Wekelijkse nieuwsbrief

28 januari - 5 februari 2026

Middenoosten en daarbuiten

Voor een gedetailleerde analyse van het nieuws en hoe dit aansluit bij de Schrift, kunt u mijn MidEast & Beyond Update van gisteren bekijken. Als u live verslag wilt volgen, abonneer u dan op mijn Telegram-kanaal, en als u op zoek bent naar snelle analyses en updates over het ministerie, volg mij dan op Instagram.

Iran blaft, maar bijt niet

Dreigementen tegen Amerika. Dreigementen tegen Israël. Gisteren was er zelfs een dreigement tegen de luchthaven van Dubai. Iran is als een boos stekelvarken dat tegenover een grizzlybeer staat. Het stekelige knaagdier kan gemakkelijk aan flarden worden gescheurd, dus doet het er alles aan om ervoor te zorgen dat de beer weet dat hij een hoge prijs zal betalen als hij besluit aan te vallen. Elke verklaring die het islamitische regime aflegt, is weer een demonstratie van zijn stekels. Een van de recentste voorbeelden was toen Abed Rahim Mousavi, stafchef van de strijdkrachten in Iran, dreigde: “Na de 12-daagse oorlog hebben we onze militaire doctrine veranderd van defensief naar offensief door een beleid van asymmetrische oorlogsvoering en verpletterende reacties op vijanden in te voeren.” Met andere woorden: “Als je met je enorme tanden en vlijmscherpe klauwen in onze buurt komt, kun je rekenen op de pijn van onze miljoenen kleine stekels, overal en altijd, van je bases in het Midden-Oosten tot je vliegdekschepen in de Arabische Zee, van je hoofdstad tot je kleine stadjes.”

De identificatie van de beer verandert wanneer je Iran zelf binnenkomt. Daar is het regime de grizzlybeer en zijn de demonstranten de zalmen die stroomopwaarts proberen te zwemmen. Honderdduizenden jonge mensen, en ook veel ouderen, zetten alles op het spel om een beter leven te bereiken zonder het onderdrukkende islamisme dat boven hun hoofden hangt. Ondertussen plukken de Basij, de politie en de IRGC genadeloos de weerloze vissen één voor één uit het water en slachten ze af. Tragisch genoeg verloopt het vermoorden van de demonstranten in het echte leven zelden zo netjes als een beer die een zalm grijpt en doorslikt. In plaats daarvan worden de jongeren gearresteerd, in de gevangenis gegooid, gemarteld en vervolgens geëxecuteerd. Dinsdag plaatste een Duits-Iraanse journalist een artikel waarin hij wees op het lage aantal vrouwenlichamen dat onder de doden te vinden is. Hij beweert dat dit komt doordat het regime “verkrachting als wapen tegen zijn volk” gebruikt. Om het bewijs van deze gruwelijke tactiek voor de buitenwereld te verbergen, worden de lichamen van vrouwen verbrand.

Zullen er gesprekken komen?

Zullen de Verenigde Staten en Iran om de tafel gaan zitten om te praten, of komt er oorlog? Het antwoord op deze vraag hangt af van wie je het vraagt en wanneer je het vraagt. Gisteren nog werden de gesprekken sneller afgelast dan een stroboscooplamp in een discotheek. Aanvankelijk eiste Iran dat de gesprekken van Istanbul naar Oman werden verplaatst, waarschijnlijk omdat Iran de handel met de Golfstaat wil uitbreiden. Vervolgens beperkte het islamitische regime het onderwerp van de discussie tot één enkel onderwerp. Ali Shamkhani, senior adviseur van de Opperste Leider van Iran, zei dat alle gesprekken “alleen beperkt mogen blijven tot de nucleaire kwestie”. De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio stond erop dat de onderhandelingen naast de nucleaire kwestie ook ballistische raketten, proxy-milities en de behandeling van demonstranten moesten omvatten.

