Wereldwijde haat zorgt niet voor het inpakken van joodse koffers.

Voor veel potentiële immigranten is de keuze niet tussen ‘Israël of de diaspora,’ maar tussen ‘zionisme of mijn moeder.’

2 januari 2026, door David Nekrutman

Decennialang werd het verhaal van de aliyah bepaald door het ‘ijzeren gordijn.’ Emigreren naar Israël was een saga van doorbreken: de Britse blokkades van de jaren veertig, de clandestiene vluchten vanuit Jemen, het slopende tien jaar durende wachten van de Sovjet-refuseniks en de schrijnende tocht van Ethiopische joden door de Soedanese woestijn. Historisch gezien was de barrière om van Israël hun thuis te maken een fysieke of juridische muur.

Vandaag, in 2026, worden we geconfronteerd met een spookachtige paradox. De ijzeren deur is vervangen door een open poort, maar de joodse wereld staat verlamd op de drempel.

De grote disconnect

We leven in een periode van wereldwijde cognitieve dissonantie. In 2024 maakten meer dan 31.000 joden aliyah; terwijl we wachten op de definitieve gegevens voor 2025, wordt het duidelijk dat de naald nauwelijks is bewogen.

Hoewel tienduizenden die aliyah maken veel lijken, is het in werkelijkheid abominabel als je het afzet tegen de omvang van het moment. Er wonen nog steeds meer dan 8 miljoen joden in de diaspora, en voor de overgrote meerderheid is de “drang” om te verhuizen niet werkelijkheid geworden.

Deze stagnatie doet zich voor tijdens een hoogtepunt van wereldwijd antisemitisme. We zien gekozen functionarissen in westerse hoofdsteden die de belangen van hun joodse gemeenschappen feitelijk hebben opgegeven en actief pro-Hamas standpunten steunen onder het mom van ‘progressieve’ politiek. Volgens elke historische logica zou dit de ‘pushfactor’ van de eeuw moeten zijn. Wanneer de regering de retoriek van degenen die je vernietiging nastreven, overneemt, zouden de koffers gepakt moeten worden. Toch blijven de koffers in de kast staan.

De spreadsheetmuur

Waarom deze aarzeling? Het antwoord begint met de brute wiskunde van 2026. Israël is niet langer een rommelig, socialistisch experiment; het is een hightech-titaan met een kosten van levensonderhoud die zich kan meten met elke wereldhoofdstad.

De Israëlische regering heeft aanzienlijke stimuleringsmaatregelen ingevoerd, waaronder een inkomstenbelastingtarief van 0 procent voor bepaalde nieuwkomers vorig jaar, maar voor velen is dit slechts een pleister op een diepe wond. Wanneer een bescheiden appartement met drie slaapkamers in het centrum van het land meer dan 4-5 miljoen sjekel kost, wordt aliyah een financiële achteruitgang die veel middenklassegezinnen eenvoudigweg niet kunnen rechtvaardigen, zelfs niet in het licht van de toenemende haat.

De onzichtbare belasting van het gezin

Zelfs voor degenen die de financiële vergelijking kunnen oplossen, is er de onzichtbare belasting: het achtergebleven gezin. Wij zijn de “sandwichgeneratie”. Veel potentiële immigranten zijn de belangrijkste verzorgers van bejaarde ouders in New York, Londen of Parijs.

In een tijdperk waarin we de gezichten van onze ouders in 4K-resolutie op een scherm kunnen zien, kan toch de fysieke afstand pijnlijker aanvoelen, niet minder. Het schuldgevoel over het gemiste sabbatdiner of de angst voor een medisch noodgeval op 6000 mijl afstand is een band die geen enkele belastingvermindering kan verbreken. Voor velen is de keuze niet tussen ‘Israël of de diaspora’, maar tussen ‘zionisme of mijn moeder’.

De plicht van de frontlinie

Ten slotte moeten we de waarheid spreken: de ‘veiligheidslast’. Sinds de tektonische verschuivingen van 2023 en de regionale instabiliteit die daarop volgde, is aliyah een daad van diepgaande existentiële moed geworden. Verhuizen naar Israël betekent vandaag de dag beseffen dat je kinderen op een dag een uniform zullen dragen en in de frontlinie zullen staan. In een onstabiele wereld kiezen veel ouders voor de ‘bekende’ vijandigheid van een campusprotest boven het ‘onbekende’ gevaar van een oorlog op meerdere fronten.

Een persoonlijke reflectie

Ik spreek vanuit een diepe liefde voor dit land. Ik heb het enorme voorrecht gehad om Israël al meer dan 20 jaar mijn thuis te mogen noemen. Ik heb de triomfen gezien en de verdriet gedeeld. Maar zelfs als ervaren Oleh (immigrant) moet ik een ontnuchterende realiteit onder ogen zien die aan mijn eigen eettafel speelt: de uitdaging waar mijn kinderen voor staan als ze hier aan hun leven beginnen.

Als ik zie hoe zij omgaan met de economische beperkingen van onze tijd, word ik eraan herinnerd dat de zionistische droom steeds moeilijker te handhaven is. We willen dat onze kinderen hier hun toekomst opbouwen, dicht bij ons blijven en het verhaal voortzetten dat wij zijn begonnen, maar de diaspora lijkt aantrekkelijker wanneer de fundamentele droom van een eigen huis in hun eigen land wiskundig onmogelijk lijkt.

Het nieuwe zionisme

De joodse wereld verkeert in een staat van schijndood. Joden in de diaspora zitten gevangen in een ‘gouden kooi’ – een plek waar de politiek verzuurt en de straten steeds kouder worden, maar waar het comfort en de familiebanden te sterk zijn om te verbreken.

De poorten naar Israël staan wijd open. Maar zolang we niets doen aan de torenhoge kosten van levensonderhoud en de psychologische last van het achterlaten van het ‘dorp’, zullen de 31.000 nieuwkomers een druppel in de oceaan van 8 miljoen blijven. In 2026 gaat aliyah niet langer over het ontvluchten van een vijand, maar over het kiezen van een lot. De vraag is niet langer ‘Kunnen we binnenkomen?’ maar ‘Kunnen we het ons veroorloven om te blijven?’

Bron: The Blogs: Global hate isn’t packing Jewish suitcases | David Nekrutman | The Times of Israel