Waarom Jezus’ komst ‘als een dief’ niet aan het einde van de Grote Verdrukking kan zijn
EEN OVERTUIGENDE BEVESTIGING VAN DE OPNAME VÓÓR DE GROTE VERDRUKKING
door Michael Filipek
IN HET HELE Nieuwe Testament wordt de komst van de Heer (Grieks: Parousia) herhaaldelijk vergeleken met de plotselinge, tekenloze en onvoorspelbare komst van een dief (Matteüs 24:43-44; Lucas 12:39-40; 1 Tessalonicenzen 5:2-4; 2 Petrus 3:10; Openbaring 3:3; Openbaring 16:15). Jezus introduceerde deze beeldspraak in Zijn eigen onderwijs, en deze werd later herhaald door Paulus, Petrus en Johannes. Het eenvoudige doel van de analogie heeft betrekking op de manier waarop de dief binnenkomt om een huis te plunderen. Een dief geeft de huiseigenaar geen tekenen of voorafgaande waarschuwing, noch kondigt hij het uur aan waarop hij van plan is te komen. Zijn enige doel is om zonder waarschuwing te komen om een onwaakzame huiseigenaar te verrassen. Op dezelfde manier wordt het ‘diefachtige’ aspect van de komst van Christus voorgesteld als onmiddellijk, zonder tekenen, plotseling, onvoorspelbaar en in staat om degenen die geestelijk niet voorbereid zijn zonder waarschuwing te overvallen.
De hamvraag is dan ook welk deel van Christus’ bredere parousia deze dief-beeldspraak beschrijft. Veel uitleggers gaan ervan uit dat het kan verwijzen naar Christus’ zichtbare terugkeer naar de aarde aan het einde van de Grote Verdrukking, de afsluitende fase van Zijn parousia. Maar de context wijst in de tegenovergestelde richting. Het einde van de Grote Verdrukking komt na de periode met de meeste tekenen en oordelen in de menselijke geschiedenis. Openbaring laat ook zien dat de goddelozen zich er volledig van bewust zijn dat zij leven onder het oordeel van de reeds aan de gang zijnde Dag des Heren, en dat de wereld al bovennatuurlijke waarschuwingen heeft ontvangen om zich te bekeren. De goddelozen aan het einde van die periode worden zelfs afgebeeld als zijnde bezig zich voor te bereiden om tegen de Heer te strijden wanneer Hij terugkeert. Dat is niet de setting van een op handen zijnde, plotselinge, tekenloze, onvoorspelbare, diefachtige komst. De passages over de dief beschrijven juist het plotselinge begin van de brede Dag des Heren als geheel, wanneer de relatieve normaliteit onverwacht wordt onderbroken, de rechtvaardigen worden gered en het oordeel onmiddellijk begint over een nietsvermoedende wereld. Het gaat hier om het begin of de aanvang van een oordeelsperiode, in plaats van het hoogtepunt aan het einde van een dergelijke periode. De beeldspraak van de dief past daarom bij het begin van de Parousia, niet bij de dramatische climax aan het einde van de Verdrukking. Zodra dit uit de Schrift is vastgesteld, wordt het een van de sterkste bijbelse argumenten ten gunste van de Opname vóór de Verdrukking.
In dit artikel zullen we verschillende lijnen van bijbelse en contextuele bewijzen onderzoeken die aantonen waarom de analogie van de dief niet op natuurlijke wijze kan worden toegepast op het einde van de Verdrukking. De structuur en context van de Olijfbergrede plaatsen de analogie van de dief aan het onbekende begin van de Parousia. Paulus’ beeldspraak van geboorteweeën plaatst de diefachtige komst aan het begin van een voortschrijdend oordeelsproces. Paulus en Petrus bevestigen onafhankelijk van elkaar dezelfde situatie van relatieve normaliteit met een plotselinge onderbreking, terwijl het Nieuwe Testament gelovigen opdraagt voortdurend uit te kijken naar Christus Zelf, omdat Zijn komst op handen is en niet kan worden voorspeld aan de hand van voorafgaande tekenen. Ten slotte presenteert Openbaring de precies tegenovergestelde omstandigheden aan het einde van de Verdrukking, wanneer de wereld al getuige is geweest van onmiskenbare oordelen en waarschuwingen en zich voorbereidt op de laatste confrontatie met Christus.
