Wekelijkse nieuwsbrief Amir

Shalom vanuit een verrassend koel Hongkong! Maar hoewel het weer misschien koud is, is de gemeenschap warm en pastor Barry Stagner en ik zijn zo blij dat we hier met onze broeders en zusters zijn om Gods Woord te vieren en Hem samen te loven.

We vonden het jammer om de Filippijnen te verlaten. Onze tijd daar was onvergetelijk en de relaties, zowel oude als nieuwe, waren heel bijzonder. Vorige week heb ik jullie, lezers, een beschrijving gegeven van onze tijd op woensdagavond in Tacloban. Twee dagen later, op zaterdag, presenteerden pastor Barry en ik een Discovering Daniel-conferentie in het Praise Revival Center in Davao, waar we het hele profetische boek uit het Oude Testament behandelden. Het was bemoedigend om zo'n honger naar Gods Woord te zien, met mensen die uit heel Mindanao en zelfs de Visayas kwamen. Velen reisden wel tien uur om erbij te zijn!

De volgende ochtend sloten we ons verblijf in de Filippijnen af met een toespraak tijdens de zondagochtenddienst in het Praise Revival Center. Zowel in de boodschap van pastor Barry als in die van mij stond het thema centraal dat we klaar moeten zijn voor wanneer de Messias komt om ons tot Zich te nemen. Hartelijk dank aan pastor Al en zijn vrouw Mabelin, en aan de hele kerkgemeenschap voor jullie harde werk en warme welkom. We kijken ernaar uit om volgend jaar terug te komen!

Op dinsdag zijn pastor Barry en ik naar Hongkong gereisd om ons voor te bereiden op onze Discovering Daniel-conferentie op zaterdag. We zullen de hele dag besteden aan het onderwijzen van het bijbelboek Daniël in de Happy News Church, waarbij we de prachtige hoop zullen delen die te vinden is in de geschriften van de profeet over Gods plannen voor de wereld en de hoop die we in Hem hebben. Op zondag mag ik nog een keer lesgeven in de kerk.

Eenmaal terug in Israël zal ik tijd nemen om van mijn gezin te genieten voordat ik me weer op mijn werk stort. Ik blijf in februari in het land, voordat ik in maart naar de Verenigde Staten vlieg. Mijn eerste stop is op 5 maart bij de Colorado Christian University in Lakewood, Colorado. Van daaruit ga ik naar de kerk van pastor Barry voor het jaarlijkse Proximity-evenement, waar we onze nieuwe Israel Decree Conference zullen introduceren. Ik kan u niet vertellen hoe enthousiast ik ben om deze uiterst belangrijke reeks lessen te introduceren. Proximity vindt plaats op 7 maart in East Anaheim. Van daaruit breng ik op 11 maart een avond door met Bijbelse profetieën in Gilbert, Arizona, voordat ik mijn tijd in de Verenigde Staten afsluit met nog een Israel Decree Conference, deze keer op 14 maart in Reno, Nevada. Voor alle informatie die u wilt, samen met de data en locaties voor mijn verblijf in Japan en Australië, kunt u terecht op de Teaching Around the World-pagina op de Behold Israel-website. Daar vindt u ook informatie over de Alaska en de Norwegian Fjords Teaching Cruises.

Midden-Oosten & daarbuiten

Wat een week was het om Iran, Syrië, Libanon en, van alle plaatsen, Groenland te volgen! Voor het laatste nieuws kunt u zich abonneren op mijn Telegram-kanaal. En als u op zoek bent naar bemoedigende citaten, spannende gebeurtenissen, intrigerende nieuwsberichten en gewoon leuke dingen, volg mij dan op Instagram. Er is ook zoveel te begrijpen over Iran en over de Koerden dat ik dat niet allemaal in deze nieuwsbrief kwijt kan. Neem even de tijd om de laatste MidEast & Beyond Update te bekijken die ik gisteren met pastor Barry hier in Hongkong heb opgenomen. Deze bevat zeer belangrijke informatie die iedereen moet begrijpen.

Is het regime van Iran opnieuw aan gerechtigheid ontsnapt?