Voor we het wisten waren de onderhandelingen van de baan en stonden de landen weer op het punt van oorlog. Toen werden de onderhandelingen plotseling weer hervat. Wat was er gebeurd? In de krachtmeting tussen Trump en Khamenei lijkt het erop dat Trump heeft geknikt. De president bevindt zich in een zeer moeilijke situatie. De tussentijdse verkiezingen komen eraan en als hij het Huis van Afgevaardigden en de Senaat verliest, zou hij de laatste twee jaar van zijn ambtstermijn wel eens een lame duck kunnen worden. Een manier om ervoor te zorgen dat de Republikeinen in november worden weggevaagd, is door een conflict aan te gaan waarin Amerikaanse soldaten worden gedood. Dit gaat terug naar de analogie van de beer en het stekelvarken. Trump zou ongetwijfeld een veldslag tegen Iran winnen, maar hij zou de oorlog kunnen verliezen tegen de linkse ideologie die er alles aan doet om hem onschadelijk te maken en al het goede dat hij voor het land heeft gedaan teniet te doen.

Maar het gaat om meer dan alleen het verlies van soldaten. De nieuwe Amerikaanse nationale defensiestrategie legt uit waarom een lange en kostbare oorlog in het Midden-Oosten iets is dat de huidige Amerikaanse regering zich niet kan veroorloven. Iran begrijpt dit goed en oefent opzettelijk druk uit door een langdurige regionale oorlog te beloven. Wat Washington bovenal wil, is een Midden-Oosten dat rustig genoeg is om zich te kunnen concentreren op grotere prioriteiten: Groenland vanuit defensief oogpunt en de India-Midden-Oosten-Europa Economische Corridor (IMEC) vanuit economisch oogpunt. Dit alles betekent één ding: het ayatollah-regime zal in de nabije toekomst niet verdwijnen.

Ik ben een fan van Donald Trump. Als president is hij de grootste vriend die Israël ooit heeft gehad. Maar ik geloof dat hij, net als de meeste westerlingen, het Midden-Oosten niet volledig begrijpt. Daardoor is hij in een hoek gedreven die hem zal dwingen de demonstranten in de steek te laten en de kwesties van ballistische raketten en proxy-milities op tafel te laten liggen. Voor Israël betekent dit dat de verantwoordelijkheid voor de omgang met Iran aan ons wordt overgelaten. Wij zijn degenen die zullen moeten beslissen of we het ballistische raketprogramma van Iran moeten aanvallen, mocht het worden uitgesloten van welke deal de regering-Trump ook besluit te sluiten met de duivel.

Als docent bijbelse profetieën verbaast mij dit allemaal niet. Wat mij echter diep raakt, is het lot van het dappere Iraanse volk dat geloofde dat “er hulp onderweg was” en de straat opging, om vervolgens geconfronteerd te worden met de moord op meer dan 40.000 voornamelijk jonge en ongewapende burgers. Iran is geduldig. Het is bereid om de ambtstermijn van Trump in het Witte Huis af te wachten en zijn hoop te vestigen op de uiteindelijke neergang van Amerika. De vraag die overblijft is simpel: zal Israël binnenkort alleen opnieuw toeslaan, of zal het door de Verenigde Staten onder druk worden gezet om dat niet te doen?

Israëlische aandelenmarkt bloeit

Gelukkig is de enige bloei die momenteel in Israël plaatsvindt, die van onze economie. De Amerikaanse aandelenmarkt heeft onlangs recordhoogtes bereikt, maar de Israëlische aandelenmarkt heeft de Amerikaanse stijgingen met een factor drie overtroffen. Ondanks de onzekere geopolitieke situatie hebben zowel Moody's als S&P de kredietwaardigheid van Israël opgewaardeerd naar stabiel. Techbedrijven investeren ook aanzienlijk in het land, waaronder NVIDIA, dat een faciliteit van 160.000 vierkante meter bouwt op vijf minuten van mijn huis. Dit alles past in de profetie van Ezechiël 38, waarin Israël wordt gezien als een land van vrede en veiligheid, rijp voor plundering, vlak voor het uitbreken van de Ezechiël-oorlog.