"DE EERSTE KOMST VAN CHRISTUS WAS EEN LANGE PERIODE, GEEN ENKELE DAG OF EEN MOMENTANE GEBEURTENIS. ZO ZAL OOK DE WEDERKOMST VAN CHRISTUS ZIJN."
Opmerking: Dit artikel is een samenvatting van een deel van de informatie zoals gepresenteerd in mijn boek *The Missing Key in Dispensational Eschatology*. Een van de onderwerpen die uitgebreid aan bod komen in die studie is deze kwestie van de analogie met de dief, waarbij elk van de bovengenoemde bijbelverwijzingen uitvoerig wordt behandeld binnen het bredere paradigma van de ‘ontbrekende sleutel’ dat het boek voorstelt. Dit wordt ook zeer diepgaand besproken op mijn YouTube-kanaal , met name in mijn diepgaande serie over de Olijfbergrede.
DE PAROUSIA IS BREDER DAN
DE LAATSTE ZICHTBARE VERSCHIJNING
DE LAATSTE ZICHTBARE VERSCHIJNING
Voordat we kunnen begrijpen hoe de beeldspraak van de dief van toepassing is op de komst van Christus, moeten we eerst begrijpen wat de Schrift bedoelt met de Parousia van Christus. Als we de parousia reduceren tot het enkele moment waarop Christus zichtbaar naar de aarde neerdaalt aan het einde van de Verdrukking, worden de passages over de dief moeilijk te verklaren, omdat die context rechtstreeks in strijd is met het plotselinge en onverwachte karakter die de analogie juist moet overbrengen. De Schrift presenteert de komst van Christus echter als breder dan die ene laatste gebeurtenis.
De eerste komst van Christus was een uitgebreide periode, geen enkele dag of kortstondige gebeurtenis. Zo zal ook de wederkomst van Christus zijn. Het bijbelse gebruik van de Griekse term ‘Parousia’, die verwijst naar de eschatologische komst of aanwezigheid van Christus, omvat meer dan alleen Zijn uiteindelijke neerdaling op aarde aan het einde van de Verdrukking. Het is een langdurige periode die begint met de Opname en het aanbreken van de brede Dag des Heren, wanneer Christus komt om de Gemeente te redden van de komende toorn, en die eindigt met de eigenlijke Wederkomst aan het einde van de Grote Verdrukking, wanneer Christus met de Gemeente naar de aarde terugkeert. Daarom kan taal die verwijst naar een dief volledig onverenigbaar zijn met het einde van de Grote Verdrukking en toch de komst van Christus op de juiste wijze beschrijven. De beeldspraak van de dief verwijst naar het plotselinge en onverwachte begin van de bredere Parousia, niet naar het hoogtepunt ervan.
DE OLIJFBERGTOESPRAAK PLAATST DE
DIEF-ANALOGIE
AAN HET BEGIN VAN DE PAROUSIA
DIEF-ANALOGIE AAN HET BEGIN VAN DE PAROUSIA
De structuur van de Olijfbergrede is essentieel om te begrijpen waar de analogie met de dief thuishoort. In Mattheüs 24:3 stellen de discipelen Jezus twee verwante vragen: „Wanneer zullen deze dingen plaatsvinden?“ en „Wat zal het teken zijn van Uw komst, en van het einde van de wereld?“ Jezus beantwoordt deze vragen in omgekeerde volgorde. De eerste helft van de toespraak (Matt. 24:4-35) bevat Zijn antwoord op hun „wat“-vraag, waarin Hij de gebeurtenissen en tekenen beschrijft die zich zullen ontvouwen tijdens de Parousia en de grote Dag des Heren, en die uiteindelijk zullen uitmonden in de zichtbare terugkeer van de Heer aan het einde van de Verdrukking. Nadat Hij die tekenen heeft beschreven, zegt Jezus tegen Zijn toehoorders dat zodra zij deze zien plaatsvinden, zij kunnen weten dat Zijn komst nabij is: „Wanneer gij al deze dingen zult zien, weet dan dat het nabij is, ja, voor de deur“ (Matteüs 24:33). Het hoogtepunt van de Parousia wordt daarom niet voorgesteld als een gebeurtenis die plaatsvindt zonder enige aanwijzing dat deze nadert. Het is niet plotseling, zonder voortekenen of onvoorspelbaar. Het is ook niet op handen, aangezien die uitgebreide reeks voortekenen zich eerst moet voordoen. Integendeel, het wordt voorafgegaan door herkenbare voortekenen, en Jezus zegt expliciet dat die tekenen mensen in staat zullen stellen te herkennen dat het einde nabij is.
