De overleden ‘twee-statenoplossing

Door Tom Gilbreath - 18 mei 2026

Officieel zeggen de meeste landen in ieder geval nog steeds dat ze een ‘twee-statenoplossing’ steunen als antwoord op de conflicten tussen Israël en de Palestijnen. Maar je hoort er tegenwoordig niet veel meer over. In de praktijk hebben de meesten het – althans voorlopig – laten varen. De sleutel is dat de Palestijnen zelf duidelijk hebben gemaakt dat ze het niet willen. Ze willen één natie genaamd Palestina zonder Joden en zonder Israël – ‘van de rivier tot de zee’.

Tijdens een campagnebijeenkomst in 2024 voor de toenmalige vicepresident Kamala Harris sprak voormalig president Bill Clinton over de ‘historische verplichting van Amerika om te proberen te voorkomen dat Israël wordt vernietigd.’ Hij herinnerde het publiek aan het vredesinitiatief dat het laatste jaar van zijn ambtsperiode kenmerkte. Die zomer nodigde president Clinton de Israëlische premier Ehud Barak en PLO-voorzitter Yasser Arafat uit voor een topontmoeting in Camp David.

De voormalige president zei tegen het publiek in Michigan: “De enige keer dat Yasser Arafat mij niet de waarheid vertelde, was toen hij beloofde dat hij het vredesakkoord dat we hadden uitgewerkt zou aanvaarden. Het zou de Palestijnen een staat hebben gegeven in 96 procent van de Westelijke Jordaanoever en 4 procent van Israël, en zij mochten kiezen waar die 4 procent van Israël lag. Zo zouden ze in feite hetzelfde grondgebied hebben als de hele Westelijke Jordaanoever. Ze zouden een hoofdstad hebben in Oost-Jeruzalem… en twee van de vier kwadranten van de Oude Stad van Jeruzalem. [Dit werd] bevestigd door de Israëlische premier Ehud Barak en zijn kabinet. En zij [de Palestijnen] zeiden: ‘Nee.’”

Toen hij het verhaal bij andere gelegenheden vertelde, benadrukte de voormalige president dat hij erbij was, “in de kamer.” Hij zei dat Arafat afwees wat hij eerder had toegezegd, en dat hij geen tegenvoorstel deed.

Sta eens stil bij wat Israël bereid was op te geven. Stel je voor dat Abraham Lincoln zou aanbieden om Washington DC te splitsen en de helft aan de Confederatie te geven in een poging de Burgeroorlog te beëindigen. Stel je voor dat hij tegen de Confederaten zou zeggen: “Jullie mogen het zuiden van DC als hoofdstad hebben, en wij houden het noorden.” Het is ondenkbaar — maar zo ver was Israël in 2000 bereid te gaan voor vrede. Arafat en de Palestijnen stemden aanvankelijk in met het plan, maar veranderden toen plotseling van gedachten.

Sommigen zeggen dat ze deze gunstige deal hebben afgewezen omdat Israël op zoveel punten toegegeven had. Ze speculeren dat het voor de Palestijnen er misschien uitzag alsof Israël een makkelijke prooi was geworden en, onder extra druk, bereid zou zijn nog meer op te geven. Dus in plaats van een tegenbod te doen aan de onderhandelingstafel, ging Arafat naar huis en zette hij het geweld in gang dat nu bekend staat als de Tweede Intifada.

Maar president Clinton ziet het anders. Tijdens de bijeenkomst in 2024 zei hij verder: “Ik denk dat het deels komt doordat Hamas niets gaf om een thuisland voor de Palestijnen. Ze wilden Israëli’s doden en Israël onbewoonbaar maken.”

Dat is een opmerkelijke beschuldiging, maar hij had goede redenen om geweld als hun motief te zien. Zo gedroegen ze zich in de decennia voorafgaand aan de vredesbesprekingen van 2000, en sindsdien is het geweld alleen maar toegenomen. In zijn boek Palestinianism: The Newest Attack on Peace, Human Rights and Democracy, schreef Alan Dershowitz: “Terwijl Israël ernaar streeft zijn staat te behouden, streeft het nieuwe Palestinianisme ernaar die staat te vernietigen.”

Bijbelse profetieën zeggen dat Israël een tijd van vrede zal beleven na zijn verdrag met de antichrist. Maar dat zal niet lang duren. Anders waarschuwt de Bijbel dat Israël door conflicten zal worden omringd tot de tijd van de wederkomst van de Heer. Dat betekent niet dat christenen nu moeten stoppen met werken en bidden voor vrede. Jezus gaf immers een speciale zegen aan vredestichters, en zelfs een vrede van korte duur kan, mits zorgvuldig uitgevoerd, het lijden verlichten. Maar niemand mag verbaasd zijn dat langdurige vrede ons steeds weer door de vingers glipt.

Bron: The Hal Lindsey Report | Hal Lindsey