeën bepalen de intellectuele en spirituele toestand van het Westen vandaag de dag? Slechts één: marxistische afwijkingen in hun meest weerzinwekkende en absurde vormen.

Rome heeft de vruchtbare zaden van talloze ideeën en concepten achtergelaten. Het Westen laat een door quasi-marxisme verschroeide spirituele woestenij achter, een kerkhof van ideeën en een cultus van perversiteiten – waardoor er niets anders overblijft dan een vacuüm. Maar de natuur verafschuwt een vacuüm, en het is nu al gemakkelijk te voorspellen wie deze leegte zal opvullen.

Václav Havel noemde het Sovjet-systeem ‘Absurdistan’. Tegenwoordig lijkt het Westen zelf op ‘Absurdistan’, zelfs in vergelijking met het Sovjetimperium.

Ten derde nodigden de Romeinen barbaren uit in hun midden, maar de barbaren integreerden zich snel en gewillig in de Romeinse samenleving en namen haar levenswijze, wereldbeeld en idealen over. Zelfs bij het binnenkomen van Rome trachtte Alaric, de leider van de Visigoten, zinloos bloedvergieten en de ontheiliging van heilige plaatsen tot een minimum te beperken.

De hedendaagse islamitische barbaren zijn vervuld van een instinctieve, irrationele haat tegen het Westen. Ze snakken naar de vernedering en vernietiging ervan. Ze brengen hun meest verachtelijke gewoonten en primitieve tradities mee naar het Westen, waaronder een grove cultus van macht, wreedheid, geweld, minachting voor vrouwen en minderheden, pedofilie, genitale verminking van vrouwen, incestueuze huwelijken, polygamie, bloedvetes, haat tegen dieren en patriarchale zeden.

De islam geeft de westerse cultuur een nieuwe vorm en wist haar uit, net zoals zij eerder al zoveel andere culturen heeft uitgewist.

De grondlegger van de moderne liberale democratie, Alexis de Tocqueville, schreef: „Ik heb de Koran uitvoerig bestudeerd … Na die studie kwam ik tot de overtuiging dat er over het algemeen maar weinig religies in de wereld zijn geweest die zo dodelijk voor de mensheid zijn geweest als die van Mohammed.”

Er is de volgende uitspraak van de kerkhistoricus Philip Schaff: „Het mohammedanisme veroverde de mooiste delen van de aarde met het zwaard en vervloekte ze met polygamie, slavernij, despotisme en verwoesting. De drijvende kracht achter de christelijke missies was liefde voor God en de mens; de drijvende kracht achter de islam was fanatisme en brute kracht.“

Ernest Renan noemde de islam “de zwaarste ketenen die de mensheid ooit hebben geketend.”

Toch is het juist de islam die door de westerse elites wordt verwelkomd als een “goede en vreedzame religie” van de toekomst.

Het Westen als geheel heeft zijn deuren wijd opengezet voor de fundamentalistische islam, vertegenwoordigd door de Moslimbroederschap en haar beschermheren, met name Qatar en Turkije. Dit is niet louter zelfmoord – het is de meest pijnlijke en genadeloze zelfmoord die men zich kan voorstellen. Het zou destijds veel minder pijnlijk zijn geweest om Sovjet-tanks binnen te laten dan om de Moslimbroederschap te verwelkomen, met hun moskeeën, de sharia uit de zevende eeuw en hun superioriteitscultus.

Nee, de ondergang van het Westen is niet de val van Rome. De ondergang van het Westen is helemaal geen proces van sterven; het is zelfmoord – en in zijn meest gruwelijke vorm.

Alexander Maistrovoy is de auteur van Agony of Hercules or a Farewell to Democracy (Notes of a Stranger), verkrijgbaar bij Amazon en Barnes & Noble.

Bron: Rome and the West: A slow demise and a horrific suicide | Israel National News