Leerstellingen van demonen: de heidense oorsprong van de genderbeweging

Door Dean Dwyer - 7 februari 2026

Onlangs heb ik een serie preken gehouden over de ‘koningin van de hemel’, waarbij ik in deel één specifiek inging op de oude koningin van de hemel waarnaar in het boek Jeremia wordt verwezen. Als u iets weet over deze oude figuur, dan weet u dat zij geen koningin is en ook niet in de hemel verblijft. Kortom, de koningin van de hemel is een valse godin en verwijst hoogstwaarschijnlijk naar Ishtar, de godin van oorlog en liefde. Wat u in de oude geschiedenis zult aantreffen, is dat deze valse godin in vele verschillende vormen, onder vele verschillende namen, in vele verschillende regio's en in vele verschillende tijdsperioden voorkomt.

Als je de verering van Ishtar per regio volgt, zul je zien dat zij de tegenhanger was van Isis (de Egyptische godin) en ook het voorbeeld werd voor Aphrodite (Grieks), Venus (Romeins), Nina (Assyrisch), Cybele (Frygisch en Romeins) en Astarte (Fenicisch).

De erkende voorloper van Ishtar was een oude Sumerische valse godin van liefde, sensualiteit, vruchtbaarheid, voortplanting en oorlog, bekend als Inanna. Maar Inanna stond bekend om haar unieke kracht. Men geloofde dat ze het vermogen had om iemands geslacht te veranderen. Dit wordt vermoedelijk bevestigd door haar hogepriesteres, Enheduanna, in de stad Ur in de 23e eeuw v.Chr. Enheduanna schreef vele beroemde literaire werken, die Inanna boven alle anderen wilden verheffen, en ze verwees specifiek naar de priesters van Inanna. Haar geestelijken (gala genaamd) waren mannen, vrouwen en transgenders, waarbij de mannen en vrouwen zich vaak verkleedden om Inanna's transformerende krachten te belichamen. Hiernaar wordt verwezen in een van Enheduanna's gedichten, waarin ze beweert dat Inanna de kracht had “om een man in een vrouw te veranderen en een vrouw in een man”.

Geslachtsverandering werd ook een belangrijk onderdeel van de verering van de valse godin Cybele, wier priesters bekend stonden als ‘galli’. In Rome kreeg Cybele de Latijnse titel ‘Magna Mater’ of ‘Grote Moeder’, en in 204 v.Chr. werd ze een geaccepteerd onderdeel van de staatsgodsdienst toen ze tot officiële Romeinse godin werd uitgeroepen. Bij de inwijding in de cultus castreerden de galli zichzelf en kleedden zich daarna uitsluitend in vrouwenkleding. Prudentius (348-413 n.Chr.), die de galli noemde in zijn “Kroon der Martelaren”, verwees naar hen als “een geslacht tussen de twee”. Daarom nemen ze een ambigue plaats in in de Romeinse opvattingen over geslacht, waarmee veel moderne transgenders en non-binaire mensen zich identificeren.

Andere auteurs waren niet zo diplomatiek als Prudentius. Firmicus Maternus, een auteur uit de 4e eeuw, was bijvoorbeeld directer toen hij in zijn werk “De dwaling van de heidense religies” zei: "Wat is dit voor een monsterlijk en onnatuurlijk gedoe? Ze zeggen dat ze geen mannen zijn, en dat zijn ze ook niet; ze willen doorgaan voor vrouwen, maar wat de aard van hun lichaam ook is, het vertelt een ander verhaal. Bedenk ook wat voor godheid het is die er zo veel plezier in schept om in een onrein lichaam te verblijven, die zich vastklampt aan onkuise leden, die tevreden is met de verontreiniging van een bezoedeld lichaam. Bloos voor Hare Hoogheid, arme stakkers; God heeft jullie anders geschapen. Wanneer jullie groep de rechterstoel van God nadert, zullen jullie niets meebrengen dat de God die jullie geschapen heeft, kan herkennen. Verwerp deze grote en rampzalige dwaling en laat eindelijk de neigingen van een heidens hart varen. Neem uw lichaam, dat God heeft geschapen, niet en veroordeel het niet door de goddeloze wet van de duivel. Ga, nu er nog tijd is, uw rampzalige situatie te hulp.

Veel mensen die pleiten voor de acceptatie van genderfluïditeit zullen wijzen op de historische praktijken in verband met Cybele, Inanna en anderen om te bewijzen dat het al duizenden jaren een sociaal aanvaardbare beweging is. Toch blijft ons antwoord op deze kwestie eenvoudig en gaat het alle andere argumenten vooraf: God heeft twee geslachten geschapen: mannelijk en vrouwelijk (Genesis 1:27).

Alle hedendaagse speculaties over talrijke geslachten of genderfluïditeit zijn vreemd aan de Bijbel. Wat niet vreemd is aan de Bijbel, is het bestaan van demonische krachten, waarvan vele de machten achter afgoden en valse goden zijn. In Deuteronomium 32:16-17 lezen we: “Zij maakten Hem jaloers met vreemde goden; met gruwelen maakten zij Hem boos. Zij brachten offers aan demonen, niet aan God, aan goden die zij niet kenden, aan nieuwe goden, nieuwkomers die uw vaderen niet vreesden.”

Het woord “demonen” is het Hebreeuwse woord ‘shedhim’. Dit woord wordt slechts één keer meer gebruikt, in Psalm 106:37: “Zij offerden zelfs hun zonen en hun dochters aan demonen.”

Er zijn aanwijzingen dat “shedhim” niet eens een inheems Hebreeuws woord is, maar ontleend is aan het oude Mesopotamië (dezelfde regio waar Inanna vandaan kwam), waar mensen de bescherming zochten van beschermgeesten die “shedu” werden genoemd. De suggestie dat de genderfluïditeitsbeweging zich kan baseren op historische praktijken om de aanvaardbaarheid en authenticiteit van haar beweging te ondersteunen, is dus gebaseerd op een verkeerde premisse, omdat zij zich baseert op doctrines van demonen.

Zie je, demonen werken erop aan om de mensheid te beïnvloeden om zich van God af te keren en in plaats daarvan afgoden te aanbidden. Wat Israël betreft, worden de resultaten duidelijk samengevat in Deuteronomium 32:18: “Je bent onverschillig voor de Rots die je voortgebracht heeft, en je bent de God vergeten die je verwekt heeft.”

Hoewel de context van Deuteronomium 32 duidelijk betrekking heeft op Israël, zien we parallellen met de hedendaagse genderbeweging. Velen zijn overgestapt op de aanbidding van valse goden (demonen) en hebben niet alleen de God die hen geschapen heeft verlaten, maar Hem ook opzettelijk uit hun gedachten gewist. Desondanks is het belangrijk dat we benadrukken dat alle mensen een herstelde relatie met God kunnen hebben door een reddend geloof in Jezus Christus. Laten we bidden dat meer mensen gered zullen worden.

Dean Dwyer is senior columnist bij Harbinger's Daily, waar zijn tot nadenken stemmende artikelen een wereldwijd publiek van miljoenen mensen aanspreken. Met meer dan twintig jaar leiderschap als pastor en voorzitter van Eiser Street Baptist Church in Toowoomba, Australië, brengt Dwyer een verfijnd bijbels inzicht en analyse mee om wereldgebeurtenissen en kwesties te bekijken door de lens van Gods Woord.

Bron: Doctrines Of Demons: The Pagan Origins Of The Gender Movement - Harbinger's Daily