Maar vanaf Mattheüs 24:36 stapt Jezus over van het beantwoorden van de ‘wat’-vraag naar het behandelen van de ‘wanneer’-vraag (Matt. 24:36-25:13). De overgang wordt ingeleid door de Griekse uitdrukking peri de, die gewoonlijk wordt vertaald met ‘maar wat betreft’ of ‘nu wat betreft,’ wat een verschuiving naar een ander onderwerp of aspect van de bespreking aangeeft. Zijn antwoord op de vraag naar het tijdstip heeft betrekking op het absolute begin van de Parousia in bredere zin, en Zijn taalgebruik verandert onmiddellijk: ‘Maar van die dag en dat uur weet geen mens.’ Jezus benadrukt de onvoorspelbaarheid van dit tijdstip nog sterker in een parallelle verslaglegging van deze toespraak, waarin Hij zegt dat zelfs de engelen in de hemel of de Zoon de dag of het uur niet kennen (Marcus 13:32). Het contrast is opvallend. In de eerste helft van de toespraak zegt Jezus dat zodra de tekenen zich voordoen, mensen kunnen weten dat het einde nabij is. Hier spreekt Hij echter over een dag en een uur die niemand kent, en breidt Hij die uitspraak zelfs uit tot de engelen en de Zoon Zelf.
Het is veelzeggend dat juist in deze tweede helft van de toespraak – waarin de onbekende timing van het begin van de Parousia wordt besproken – Jezus de gelijkenis van de dief introduceert. Hij benadrukt herhaaldelijk dat Zijn komst op een onverwacht moment zal plaatsvinden: „gij weet niet op welk uur uw Heer komt“ en „op zo’n uur als gij het niet verwacht, komt de Zoon des mensen.” Structureel gezien hoort de gelijkenis van de dief dus niet thuis in Jezus’ beschrijving van de volledig aangekondigde climax van de Parousia aan het einde van de Verdrukking. Ze hoort veeleer thuis in Zijn antwoord betreffende het onbekende tijdstip van het absolute begin ervan.
De structuur van de toespraak wijst daarom al op het begin van de Parousia, niet op het einde ervan. Maar de zaak berust niet alleen op de structuur. De feitelijke omstandigheden die Jezus beschrijft vanaf Mattheüs 24:36 leiden tot dezelfde conclusie. De relatieve normaliteit, de totale verrassing, de redding van de rechtvaardigen aan het begin van een periode van oordeel, en het plotselinge begin van het oordeel passen allemaal bij het begin van de Parousia en de brede Dag des Heren, niet bij hun climax. De volgende vraag, is dan of de details redelijkerwijs kunnen worden toegepast op het einde van de Grote Verdrukking.
Zoals al duidelijk zou moeten zijn, en zoals de volgende punten uit de Schrift verder zullen aantonen, is dat niet het geval.
DE CONTEXT VAN MATTEÜS 24:36 KAN
ALLEEN HET BEGIN VAN DE PAROUSIA ZIJN
ALLEEN HET BEGIN VAN DE PAROUSIA ZIJN
Zoals zojuist opgemerkt, wijst de structuur van de Olijfbergrede op Mattheüs 24:36 als het begin van een nieuw aspect van de bespreking, waarbij de overgang wordt gemaakt van de tekenen rondom de Parousia naar het onbekende tijdstip van het begin ervan. De details die Jezus vanaf dat punt geeft, bevestigen dezelfde conclusie. De situatie die Hij beschrijft, verschilt fundamenteel van de situatie van de eigenlijke wederkomst aan het einde van de Verdrukking. Alles in de context wijst op het plotselinge begin van de Parousia en de grote Dag des Heren, in plaats van op hun climax.