Op 28 december begonnen de protesten. Dit was niet de eerste keer. Er hadden al grote protesten plaatsgevonden in 2022, in 2019 en zelfs daarvoor. Wat deze keer anders was, was dat de vlammen van woede bij de hele bevolking ontstaken. Iran is een verdeeld land, waar slechts 49% van de bevolking Perzisch is. De rest bestaat uit een brede mix van minderheden. Vaak begonnen demonstraties binnen een van de minderheidsgroepen die het beu waren om geminacht te worden. De opstand kon echter nooit het niveau van een revolutie bereiken, omdat de Perzen en verschillende andere minderheden zich afzijdig hielden van het conflict.

De populaire opstand van deze huidige opstand overschrijdt alle segmenten van de bevolking, inclusief de Perzen. De mensen zijn het zat om geen water en geen elektriciteit te hebben. Ze zijn het zat om te maken te hebben met onmogelijke inflatie, waardoor zelfs de eerste levensbehoeften voor veel mensen onbereikbaar zijn, tenzij ze zich tot de zwarte markt wenden.

Daar komt nog bij dat ze, terwijl ze zelf ontberingen lijden, zien hoe hun regering geld pompt in haar proxy-milities in Irak, Jemen, Syrië en Libanon. Dit heeft geleid tot de felheid en het voortduren van de huidige protesten.

De regering heeft de protesten frontaal aangepakt. Door het gebruik van scherp vuur op demonstranten zijn duizenden mensen gedood en honderdduizenden gewond geraakt. De zedenpolitie en militairen hebben ziekenhuizen overvallen en gewonden op operatietafels en in verkoeverkamers gedood. Er zijn zelfs chemische wapens ingezet, waardoor velen ziek zijn geworden of zijn omgekomen. Tot nu toe zijn meer dan 16.500 mensen afgeslacht door de misdadigers van het regime, waardoor de lijken zich opstapelen omdat ze te snel komen om tijdig te worden begraven.

Waar blijft de hulp voor deze mensen? In het begin moedigde president Donald Trump de demonstranten aan om de straat op te gaan en de macht over te nemen, met de belofte dat er hulp onderweg was. En het leek er zeker op dat er elk moment een militaire aanval zou kunnen plaatsvinden. Maar toen werd er op de rem getrapt. Het regime had een lijst gepubliceerd met 870 mensen die zouden worden geëxecuteerd. Trump zei dat de ayatollahs hen beter niet konden executeren, en het regime zei: “Oké," en zette plannen in gang om alle mensen op de lijst op een stillere manier in de gevangenis te doden. Als gevolg van het uitstel van de executies lijkt het erop dat Amerika terugkomt op zijn belofte om Iran een verpletterende slag toe te brengen.

Maar is dat echt wat er gebeurt? Dit is mijn mening. Ik geloof niet dat president Trump zich heeft laten misleiden door het uitstel van de executies. Ik denk dat de huidige pauze te danken is aan een gesprek tussen de president en premier Netanyahu. Het onderwerp was regimeverandering, wat een zeer reële mogelijkheid is als Amerika en Israël zich ermee gaan bemoeien. Ze beseffen dat de ayatollahs alles zullen doen om aan de macht te blijven.

Als het regime voelt dat een aanval op handen is, zal het waarschijnlijk preventief toeslaan. Ze hebben nog steeds duizenden raketten, en die raketten zullen worden gericht op Israël en op alle Amerikaanse bases en bezittingen in het Midden-Oosten. Zowel de VS als Israël hebben uitstekende verdedigingssystemen, maar het is een kwestie van aantallen. Als Iran genoeg raketten afvuurt, zullen ze de verdedigingswerken overweldigen en zullen Amerikanen en Israëli's omkomen. Maar de aanval zal niet alleen vanuit de lucht komen. Alle proxy-milities zullen in actie worden gebracht. Het land Israël, de Amerikaanse bases en zelfs de Amerikaanse zeestrijdkrachten zullen het doelwit worden van terroristische groeperingen.

Momenteel wordt er steeds meer Amerikaanse vuurkracht naar het Midden-Oosten verplaatst. Als ze Iran gaan aanvallen, zal dat verwoestend moeten zijn. Netanyahu heeft al beloofd dat als Iran Israël aanvalt, het IDF zal reageren met een kracht die de ayatollahs niet kennen. Dit zou heel goed een toespeling kunnen zijn op kernwapens. Er moet iets gebeuren. De status quo is onhoudbaar. Zullen de ayatollahs het opgeven? Zal Trump hen een optie geven om hun gezicht te redden en aan de macht te blijven? Of zal de hele regio ontploffen? Het zal waarschijnlijk niet lang meer duren voordat we het antwoord krijgen. Steve Witkoff, speciaal gezant van de VS voor het Midden-Oosten, zei gisteren tegen Bloomberg News: “Iran moet zijn gedrag veranderen, en als dat gebeurt, kunnen we dit diplomatiek regelen.”

