Wee de rechters die het kwade goed noemen

Bill Levinson - 18 mei 2026

Het Internationaal Strafhof profileert zich als 's werelds hoogste rechtbank, de uiteindelijke arbiter van oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid. Stel je nu eens voor dat een van zijn rechters privé bezoek krijgt van een gezant van een rijke en machtige natie. De boodschap is simpel: spreek een vonnis uit tegen onze vijand, en wij maken van u een zeer rijk man.

Hij gaat op het verzoek in. Hij neemt het geld aan. Hij vaardigt de arrestatiebevelen uit. En daarna noemt hij zichzelf weer het geweten van de wereld.

Dit is geen hypothetisch scenario. The Wall Street Journal — geen marginale publicatie maar een van de meest gerespecteerde kranten in Amerika — heeft een getuigenverklaring gepubliceerd waarin wordt beweerd dat Qatar beloofde om persoonlijk “voor” ICC-hoofdaanklager Karim Khan te zorgen als hij arrestatiebevelen zou uitvaardigen tegen Israëlische leiders. Hij vaardigde ze uit tegen premier Benjamin Netanyahu en voormalig minister van Defensie Yoav Gallant, mannen die leiding geven aan een democratie die op 7 oktober werd aangevallen door het ergste bloedbad onder Joden sinds de Holocaust. En terwijl die arrestatiebevelen werden uitgevaardigd, is de Iraanse Opperste Leider – die op zijn eigen X-account openlijk opschepte over het opzettelijk aanvallen van Israëlische burgers – nooit aangeraakt.

Dat is geen internationaal recht. Dat is afpersing met een Latijnse naam.

De bekentenis die niemand heeft vervolgd

Hier is iets wat het ICC niet weg kan redeneren. In juni 2025 plaatste Ali Khamenei openbaar – niet gelekt, niet onderschept, maar openbaar geplaatst zodat de wereld het kon lezen – dat zijn strijdkrachten “de geavanceerde, meerlagige zionistische verdedigingslinies waren binnengedrongen en veel van hun civiele en militaire locaties met de grond gelijk hadden gemaakt.” Het opzettelijk aanvallen van burgers is een schoolvoorbeeld van een oorlogsmisdaad volgens het Statuut van Rome, het document dat het ICC juist gebruikt om zijn bestaan te rechtvaardigen. Er werd een formele klacht ingediend onder verwijzing naar Khamenei’s eigen woorden, het ICC stuurde een bevestigingsnummer terug, en vervolgens deed het niets. Ik weet dit omdat ik degene ben die de klacht heeft ingediend.

Hetzelfde hof dat zijn jurisdictie uitbreidde om Israël te vervolgen – een land dat niet eens lid is – kon de energie niet opbrengen om op te treden naar aanleiding van een schriftelijke, openbare, zelfincriminerende bekentenis van een oorlogsmisdaad door de leider van Iran. In september 2025 werd een andere klacht ingediend waarin Iran werd beschuldigd van genocide vanwege zijn rol op 7 oktober, en die onderging hetzelfde lot. Als je één enkel feit nodig had om te bewijzen dat het ICC te kwader trouw handelt, dan is dit het. Je hebt de beschuldiging van omkoping door Qatar niet nodig, hoewel die op zichzelf al vernietigend genoeg is. De selectieve blindheid van het hof zegt genoeg.

Er is nog meer vernietigend bewijs op komst. De Jerusalem Post meldt: “Tot op heden heeft het ICC Hamas niet aangeklaagd voor misdaden tegen zijn eigen burgers,” hoewel het ICC net zo goed als wij weet dat Hamas misdaden tegen de menselijkheid heeft begaan door Arabieren als menselijk schild te gebruiken. Een Arabier uit Gaza heeft dit officieel onder de aandacht van het ICC gebracht en daarbij veertien Hamas-leiders bij naam genoemd. Ik durf er tien tegen één op te wedden dat het ICC de klacht zal negeren, om redenen die nu overduidelijk zouden moeten zijn: vooringenomenheid, incompetentie en hoogstwaarschijnlijk corruptie.

De tentakels van Qatar

Toen de Israëlische juridische organisatie Shurat HaDin in mei 2026 strafrechtelijke klachten indiende tegen Qatar en Britse inlichtingendiensten, bevatte hun aankondiging een veelzeggende afbeelding: een octopus waarvan de tentakels reiken naar mondiale instellingen. De afbeelding was bewust gekozen.

Al meer dan een eeuw toonde antisemitische propaganda een joodse octopus die de wereld vanuit de schaduw manipuleerde, en Shurat HaDin draaide dit om. De octopus is er echt — hij is toevallig Qatari, en hij draait op oliegeld.

Qatar heeft Amerikaanse universiteiten overspoeld met geld, en pro-Hamas-activisme volgde overal waar dat geld naartoe ging. Het land is op geloofwaardige wijze beschuldigd van het omkopen van het Afrikaans Nationaal Congres om de zaak van Zuid-Afrika tegen Israël voor het Internationaal Gerechtshof te brengen, en het wordt nu beschuldigd van het voeren van een geheime intimidatiecampagne tegen de vrouw die Karim Khan beschuldigde van seksuele intimidatie – het beïnvloeden van getuigen, wat in de Verenigde Staten een federaal misdrijf is en overal ter wereld een fundamentele schending van het recht.

De profeet Jesaja zag dit patroon eeuwen geleden al: “Wee degenen die het kwade goed noemen en het goede kwaad, die duisternis voor licht houden en licht voor duisternis” (Jesaja 5:20). Wat het ICC heeft opgebouwd is geen rechtbank. Het is een machine die precies die omkering produceert – het beschermen van de schuldigen, het vervolgen van de rechtvaardigen, en het incasseren van de cheques van Qatar onderweg.

Wat gebeurt er nu

Het ICC zal de klacht van Shurat HaDin waarschijnlijk negeren, omdat corrupte instellingen geen onderzoek doen naar zichzelf. Ik ben ervan overtuigd dat het de klacht van de Arabier over het gebruik van eigen volk als menselijk schild door Hamas zal negeren. Maar dat is niet echt de bedoeling van het indienen ervan. Het gaat erom stukje bij beetje een openbaar dossier op te bouwen, totdat de geloofwaardigheid van het hof instort onder het gewicht van zijn eigen gedocumenteerde hypocrisie. Senator Lindsey Graham noemde het ICC “door en door corrupt.” President Trump noemde de arrestatiebevelen tegen Israëlische leiders “ongegrond.” Voormalig minister van Buitenlandse Zaken Mike Pompeo noemde het “een volkomen kapot en corrupt orgaan.” Ze hadden gelijk, en nu is er een papieren spoor om dat te bewijzen.

Het ICC wil gezien worden als de hoeder van de internationale rechtspraak, maar wat het in werkelijkheid is gebleken, is iets veel ouder en veel lelijkers: een machtige instelling die te koop is aan de hoogste bieder, die met de vinger wijst naar de onschuldigen terwijl de schuldigen de cheques uitschrijven. Dat verhaal loopt niet goed af voor de instelling. Dat is nooit het geval.

Bron: Woe to the judges who call evil good - Israel365 News