Het eerste contextuele bewijs is de gelijktijdige redding van de rechtvaardigen en het oordeel over de goddelozen aan het begin van een periode van goddelijk oordeel. Jezus stelt zowel Noach als Lot voor als voorbeelden van redding op dezelfde dag, onmiddellijk gevolgd door het begin van het oordeel. Noach ging de ark binnen, en op diezelfde dag brak de zondvloed los, waarmee een periode van vernietiging begon voor de goddelozen die achterbleven (Matteüs 24:38-39; Lucas 17:27). Lot verliet Sodom, en „op dezelfde dag“ viel vuur en zwavel uit de hemel (Lucas 17:29). Ook de verslagen uit het Oude Testament bevestigen dezelfde volgorde. In beide voorbeelden worden de rechtvaardigen in veiligheid gebracht op precies dezelfde dag dat het oordeel begint over de goddelozen die achterblijven. Dit is belangrijk omdat de gelijkenis van Jezus zelf bepaalt waar dit aspect van de Parousia in de tijdlijn thuishoort. De rechtvaardigen worden gered op dezelfde dag dat het oordeel begint, waardoor deze komst aan het allereerste begin van de oordeelsperiode valt. Het kan daarom niet de climax of afsluiting van die periode beschrijven nadat het oordeel al jaren aan de gang is.
Ditzelfde patroon betekent ook dat de rechtvaardigen niets van het oordeel meemaken. Noach ervoer geen enkele druppel regen voordat hij in de ark in veiligheid werd gebracht, en Lot ervoer geen enkele spetter van vuur en zwavel voordat hij uit Sodom werd weggehaald. Jezus’ vergelijking gaat niet over behoud tijdens een voortdurende periode van oordeel, gevolgd door redding aan het einde daarvan. Het is redding vlak voordat het oordeel überhaupt begint. De eigenlijke wederkomst aan het einde van de Grote Verdrukking vindt pas plaats nadat de wereld al geruime tijd de oordelen van de grote Dag des Heren heeft meegemaakt. De gelijkenis van Jezus past daarom niet in een scenario aan het einde van de Grote Verdrukking. Op dat moment zou de oordeelsperiode al haar hoogtepunt bereiken in plaats van net te beginnen, en de rechtvaardigen zouden in een dergelijk scenario al aan die oordelen zijn blootgesteld in plaats van te worden gered vlak voordat ze beginnen, zoals de voorbeelden van Jezus vereisen.
Ten tweede vindt deze komst op korte termijn plaats in een context van relatieve normaliteit, voordat de oordeelstekens die Jezus zojuist had beschreven, zich beginnen te ontvouwen. Jezus beschrijft mensen die eten, drinken, trouwen en hun kinderen uithuwelijken, gewoon doorgaan met het gewone leven, zich er niet van bewust dat een periode van goddelijk oordeel op het punt staat te beginnen. De voor de hand liggende implicatie is dat de oordelen van de Grote Dag nog niet zijn begonnen en dat de wereld nog niet getuige is van de onmiskenbare tekenen die met die periode gepaard gaan. Dit kan onmogelijk passen bij het einde van de Grote Verdrukking, wanneer juist die tekenen en oordelen zich al jarenlang zullen hebben ontvouwd en het voortbestaan van de mensheid zelf op het spel zal staan. De context is daarom niet die van een reeds verwoeste wereld die de climax van het oordeel nadert, maar van een relatieve normaliteit die plotseling wordt onderbroken door het begin ervan.
