“Laat me je vertellen over land voor vrede.”

Door Victor Sharpe 16 februari 2026

Ik herinner me dat ik ooit een foto zag van een Indiaanse opperhoofd die weemoedig naar de verre horizon keek, waar ooit het land van zijn voorouders lag. Hij sprak met een vreemdeling over de vredesverdragen die hij had gesloten en die allemaal door Amerikaanse functionarissen werden geschonden. Het bijschrift luidde: “Laat me je vertellen over land voor vrede.”

Met dit in gedachten, en met de pijnlijke kennis van Israëls eerdere mislukkingen op het gebied van “land voor vrede”, schreef ik een artikel met de titel “De eerste tweestatenoplossing is 104 jaar oud”. Ik vond het nodig om de wereld eraan te herinneren hoe het Britse koloniale bureau in 1921/22 willekeurig de beloften had geschonden die Groot-Brittannië had gedaan in de Balfour-verklaring van 1917 – om te helpen bij de oprichting van een Joods nationaal tehuis in het mandaatgebied Palestina.

De Britse regering brak haar belofte door het hele mandaatgebied ten oosten van de Jordaan weg te nemen en aan de Arabische Hasjemitische stam te geven. Daarna mochten er geen Joden meer wonen in het nieuwe Arabische gebied, dat nu bekend staat als het Koninkrijk Jordanië. Het werd, en blijft, apartheid, op Arabische wijze.

Nu wordt de moderne Joodse staat – die door internationale druk steeds gedwongen wordt risico's te nemen door in te stemmen met “land voor vrede”, maar nooit vrede krijgt – geconfronteerd met de meedogenloze voortzetting van het plan om wat er nog over is van Eretz Yisrael, het Land van Israël, keer op keer te verdelen, door nu zijn bijbelse en voorouderlijke thuisland weg te rukken. Dit is het bijbelse hart van Judea en Samaria, dat over de hele wereld bekend staat onder zijn beruchte Jordaanse Arabische naam, de Westelijke Jordaanoever. Land voor vrede en de tweestatenoplossing zijn zo meedogenloos samengesmolten in een dodelijke omhelzing om Israël te dwingen in te stemmen met de oprichting van een Arabische terreurstaat binnen haar grenzen die Palestina zal heten: de 23e Arabische staat.

In mijn werk als freelance schrijver en auteur word ik voortdurend gedwongen om zowel tegen Israël-bashers in de media als tegen die Joden te strijden die helaas bereid zijn het spirituele en fysieke erfgoed van hun volk op te geven – dezelfde dwazen die dat doen in de misleidende overtuiging dat door hun land weg te geven, een volledige en duurzame vrede met de moslim-Arabieren als manna uit de hemel op het door strijd geteisterde Israël zal neerdalen. Maar het lezen van de Koran en de Hadith is voldoende om te begrijpen dat de islam nooit een niet-moslimstaat zal accepteren in een land dat eerder in naam van Allah is veroverd. Een dergelijke vrede is dus niets anders dan een luchtspiegeling in de woestijn.

Het is noodzakelijk om het verhaal van de verlossing in juni 1967 opnieuw te vertellen, toen goddelijke voorzienigheid en joods patriottisme samen Judea, Samaria, Gaza en de Golanhoogten bevrijdden van de vreemde Arabische bezetting. Maar waarom moet steeds weer worden herhaald dat Israël geen land van een ander volk heeft veroverd? Het was altijd al het door God aan het Joodse volk gegeven land, en het is uiteindelijk teruggekeerd naar zijn oorspronkelijke bewoners.

Hoe lang moeten de patriotten en liefhebbers van Zion nog de Israëlische regeringen verdragen, die al te lang een oogje dichtknijpen voor het ontstaan van nieuwe Arabische feiten op Joods- en Samariaanse bodem in de vorm van hier een Arabische nederzetting en daar een Arabische villa? Hoe lang moeten zij nog wachten voordat er een nationalistische en patriottische Israëlische regering komt die weerstand biedt aan dergelijke buitenlandse druk?

Zal de Israëlische premier Binyamin Netanyahu weerstand bieden aan dergelijke buitenlandse druk of aan de beschamende linkse en Arabische leden van het Israëlische parlement (de Knesset), die bang zijn voor dergelijke buitenlandse druk, maar nog steeds niet de vreselijke les hebben geleerd van de frauduleuze Oslo-vredesakkoorden, die voorspelbaar uitmondden in de Oslo-oorlog met duizenden dode en verminkte Joodse burgers? Zal hij nog hebben geleerd van zijn eerdere overgave van Hebron aan de moslim-Arabieren, de stad van de aartsvaders en aartsmoeders van het jodendom?