Heeft Amerika de Koerden opnieuw in de steek gelaten?

In mijn eerste roman, Operation Joktan, is er een scène waarin een Koerdische majoor alle groepen mensen opnoemt die de Koerden nooit kunnen vertrouwen. In de lijst maakt hij duidelijk dat “de Amerikanen te vertrouwen zijn totdat ze van gedachten veranderen en de Russen alleen als geiten vleugels krijgen." Helaas lijkt deze uitspraak opnieuw uit te komen, nu de Koerden toekijken hoe hun volk wordt vermoord, hun vrouwen worden ontvoerd voor seksuele slavernij en hun land wordt overgenomen door het Syrische leger en ISIS, terwijl hun bondgenoot, de Verenigde Staten, nergens te bekennen is.

De Koerden zijn de grootste groep mensen zonder land. Met een bevolking van ongeveer 35 tot 45 miljoen – ter vergelijking: Canada heeft 41,5 miljoen inwoners – strekt het gebied waar zij wonen zich uit over delen van Turkije, Syrië, Irak en Iran. In 2011 sloot de VS een alliantie met de Koerden en gaf hen de opdracht om ISIS-troepen op te pakken en gevangen te zetten. Dat deden ze, en ze sloten velen op in gevangenissen op Koerdisch grondgebied. Maar nu staan de Koerden op de hitlist van de Syrische president Ahmed al-Sharaa, geboren als Al-Qaeda-terrorist Abu Mohammad al-Julani, aangezien hij al achter de Alawieten, de Druzen, de christenen en iedereen die zich niet aan zijn regels hield, aan het jagen is. Het Syrische leger en ISIS-troepen zijn Koerdisch gebied binnengedrongen, waarbij ze onderweg mensen hebben afgeslacht en de gevangenissen hebben leeggehaald van alle ISIS-terroristen die de Koerden op bevel van de Amerikaanse regering hadden gevangengenomen.

Waarom doet de Verenigde Staten niets om de Koerden te helpen? Er lijken twee mogelijke belemmeringen te zijn. Ten eerste lijkt president Trump een grote bewondering te hebben voor de beginnende Syrische president. Hij heeft hem geprezen voor talrijke prestaties en eigenschappen, waaronder zijn knappe uiterlijk. Ik begrijp echter dat Trump helemaal gericht is op het sluiten van deals. Is de Amerikaanse president echt onder de indruk van al-Sharaa? Dat is mogelijk, maar ik denk het niet. Het lijkt veel waarschijnlijker dat Trump de Syrische president gebruikt om een of andere machtsstrijd te voeren die ik en de rest van de wereld nog niet helemaal begrijpen. De VS hebben gisteren wel aangekondigd dat ze de overgebleven ISIS-gevangenen uit Syrië naar Irak overbrengen, dus er is in ieder geval enige beweging vanuit Washington.

De tweede belemmering is veel zorgwekkender. Het gaat om de Amerikaanse ambassadeur in Turkije, Tom Barrack. Hij is een Arabisch-christen, een verdediger van Turkije en een bewonderaar van al-Sharaa. Ik geloof dat hij degene is die de Koerden aan al-Sharaa heeft overgeleverd. Het was Barrack die Trump ervan overtuigde de sancties tegen het regime van de Turkse president Erdoğan op te heffen en die probeerde Turkije weer toe te laten tot de F-35-club, waardoor de luchtmacht van Israël in de regio teniet zou worden gedaan.

Als je Barrack wilt vinden, hoef je alleen maar het geld te volgen, zoals een echte politicus betaamt. Syrië heeft zojuist een olieovereenkomst met een Brits-Nederlands bedrijf opgezegd en in plaats daarvan een overeenkomst gesloten met het Amerikaanse bedrijf Chevron en de dochteronderneming ExxonMobil. Dit is een zegen voor de VS. In ruil daarvoor lijkt het erop dat Washington zich niet meer met de Koerden bemoeit, ondanks dat Trump zegt dat Amerika deze bevolkingsgroep beschermt. De Amerikaanse president wordt ook onder druk gezet om Turkse soldaten en Qatari-waarnemers in Gaza te accepteren, iets wat Israël heeft gezworen nooit te zullen laten gebeuren.

