Zes maanden na de afsluiting van de Straat van Hormuz is de wereldwijde toeleveringsketen voor kunstmest in belangrijke regio’s ingestort, wat heeft geleid tot een dubbele crisis van fysieke tekorten en torenhoge kosten. Sinds maart heeft het grondstoffeninformatieplatform CropGPT elke maand duizenden boeren in acht landen rechtstreeks ondervraagd om de gevolgen van de crisis in kaart te brengen. De gegevens wijzen op een potentieel catastrofale impact op de wereldwijde voorraden en prijzen van voedsel en dranken – inclusief koffie – in 2027.

Uit de bevindingen van CropGPT blijkt dat slechts 43% van de ondervraagde boeren alles kreeg wat ze nodig hadden, waarbij boeren in India – dat meer mensen voedt dan enig ander land ter wereld – aangeven al zes maanden een tekort aan meststoffen te hebben. In Ivoorkust werd in augustus slechts 6% van de koffieboeren volledig bevoorraad, terwijl 40% helemaal geen meststoffen kon krijgen. De voorspelling is dat El Niño zijn hoogtepunt bereikt net op het moment dat de gevolgen van de kunstmesttekorten en de lagere oogsten zich doen gelden, waardoor de dreiging voor de wereldwijde landbouw nog groter wordt.

De gegevens van CropGPT leggen ook een schrijnende economische kloof bloot. Waar de prijzen van gewassen hoog zijn, zoals bij koffie, hebben boeren meer betaald en zijn ze doorgegaan. Waar de prijzen laag zijn, hebben boeren bezuinigd of zijn ze gestopt met het kopen van kunstmest. Boeren die geen kunstmest kunnen krijgen, worden geconfronteerd met opbrengstverliezen tot wel 50%.

In een reactie op de bevindingen zei Rob Weston, oprichter en CEO van CropGPT: „De markt schat de enorme omvang van deze crisis fundamenteel verkeerd in. Handelaren houden begrijpelijkerwijs de voorspellingen in de gaten om de impact van El Niño te begrijpen, maar de echte catastrofe vindt nu al plaats op het terrein.” Hij legde uit dat wanneer 57% van de boeren in belangrijke landbouwregio’s aangeeft dat ze geen toegang hebben tot de meststoffen die ze nodig hebben of deze niet kunnen betalen, “we niet alleen te maken hebben met kleinere marges, maar ook met een wereldwijde voedselcrisis. Wereldwijde voedselsystemen kunnen een schok van deze omvang niet opvangen zonder dat de prijzen in de supermarkten de pan uit rijzen en mensen honger lijden.”

Uit analyse van het Wereldvoedselprogramma van de Verenigde Naties (WFP) blijkt dat het steeds sterker wordende El Niño-weerpatroon de voedselonzekerheid in enkele van ’s werelds meest kwetsbare landen tot in 2027 aanzienlijk zal verergeren. De organisatie voert haar paraatheids- en responsmaatregelen op, aangezien de gevolgen van El Niño nu al de meest kwetsbaren treffen die het hardst door honger worden getroffen.

„El Niño vormt een enorme bedreiging voor de voedselzekerheid van miljoenen mensen die nu al kwetsbaar zijn“, aldus Carl Skau, waarnemend uitvoerend directeur van het WFP. „Hoe eerder we gezinnen helpen zich voor te bereiden op deze klimaatschokken, hoe beter we in staat zijn levens te redden en bestaansmiddelen te beschermen. Ernstige overstromingen en droogtes kunnen gemeenschappen in een mum van tijd van een situatie waarin ze zich nog kunnen redden, in een crisis storten. Het WFP voert zijn inspanningen voor vroegtijdige respons in acht landen al op, en we staan klaar om nog meer te doen.“

El Niño zal naar verwachting tussen september en december 2026 zijn hoogtepunt bereiken, maar op veel plaatsen zullen de gevolgen tot ver in 2027 voelbaar blijven vanwege de impact op toekomstige oogstcycli. Droogte, overstromingen en extreme temperaturen brengen gemeenschappen nu al in gevaar.

Verder naar het noorden eist de droogte nu al een zware tol in de ‘droge corridor’ van Midden-Amerika, die zich uitstrekt over Guatemala, El Salvador, Honduras en Nicaragua. Ongeveer 10 miljoen mensen wonen in deze regio, waarvan velen afhankelijk zijn van zelfvoorzienende landbouw.