Tenzij er een wonderbaarlijke verandering van hart plaatsvindt, vrees ik dat de zelfopgelegde bouwstop voor Joodse woningen in het heilige Judea en Samaria van kracht zal blijven, net als bij eerdere Israëlische leiders onder de wrede druk van presidenten Barack Hussein Obama en Joe Biden, terwijl Arabische woningen koortsachtig verder werden gebouwd op de heuvels en in de valleien van het bijbelse Joodse hartland en vernietigden. En in het recente verleden verklaarde president Trump zelf, die ongetwijfeld de grootste vriend is die Israël ooit in het Witte Huis heeft gehad, dat hij “Israël niet zal toestaan Judea en Samaria te annexeren.” Dit waren werkelijk verwoestende woorden van Trump voor Bibi.

Nationalistische en patriottische Israëli's, samen met joodse en christelijke supporters in de diaspora, zullen daarom wellicht gedwongen worden om een toekomstige regering het betreurenswaardige beleid van “land voor vrede” te zien voortzetten, waarbij Israël haar land weggeeft maar nooit vrede krijgt, onvermijdelijk gevolgd door de ergste tragedie van allemaal: een tweede “twee-statenoplossing.”

Hoe lang duurt het nog voordat de meerderheid van de politici in de Knesset eindelijk accepteert dat de Joden voorgoed zijn teruggekeerd naar hun eigen voorouderlijk en bijbels land, een klein land dat zich momenteel uitstrekt van de Middellandse Zee tot de Jordaan – een afstand van minder dan 80 kilometer. Hoe lang duurt het nog voordat zij beseffen dat Israël niet het enige land ter wereld mag zijn dat voortdurend gedwongen wordt het thuisland op te geven – het zeer bijzondere land dat in een eeuwig en goddelijk verbond door de God van Abraham, Isaak en Jacob, de Schepper van het universum, is gegeven – onzichtbaar en ondeelbaar. Hoe lang duurt het nog voordat de roep wordt opgepakt: Geen centimeter meer!

Ondanks het feit dat Israël geen zeggenschap meer heeft over Gaza en dat meer dan 98% van de Arabieren die zichzelf Palestijnen noemen nu onder controle van de terroristische Hamas leeft, beschrijven de bewoners van de ‘lagere leer’ in de academische wereld de Palestijnse Arabieren nog steeds ten onrechte als levend onder Israëlische bezetting. Intellectuele bezigheden leiden duidelijk niet tot intelligentie.

De manier waarop Israël toch kan zegevieren, is door zich vanuit een positie van relatieve territoriale kracht te verzetten tegen de Arabische en islamitische agressie. Hebron was al verloren gegaan aan de Arabieren die zichzelf Palestijnen noemen (met uitzondering van een kleine en voortdurend bedreigde Joodse enclave in de heilige stad). De Arabieren hebben geen belang bij het voortbestaan van Israël, integendeel. In ruil voor een vermindering van de Amerikaanse steun zou Israël er verstandig aan doen Judea en Samaria te herstellen en weer op te bouwen. Het Golan te behouden en de Gazastrook weer in bezit te nemen.

Het fysieke en spirituele thuisland is haar kracht. Het jodendom, het zionisme, Jeruzalem – het is allemaal één en hetzelfde. Mijn vriend, de Israëlische ambassadeur (in ruste) Yoram Ettinger, heeft vaak demografische feiten gepubliceerd waaruit blijkt dat de joodse bevolking in de gebieden veel sneller groeit dan de Arabische bevolking en dat tussen de Middellandse Zee en de rivier de Jordaan de Arabische bevolking met ongeveer twee miljoen inwoners sterk wordt overschat.

Zal de Joodse staat dus trouw blijven aan het Heilige Verbond? Zal premier Netanyahu geen centimeter meer van het verbondseland afstaan? Zal die vastberadenheid zich uitstrekken tot Israëls eeuwige hoofdstad, Jeruzalem? Zal er een krachtige en onverzettelijke afwijzing komen van weer een nieuwe tweestatenoplossing? Zal het volk eindelijk nee zeggen tegen de elites die hun vertrouwen hebben beschaamd door het kostbare thuisland weg te geven in ruil voor het beruchte Oslo-vredesakkoord? De vragen blijven bestaan, maar als Israël blijft luisteren naar de sirenenzang van een frauduleuze vrede, kan dat nog wel eens leiden tot een nieuwe Endlösung voor de overblijfselen van het Joodse volk en voor de heropgerichte Joodse staat.

Vergeet niet dat het altijd oneindig veel beter is om te vechten vanuit een positie van territoriale kracht, gesteund door spirituele zekerheid, dan gedwongen te worden te vechten om te overleven nadat nog meer van het vaderland is weggegeven in ruil voor niets.

Onthoud de woorden van die Indiaan.

“Laat me je vertellen over land voor vrede.”

Victor Sharpe is freelance schrijver en auteur van zeven gepubliceerde boeken, waaronder de vier delen van Politicide – De poging tot moord op de Joodse staat.

Bron: “Let me tell you about land for peace.” – ISRAPUNDIT