Ten derde zijn de goddelozen in Jezus’ voorbeelden zich totaal niet bewust van wat er gaat komen. De KJV zegt dat degenen die vóór de zondvloed leefden „het niet wisten totdat de zondvloed kwam en hen allen wegnam” (Matteüs 24:39). De NIV zegt op vergelijkbare wijze dat “zij niets wisten van wat er zou gebeuren”, terwijl de ESV zegt “zij waren zich er niet van bewust” totdat de zondvloed kwam. Het punt is ondubbelzinnig: zij krijgen geen voorafgaande waarschuwing en worden volledig overrompeld wanneer het oordeel begint. Dit is precies de reden waarom Jezus onmiddellijk daarna de gelijkenis van de dief gebruikt. Een dief komt zonder waarschuwing op een onverwacht uur. Maar dit kan geen beschrijving zijn van de goddelozen aan het einde van de Grote Verdrukking. Tegen die tijd zal de wereld al onmiskenbare bovennatuurlijke tekenen en waarschuwingen hebben ontvangen. Hun probleem zal niet onwetendheid zijn over wat er gebeurt, maar opzettelijke rebellie tegen God ondanks die kennis. Verderop in dit artikel zullen we zien hoe Openbaring de goddelozen afschildert als mensen die juist wel herkennen wat de bron is van de goddelijke oordelen en die uiteindelijk hun legers voorbereiden om tegen de Heer te strijden bij Zijn komst. Dat is precies het tegenovergestelde van de totale plotselingheid en onwetendheid die Jezus hier beschrijft. Alles bij elkaar genomen zijn deze contextuele details doorslaggevend. Matteüs 24:36 en volgende beschrijven een komst die plaatsvindt aan het begin van de oordeelsperiode, niet aan het einde ervan. De rechtvaardigen worden gered voordat ook maar iets van dat oordeel plaatsvindt, de relatieve normaliteit wordt plotseling onderbroken voordat de oordeelstekens zich beginnen te ontvouwen, en de goddelozen worden volledig verrast. De omstandigheden wijzen op de plotselinge aanvang van de Parousia en de oordelfase van de brede Dag des Heren, niet op hun volledig aangekondigde hoogtepunt aan het einde van de Grote Verdrukking.
HET EINDE VAN DE VERDRUKKING IS VOLLEDIG
AANGEKONDIGD EN KAN NIET ZIJN ALS EEN DIEF
AANGEKONDIGD EN KAN NIET ZIJN ALS EEN DIEF
De metafoor van de dief benadrukt een op handen zijnde, onbekende, onvoorspelbare en tekenloze komst. Een dief geeft geen waarschuwing vooraf en kondigt zijn komst niet aan. Dat is de voor de hand liggende kracht van Jezus’ gebruik van deze analogie. Maar de eigenlijke wederkomst aan het einde van de Grote Verdrukking zal pas plaatsvinden na een lange reeks onmiskenbare profetische tekenen en oordelen, waarvan vele door de goddeloze wereld zelf correct zullen worden herkend. Dit leidt tot een direct contextueel conflict met het toepassen van de dief-metafoor op die laatste gebeurtenis.
Vrij vroeg in de reeks van oordelen, bij het zesde zegel, herkennen de aardbewoners duidelijk zowel de bron als de aard van wat er gebeurt. Ze verschuilen zich tussen de rotsen en in grotten en roepen om verborgen te worden „voor het aangezicht van Hem die op de troon zit, en voor de toorn van het Lam,” waarbij ze erkennen dat „de grote dag van Zijn toorn is gekomen” (Openbaring 6:15-17). Wat er verder ook gezegd mag worden over hun geestelijke toestand, zij kunnen niet worden beschreven als volkomen nietsvermoedend of zich er niet van bewust dat er een goddelijk oordeel plaatsvindt.
„DE EIGENLIJKE WEDERKOMST ZIJN NIET DE EERSTE GEBOORTEWEEËN VAN DE OORDEELSPERIODE.
HET IS DE LAATSTE CLIMAX VAN HET PROCES
VAN DE GEBOORTEWEEËN ."
HET IS DE LAATSTE CLIMAX VAN HET PROCES
VAN DE GEBOORTEWEEËN ."