Uit een evaluatie door Oxfam en de humanitaire organisatie Action Against Hunger bleek dat er op grote schaal misoogsten zijn in Guatemala, El Salvador en Honduras, waarbij tienduizenden boerengezinnen zijn getroffen.

Van de 73.000 boerderijen die maïs hadden geplant voor de eerste teeltcyclus van 2026, meldden er ongeveer 70.000 verwoestende oogsten. Ook de bonenoogsten zijn zwaar getroffen en meer dan 23.000 huishoudens meldden verminderde toegang tot water.

„We zien wijdverspreide oogstverliezen als gevolg van de droogte die door El Niño is veroorzaakt“, aldus Ivan Aguilar, humanitair manager voor Midden-Amerika bij Oxfam.

De Zwarte Zee, die Europa en Azië met elkaar verbindt, is een cruciale doorvoerroute voor wereldwijde graantransporten naar enkele van de dichtstbevolkte landen ter wereld. Rusland en Oekraïne zijn samen goed voor meer dan een kwart van de wereldwijde tarwehandel, een aandeel dat vergelijkbaar is met de over zee vervoerde oliehandel die via de Straat van Hormuz in de Golf loopt.

De aanvoer is sinds juli afgesneden, toen de landen hun aanvallen op elkaars havens opvoerden en graanterminals, silo’s en schepen zwaar beschadigden. De escalatie trof ook de Russische energie-infrastructuur, waardoor de dieselprijzen tot recordhoogtes stegen. De brandstofkosten, een essentiële factor in de landbouw, vormen een extra inflatierisico voor voedsel.

Egypte, ’s werelds grootste tarwekoper, heeft al ongeveer een maand geen graan uit het Zwarte Zeegebied meer ontvangen. De Russische export wordt afgeremd door Oekraïense drones, terwijl Oekraïne, met zijn geblokkeerde havens, moeite heeft om zijn graan over land of via de rivier te vervoeren. Terwijl de oogsten zich opstapelen, heeft het land ook moeite om voldoende opslagruimte te vinden.

Droogtes in de VS en Europa hebben de oogsten doen slinken, en weersvoorspellingen voor een „super“ El Niño dit jaar betekenen dat „er enkele alarmerende signalen zijn“ over de impact van het weer op de tarweoogsten, aldus Joao Lampreia, een marktstrateeg bij het in Lissabon gevestigde Freedom24.

De kleinste Amerikaanse tarweoogst in decennia blijft krimpen.

Het USDA schat de totale productie nu op 1,531 miljard bushels, 5 miljoen minder dan in juli, als gevolg van bezuinigingen op het areaal wintertarwe en lagere opbrengstprognoses voor niet-durum-zomertarwe. De productiecijfers voor zowel winter- als zomertarwe lagen lager dan een maand geleden, met respectievelijk 989,89 miljoen en 474,3 miljoen bushels. Mocht dit uitkomen, dan zou dit de kleinste gecombineerde Amerikaanse wintertarweoogst zijn sinds 1963. De gecombineerde productie voor alle tarwesoorten bedroeg in 2025 1,985 miljard bushels.

De Amerikaanse rijstoogst zal naar verwachting dalen tot het laagste niveau in 33 jaar. De CBOT-futures op ruwe rijst, de benchmark voor Amerikaanse langkorrelige rijst vóór het malen, schieten omhoog aan het einde van de zomer, na een stijging van 69% tot nu toe dit jaar.

Het USDA voorspelt een totale productie van 158,2 miljoen hundredweight, ongeveer 23% minder dan de 206,7 miljoen van vorig jaar. Het geoogste areaal wordt geraamd op slechts 2,057 miljoen acre, het laagste sinds het seizoen 1972/73.

„Hoewel de beginvoorraden met 4,6 miljoen cwt zijn gestegen tot een 40-jarig hoogtepunt van 58,4 miljoen cwt, is de productie met 0,2 miljoen cwt gedaald tot 158,2 miljoen, een 33-jarig dieptepunt, aangezien een lagere prognose voor het oogstareaal de hogere opbrengst ruimschoots tenietdoet“, schreef het USDA in een rapport.

De prijzen zijn zo volatiel dat Bell zei dat de prijs die hij ’s ochtends van zijn leverancier krijgt, slechts tot ’s middags geldig is – waarna deze weer stijgt. Hij kan de kosten niet vermijden – zijn landbouwmachines rijden op diesel. Bell liet CBS News zijn maaidorser zien, die volgens hem nu ongeveer 600 dollar aan diesel per dag verbruikt. Dat is meer dan het dubbele van wat hij vorig jaar betaalde.