Terroristen blijven actief in Gaza

Hamas en de Palestijnse Islamitische Jihad blijven IDF-troepen in Gaza bedreigen. Eerder deze week heeft de IDF vier terroristen in Gaza uitgeschakeld die de troepen bij de gele lijn naderden. Vervolgens hebben ze Ali Razaina, de commandant van de PIJ-brigade in het noorden van Gaza, gedood. Gisteren raakte een IDF-soldaat ernstig gewond door sluipschuttersvuur bij de gele lijn. Als reactie daarop doodde het IDF negen Hamas-terroristen in Gaza-stad en Khan Yunis. Het lijkt erop dat de meest verstandige optie voor de terroristen zou zijn om zich gewoon over te geven.

Rusland geeft niet op

Wie dacht dat de Russen de oorlog tegen Oekraïne beu waren en op zoek zouden gaan naar een elegante manier om zich terug te trekken, kan beter nog eens goed nadenken. Dinsdag vond de belangrijkste aanval van Rusland op Oekraïne dit jaar plaats. De belangrijkste doelen waren energie-infrastructuur, en er waren aanvallen in Kiev, Zaporizhzhia, Dnipro, Kharkiv, Vinnytsia, Odesa, Chernihiv en de omliggende gebieden. Wat betreft internationaal prestige zit Rusland in de lift. Ze hebben zelfs een aanbod aan Iran hernieuwd om het verrijkte uranium van het islamitische regime te behouden, als dat de onderhandelingen zou helpen. Kremlin-woordvoerder Dmitry Peskov zei: “Rusland biedt al geruime tijd zijn diensten aan als een mogelijke optie die zou kunnen leiden tot het wegnemen van bepaalde irritaties voor een aantal landen.” Verrijkt uranium “bepaalde irritaties” noemen is waarschijnlijk het meest Russische dat ik in lange tijd heb gelezen. Tot nu toe heeft de ayatollah geen gebruik gemaakt van dit aanbod van Poetin. Hoe dan ook, als de uitkomst van de oorlog tussen Rusland en Oekraïne allesbehalve een overwinning voor het Kremlin zou zijn, zou de geopolitieke positie van Rusland instorten.

Turkije, Israël, Afrika en Ezechiël

We hebben Iran en Rusland gehad, dus we kunnen net zo goed een bezoek brengen aan Turkije om onze Ezechiël-oorlogstour af te ronden. Turkije heeft zijn invloed in Afrika uitgebreid, met name in Libië en Somalië. De grootste militaire basis van Turkije bevindt zich zelfs in Somalië en heeft onlangs drie Amerikaanse Lockheed Martin F-16 Viper-straaljagers ontvangen. Hoewel Somalië niet bekend staat om zijn gastvrijheid en sociale vaardigheden, maakt het dit meer dan goed met een overvloed aan mineralen. Gezien de economische problemen van Turkije zou een overeenkomst met Somalië over een deel van zijn minerale rijkdom een enorme zegen kunnen zijn. Het probleem is dat veel van de zeldzame aardmetalen, waaronder een heleboel lithium, zich in de mijnen van de afgescheiden republiek Somaliland bevinden. En wie zie je in de hoofdstad Hargeisa rondhangen met de Somalilanders? Het zijn weer die vervelende Joden. Zij waren de eerste en enige natie die de Republiek Somaliland als onafhankelijke natie erkende. Als zodanig is de regering van Hargeisa meer dan bereid om een deal te sluiten met Jeruzalem voor al die mineralen, met name het lithium dat zoveel batterijen en elektrische auto's van stroom voorziet. Opnieuw zien we een stukje van de motivatiepuzzel op zijn plaats vallen die Turkije, Iran en Rusland, samen met Libië, Soedan en anderen, ertoe brengt een alliantie te vormen om de natie Israël te plunderen en te vernietigen.

Bron: Amir’s Weekly Newsletter