Ook de goddelozen zullen gedurende deze periode herhaaldelijk bovennatuurlijke getuigenissen en waarschuwingen ontvangen. Openbaring beschrijft hoe de 144.000 dienaren van God op bovennatuurlijke wijze worden verzegeld en apart worden gezet voor Hem apart zetten (Openbaring 7:3-8; 14:1-5), de openbare bediening van de Twee Getuigen gedurende 1.260 dagen (Openbaring 11:3-13), en zelfs engelen die boodschappen rechtstreeks aan de bewoners van de aarde verkondigen. De eerste engel verkondigt het eeuwige evangelie „aan elke natie, stam, taal en volk“ en kondigt uitdrukkelijk aan dat „het uur van zijn oordeel is gekomen“ (Openbaring 14:6-7). Een tweede engel kondigt de val van Babylon aan (Openbaring 14:8), terwijl een derde een expliciete waarschuwing geeft dat iedereen die het beest aanbidt en zijn merkteken ontvangt, de toorn van God zal ondergaan (Openbaring 14:9-11).
Dit is precies het tegenovergestelde van subtiele tekenen of waarschuwingen die gemakkelijk onopgemerkt zouden kunnen blijven. Openbaring presenteert ze bewust op wereldwijde schaal, gericht tot de bewoners van de aarde en tot elke natie, elk volk, elke taal en elke stam. De wereld wordt daarom niet zonder waarschuwing achtergelaten of onwetend over wat er gaande is. Men wordt openlijk geconfronteerd met bovennatuurlijke getuigenissen, expliciete waarschuwingen en directe verklaringen dat Gods oordeel is gekomen. Bovendien zullen de goddelozen niet alleen beseffen dat er een oordeel plaatsvindt. Zij zullen zich daadwerkelijk voorbereiden op de komende confrontatie. Openbaring beschrijft demonische geesten die uitgaan naar „de koningen van de aarde en van de hele wereld“ om hen te verzamelen „voor de strijd op die grote dag van de almachtige God“ (Openbaring 16:13-16). Op het hoogtepunt ziet Johannes „het beest, en de koningen van de aarde, en hun legers, bijeengekomen om oorlog te voeren tegen Hem die op het paard zat, en tegen Zijn leger“ (Openbaring 19:19). Degenen die zich willens en wetens hebben verzameld voor de strijd, kunnen niet tegelijkertijd worden beschreven als mensen die geen waarschuwing hebben ontvangen dat een beslissende gebeurtenis nadert. Zij mogen dan afvallig, opstandig en vastbesloten blijven om de Heer te weerstaan, maar zij zijn niet onwetend over wat er gebeurt.
Kortom, de Verdrukking, de opkomst van de Antichrist, de gruwel der verwoesting, de oordelen van Openbaring, de kosmische verstoringen en de verzameling van de volken moeten allemaal plaatsvinden vóór de eigenlijke wederkomst. Deze gebeurtenissen bieden precies het soort voorafgaande waarschuwing die een dief ook niet geeft. Sterker nog, Openbaring laat zien dat de goddelozen die in die tijd leven daadwerkelijk begrijpen wat er gebeurt. Zij herkennen de toorn van God en het Lam, ontvangen wereldwijde bovennatuurlijke waarschuwingen en verzamelen uiteindelijk hun legers ter voorbereiding op de strijd tegen de terugkerende Heer. Jezus Zelf zegt dat zodra de voorspelde tekenen zichtbaar zijn, mensen kunnen weten dat Zijn komst nabij is. De goddelozen kunnen daarom niet worden beschreven als volledig overrompeld door een komst waarvan zij al weten dat deze nadert en waarop zij zich fysiek voorbereiden om het hoofd te bieden. Een gebeurtenis die wordt voorafgegaan door zoveel herkenbare tekenen, en die wordt verwacht door degenen die zich erop voorbereiden, kan niet tegelijkertijd de onbekende, tekenloze en onvoorspelbare gebeurtenis zijn die wordt geschetst door de analogie van de dief.
