Syrisch kernmateriaal, Turkse inmenging en de last van Damascus

Door Amir Tsarfati - 20 augustus 2026

Het maakt niet uit wie Syrië bestuurt – of het nu het regime van Assad is of nu Ahmed al-Sharaa – we weten op basis van de Bijbel dat er in de toekomst een catastrofale gebeurtenis zal plaatsvinden waardoor Damascus ophoudt een stad te zijn (Jesaja 17:1). Met dit in het achterhoofd moeten we altijd een oogje in het zeil houden op wat er in Syrië gebeurt.

De situatie in het land blijft turbulent. Het is niet zo dat de Syrische leiders ineens heiligen zijn geworden toen Assad ten val kwam.

Een paar dagen geleden waren vanuit de Grote Moskee in Damascus kreten van het Syrisch-Arabische leger te horen, waarin werd geroepen: „Er is een storm opgestegen! Laat vernietiging neerdalen in het heetst van de strijd! Ik kom voor je, Jood, ik kom op je af als een berg van vuur! Ik maak munitie voor je van mijn eigen lichaam! Ik maak rivieren van jullie bloed! Allahu Akbar!“

Merk op dat ze niet „zionisten“ of „Israëli’s“ zeggen – ze richtten hun dreigement rechtstreeks tegen joden. Zo simpel is het. Dat is het nieuwe Syrische leger – niet het oude – dat bestaat uit militanten van ISIS en Al-Qa’ida. Ze zijn nog steeds verteerd door haat tegen het joodse volk en koesteren de wensdroom van stromende „rivieren“ van joods bloed.

Daarom zal Israël, na 7 oktober, niet langer tolereren dat zijn grenzen worden overspoeld door dit soort moorddadige antisemitische ideologie. Daarom moet Israël een veiligheidszone handhaven aan de grens met Syrië. Daarom mag Israël het monster niet laten groeien.

Op het moment dat het regime van Assad instortte, wist Israël dat de opvolger geen verbetering zou zijn, en moesten we actie ondernemen.

We hebben alle militaire capaciteiten van het gevallen Assad-regime – vliegtuigen, helikopters, marine-uitrusting, batterijen en raketten – vernietigd, evenals Site 99 (waarvan we wisten dat er nucleaire activiteiten plaatsvonden), voordat deze in handen vielen van de nieuwe radicale leiders.

De afgelopen weken merkte Israël op dat er verdachte activiteiten plaatsvonden op de luchtmachtbasis Abu al-Duhur, die in 2013 werd verlaten, niet ver van de grens met Turkije bij Idlib.

Er loopt een interessante lijn tussen drie locaties:

• De luchtmachtbasis Abu al-Duhur


• Site 99 — waar Syrië nucleair materiaal, verrijkt uranium, opsloeg


• De Al-Kibar-faciliteit — een locatie die eerder door Israël werd vernietigd en waar Syrië een kernreactor had gebouwd

De afgelopen dagen is ons ter ore gekomen dat Turkije zich in de omgeving van deze locaties is gaan mengen, onder meer door een Turkse delegatie die de luchtmachtbasis Abu Ad-Duhur heeft bezocht, ter voorbereiding op de inzet van Turkse troepen, F-16’s, drones en raketten op Syrisch grondgebied.

Het doel van de Turken is om vanaf het noorden steeds verder op te rukken richting de grens met Israël en zo steeds dieper het centrum van Syrië in te dringen. Zonder ingrijpen zullen ze, voor je het weet, aan de grens bij de Golanhoogten staan. Met een gezamenlijke grens met Israël hoopt Turkije uiteindelijk zijn droom te verwezenlijken om Jeruzalem binnen te marcheren om het te ‘bevrijden’ – een doel dat zij openlijk bespreken.

Naast de Turkse activiteiten in de regio heeft het Internationaal Atoomenergieagentschap (IAEA) informatie vrijgegeven waaruit blijkt dat er nog meer niet-aangegeven nucleair materiaal in Syrië is—tonnen ervan.

Israël besefte al snel dat er iets niet pluis was en nam preventieve maatregelen.

Het kabinet van de premier bracht een verklaring uit, waarin werd bevestigd dat Israël de luchtmachtbasis Abu Ad-Duhur heeft aangevallen: „Israël en Syrië waren het eens over een status quo op het gebied van veiligheid, die Syrië op het punt stond te schenden door Turkse troepen toe te staan zich te stationeren op een luchtmachtbasis nabij Aleppo. Israël heeft Syrië herhaaldelijk gewaarschuwd dat een dergelijke inzet een bedreiging zou vormen voor de veiligheid van Israël. Syrië koos ervoor deze waarschuwingen te negeren. Israël zal geen bedreigingen voor zijn veiligheid tolereren en zou een terugkeer naar de status quo toejuichen.”

Dit is enorm. Israël heeft in feite een grens getrokken tegen de Turkse president Erdogan. We kunnen duidelijk een direct verband zien tussen wat er in Syrië gebeurt en de alliantie die zich tegen Israël vormt.

Dat brengt me terug bij het vers in Jesaja 17:1 over Damascus, dat luidt: “De last tegen Damascus. ‘Zie, Damascus zal ophouden een stad te zijn, en het zal een ruïne worden.’”

Waarom is dit vers zo interessant? Omdat dit vers nog niet is vervuld. Damascus is een van de oudste steden ter wereld. Het is nog nooit volledig en grondig verwoest. Damascus heeft ononderbroken bestaan en is altijd bewoond geweest – wat betekent dat Jesaja 17:1 een toekomstige gebeurtenis is.

Bovendien zou de verwoesting van Damascus wel eens de grootste katalysator kunnen zijn voor de oorlog uit Ezechiël. Als we kijken naar de persoonlijke betrokkenheid van Turkije bij Syrië, evenals die van Iran en Rusland, is het redelijk om te onderzoeken of dit ook de vonk zou kunnen zijn die de coalitie, zoals beschreven in Ezechiël 38, ertoe aanzet om in actie te komen.

Amir Tsarfati is voormalig vice-gouverneur van Jericho, een Israëlische reisleider, auteur, de oprichter en voorzitter van Behold Israel,en medewerker van Harbinger’s Daily.

Bron: Syrian Nuclear Material, Turkish Encroachment, And The Burden Of Damascus - Harbinger's Daily