Als het ingewikkeld klinkt, is dat omdat het dat ook is. Maar terwijl de wereld probeert alles op een rijtje te zetten, worden de in de steek gelaten Koerden opnieuw op brute wijze onderdrukt. Ik hoop dat president Trump de beloften die tijdens de regering-Obama aan het Koerdische volk zijn gedaan, maar nooit is nagekomen, wel zal nakomen en druk zal uitoefenen op de Turken en Syriërs om een stap terug te doen.

IDF boekt vooruitgang tegen Hezbollah

De interne druk in Libanon om Hezbollah te ontwapenen blijft toenemen. Maar de terroristen zullen niet zomaar verdwijnen. Daarom voert het IDF dagelijks aanvallen uit op Hezbollah in Libanon. Het lijdt geen twijfel dat Iran de terroristische organisatie zal inzetten als de ayatollahs worden aangevallen, en aangezien de Libanese regering Hezbollah niet lijkt te kunnen overwinnen, moet Israël ingrijpen voor zijn eigen veiligheid.

President Trumps Vredesraad

Hoe noem je bosbessen, mosterd en Japanse nori gemengd in een kom?

Een recept voor een ramp. Toch lijkt dit precies wat Trump heeft gedaan met de uitnodigingen die hij heeft verstuurd voor zijn Vredesraad voor het oplossen van mondiale conflicten, oorspronkelijk opgericht om de situatie in Gaza aan te pakken. Wereldleiders zoals de Russische president Vladimir Poetin en de Chinese president Xi Jinping hebben uitnodigingen ontvangen; Poetin heeft deze aanvaard, maar van Xi is nog geen antwoord gekomen. De Turken en de Qatari's, beide bondgenoten van Hamas, zijn ook uitgenodigd en hebben zich allebei aangesloten. De VAE, Egypte, Saoedi-Arabië en Israël maken ook deel uit van de nieuwe club. Van de ongeveer 50 uitnodigingen die zijn verstuurd, hebben 35 wereldleiders toegezegd deel te nemen. De meeste West-Europese landen hebben het aanbod afgewezen of houden zich op de vlakte in afwachting van hoe het allemaal zal uitpakken.

Het doel van de Vredesraad is om een groep te hebben die internationale conflicten kan aanpakken zodra ze zich voordoen en vrede in de wereld kan bevorderen. Elk land dat toetreedt, krijgt een termijn van drie jaar, tenzij het 1 miljard dollar neertelt voor een permanente zetel. De voorzitter van de raad wordt president Trump, een rol die hij ook na zijn aftreden lijkt te blijven vervullen. Als dit allemaal een beetje gek klinkt, moet u bedenken dat Trump nooit iets doet zonder een doel en dat mensen buiten zijn naaste omgeving vaak alleen maar kunnen gissen naar wat dat doel is, totdat het volledige verhaal bekend wordt. Voor velen, waaronder ikzelf, lijkt het plan van Trump heel duidelijk. Sinds hij aantrad voor zijn eerste ambtstermijn, voert hij een voortdurende strijd met de Verenigde Naties. Deze Vredesraad lijkt zijn poging te zijn om het opgeblazen bureaucratische monster dat de VN is, te ontmantelen en te vervangen door iets dat veel beter past in een gestroomlijnd, efficiënt bedrijfsmodel. Zal het werken? We kunnen alleen maar afwachten.

Netanyahu's geheime wapen

In oktober 2026 loopt de vierjarige ambtstermijn van premier Netanyahu af. Er zijn echter mensen die het tot hun levensmissie hebben gemaakt om hem dat doel niet te laten bereiken. Ze doen er alles aan om hem zo snel mogelijk uit zijn ambt te zetten. Maar premier Netanyahu heeft een geheim wapen, en dat is niet wat de meeste mensen zouden verwachten. Hij haalt de ultraorthodoxe gemeenschap naar zijn kant, en dat zou wel eens het verschil kunnen maken. Ik heb geen tijd om hier in deze toch al lange nieuwsbrief op in te gaan, maar ik raad u ten zeerste aan om mijn negen minuten durende video "Israëls geheime wapen dat de wereld nooit had zien aankomen” (Engels) te bekijken. Het is misschien wel het duidelijkste teken tot nu toe dat God nog niet klaar is met het volk Israël.

Bron: Amir’s Weekly Newsletter