PAULUS PLAATST DE DIEFACHTIGE KOMST BIJ
HET BEGIN VAN HET PROCES VAN DE GEBOORTEPINEN
HET BEGIN VAN HET PROCES VAN DE GEBOORTEPINEN
De leer van Paulus in 1 Tessalonicenzen 5:2-3 biedt nog een onafhankelijke bewijslijn dat de dief-metafoor het absolute begin van de brede Dag des Heren beschrijft, in plaats van het hoogtepunt ervan. Paulus zegt dat „de dag des Heren zo zal komen als een dief in de nacht,” en legt vervolgens uit dat „plotselinge vernietiging” over de goddelozen zal komen „als weeën over een zwangere vrouw.” Met andere woorden, de diefachtige komst van de Dag wordt gekenmerkt door het plotselinge begin van de oordelen die als barensweeën komen. Het luidt een langdurige periode in van steeds zwaarder wordend oordeel over een nietsvermoedende wereld, parallel aan de steeds heviger wordende barensweeën van een vrouw in barensnood.
Meer specifiek gebruikt Paulus de enkelvoudsvorm van „geboortepijn“ en plaatst hij het bepaalde lidwoord ervoor, wat aangeeft dat hij verwijst naar de allereerste geboortepijn in een reeks van geboorteweeën. Het is de eerste pijn, niet de latere hevige pijnen van zware weeën, die plotseling komt en aangeeft dat het pijnlijke proces is begonnen. Paulus leert daarom dat het begin van de grote Dag van de Heer gekenmerkt zal worden door de allereerste barenswee en een reeks steeds heviger wordende oordelsweeën zal omvatten gedurende een langdurige periode die uiteindelijk zijn hoogtepunt bereikt bij de eigenlijke wederkomst. Dit is nog een reden waarom de beeldspraak van de dief de eigenlijke wederkomst aan het einde van de Verdrukking niet kan beschrijven. De eigenlijke wederkomst is niet de eerste barenswee waarmee de oordeelsperiode begint. Het is de uiteindelijke climax van het barensweeënproces. Net als bij een natuurlijke bevalling nemen de eschatologische barensweeën toe totdat ze hun meest ernstige stadium bereiken en uitmonden in de „geboorte.” de terugkeer van Christus naar de aarde op het hoogtepunt van Zijn parousia.
Als we de diefachtige komst aan het einde van de Verdrukking zouden plaatsen, zou dat de analogie van Paulus omkeren. Het zou betekenen dat het proces van de weeën begint met de climax in plaats van met het eerste plotselinge begin. Maar weeën beginnen niet met de laatste wee van een zware bevalling. Ze beginnen plotseling en gaan vervolgens achtereenvolgens door, en geleidelijk naar hun uiteindelijke hoogtepunt toe te werken. De dief beschrijft daarom het plotselinge begin van de grote Dag en de eerste wee van het oordeel, terwijl de eigenlijke wederkomst die zich ontwikkelende reeks van oordelen tot haar hoogtepunt brengt. Deze chronologie sluit ook aan bij Jezus’ eerdere beschrijving van ‘het begin van de weeën’, letterlijk het begin van de geboorteweeën, in de Olijfbergrede. Het is veelzeggend dat Jezus en Paulus hetzelfde Griekse woord gebruiken, ōdin, wat een barenswee of wee betekent (Matteüs 24:8; 1 Tessalonicenzen 5:3). Jezus beschrijft de eerste oordelen als ‘het begin’ van het barenswee-proces , terwijl Paulus op dezelfde manier de diefachtige komst van de Dag des Heren in verband brengt met het plotselinge begin van een barenswee. De beeldspraak loopt dus rechtstreeks parallel. Jezus beschrijft het proces dat begint en zich vervolgens ontwikkelt via steeds ernstiger wordende nood, totdat het culmineert in Zijn zichtbare wederkomst.
Openbaring 6 biedt verdere bevestiging, omdat de oordelen van de eerste zegels daarin nauw aansluiten bij Jezus’ beschrijving van het begin van de barensweeën in Mattheüs 24. De valse christussen, oorlog, hongersnood, pest en dood die door Jezus worden beschreven komen overeen met de eerste vier zegels die door Christus worden geopend. Dit zijn niet de laatste weeën bij de eigenlijke wederkomst. Het zijn de eerste oordelen van de grote Dag die het begin vormen van de voortschrijdende reeks van geboortepijnen.