Bell zei dat hij zijn jaarlijkse brandstofbudget van $35.000 al in augustus had opgebruikt. Nu verwacht hij dat het totaal voor dit jaar dichter bij $50.000 tot $60.000 zal liggen.

„Elk stuk landbouwmachines op deze boerderij draait op diesel”, zei hij. Zonder diesel zou zijn boerderij niet kunnen functioneren.

“Ik doe dit al 34 jaar. Ik heb me nog nooit zo’n zorgen gemaakt en ben nog nooit zo gestrest geweest als het afgelopen jaar,” vertelde Bell woensdag in een interview met CBS News op zijn boerderij in Kings Mountain, North Carolina.

Bell is door de hoge kosten gedwongen om ingrijpende veranderingen in zijn bedrijfsvoering door te voeren. Hij schakelt een deel van zijn land over naar andere teelten, probeert de levensduur van zijn machines te verlengen en produceert zijn eigen meststof. Zijn kinderen hebben ook een winkel geopend waar bezoekers in de herfst pompoenen kunnen plukken en ritjes op een hooiwagen kunnen maken. Maar Bell voelt de druk nog steeds.

“We hebben overal op bezuinigd waar we maar konden,” zei hij. “De afgelopen jaren waren verschrikkelijk voor de landbouw, en we hebben, weet je, gewoon overal bezuinigd waar het maar kon. Maar we komen nu op het punt dat er niets meer over is om te bezuinigen. Je kunt niet werken zonder brandstof. Je kunt niet werken zonder kunstmest. Dat moet je gewoon hebben.”

De brandstofschok is vooral voelbaar in het Midwesten, waar de maïs- en sojabonenoogst zorgt voor een enorme vraag naar maaidorsers, tractoren, graanvrachtwagens en commercieel transport. De gemiddelde dieselprijs in het Midwesten bedroeg op 14 september 6,250 dollar per gallon, een stijging ten opzichte van 5,946 dollar slechts een week eerder, terwijl het nationale gemiddelde in dezelfde periode met 31,8 cent steeg. In vergelijking met een jaar eerder was diesel in de VS 2,546 dollar per gallon duurder. Die stijging heeft veel meer gevolgen dan alleen de brandstofkosten in een landbouwbudget: ze verhoogt de kosten voor het gebruik van machines en het vervoeren van meststoffen, zaad en andere productiemiddelen, terwijl ook de kosten voor het vervoer van geoogst graan stijgen.

Het goederenvervoer per spoor laat zien hoe snel die hogere energiekosten door de agrarische toeleveringsketen worden doorberekend. De standaard brandstoftoeslag van Union Pacific, gebaseerd op het aantal mijlen, bedroeg in juli 2025 28 cent per mijl, maar steeg tot 71 cent in juli 2026. Voor oktober heeft de spoorwegmaatschappij de toeslag vastgesteld op 68 cent per mijl, vergeleken met 33 cent in oktober 2025 – een stijging van ongeveer 106% op jaarbasis. De toeslag voor oktober is gebaseerd op een gemiddelde prijs voor wegdiesel in augustus 2026 van $5,462 per gallon. Voor graanvervoerders, graansilo’s en coöperaties die sterk afhankelijk zijn van het spoor, wordt de toeslag een extra kostenpost die uiteindelijk ergens tussen de boerderijpoort en de eindklant moet worden opgevangen.

De afgelopen weken heeft een nieuwe golf van faillissementen in de vrachtvervoerssector de VS overspoeld, waarbij vervoerders – variërend van kleine zelfstandige chauffeurs tot wagenparken met tientallen vrachtwagens – bescherming hebben aangevraagd onder Chapter 7 of Chapter 11.

Ten minste 16 vracht-, bezorg- en transportbedrijven zijn tussen eind augustus en 21 september in een faillissementsprocedure terechtgekomen, zo blijkt uit documenten van de federale rechtbank en gegevens van vervoerders die door FreightWaves zijn geanalyseerd.

Onder de aanvragen bevinden zich Chapter 11-zaken waarbij Globemaster Incorporated, Xoco Transport, Jett Transport & Materials, CLJ Transporting, Mill Creek Logistics-Illinois, RP Hay Hauling, Truckload LLC en Pacer Transport betrokken zijn. Verschillende kleinere vervoerders hebben Chapter 7-aanvragen ingediend, wat doorgaans leidt tot liquidatie in plaats van reorganisatie.