Wanneer deze passages samen worden beschouwd, vormen ze een samenhangende chronologie. Paulus gebruikt de analogie van de dief voor het plotselinge begin van de Grote Dag en de eerste barenswee. Jezus omschrijft de eerste oordelen als „het begin van de barensweeën.“ Openbaring 6 beschrijft vervolgens die eerste barensweeën door middel van de oordelen van het eerste zegel, de eerste oordelen die door Jezus in de eschatologische reeks worden losgelaten. Deze passages sluiten op elkaar aan en geven dezelfde volgorde weer: de dief verwijst naar het begin van de Parousia en het aanbreken van de steeds heviger wordende oordelen, niet naar het hoogtepunt aan het einde van die periode bij de eigenlijke wederkomst.
PAULUS & PETRUS BEVESTIGEN DE
DEZELFDE CONTEXT VAN NORMALITEIT
DEZELFDE CONTEXT VAN NORMALITEIT
De door Jezus beschreven situatie van relatieve normaliteit vlak voor het begin van het oordeel in de gelijkenissen van Noach en Lot wordt onafhankelijk bevestigd door zowel Paulus als Petrus. Paulus zegt dat de Dag des Heren plotseling komt „als een dief in de nacht“, terwijl de wereld zegt: „Vrede en veiligheid“ (1 Tessalonicenzen 5:2-3). Het beeld is niet dat van een wereld die al verwoest is door jaren van bovennatuurlijk oordeel en in afwachting is van de laatste confrontatie. Het is een wereld die zich veilig waant vlak voordat de plotselinge vernietiging begint. Het gebruik van het woord „plotseling“ vereist op zichzelf al dit soort context. Er is niets plotseling aan het hoogtepunt van een lange reeks voorspelde oordelen en tekenen die zich al hebben voltrokken. ‘Plotseling’ past alleen bij het onverwachte begin van de oordeelsperiode als geheel, niet bij de climax ervan, die al volledig is aangekondigd.
Petrus schetst hetzelfde basisbeeld. Hij beschrijft spotters die beweren dat Christus niet komt omdat ‘alles blijft zoals het was vanaf het begin van de schepping’ (2 Petrus 3:3-4). De logische kracht van hun argument berust op de schijnbare normaliteit en continuïteit van het leven in de tijd vóór de komst. Zij zien geen tekenen of zichtbare aanwijzingen dat goddelijke tussenkomst op het punt staat plaats te vinden, en daaruit concluderen zij ten onrechte dat dit nooit zal gebeuren. Toch is het juist in deze context dat Petrus zegt: „De dag van de Heer zal komen als een dief in de nacht” (2 Petrus 3:10). Petrus corrigeert de spotters niet door te zeggen dat zij de jarenlange bovennatuurlijke oordelen die de wereld al teisteren, over het hoofd hebben gezien. Hun dwaling ligt in de conclusie die zij trekken uit de schijnbare normaliteit. Zij gaan ervan uit dat, omdat het leven gewoon doorgaat, Christus nooit zal ingrijpen. Petrus antwoordt dat juist die Dag die zij ontkennen, plotseling zal aanbreken als een dief. Jezus, Paulus en Petrus schetsen daarom hetzelfde algemene beeld. De diefachtige komst onderbreekt een voorafgaande context van schijnbare normaliteit en veiligheid. Die context past alleen bij het onverwachte begin van de grote Dag des Heren. Het kan op natuurlijke wijze niet de tumultueuze afsluiting ervan beschrijven nadat de wereld al de tekenen en oordelen heeft meegemaakt die met die periode samenhangen.
ALLEEN VOORTDURENDE WAAKZAAMHEID
PAST BIJ EEN AANSTAANDE KOMST
PAST BIJ EEN AANSTAANDE KOMST
Jezus waarschuwt gelovigen herhaaldelijk om naar Hem uit te kijken, omdat zij niet weten wanneer Hij zal komen. In eschatologische contexten van het Nieuwe Testament wordt deze taal van waakzaamheid stelselmatig in verband gebracht met onmiddellijke nabijheid en wordt zij vaak rechtstreeks gekoppeld aan de analogie van de dief, die op zichzelf een onverwachte komst uitdrukt zonder voorafgaande waarschuwing of tekenen. Het is veelzeggend dat het gebod luidt om uit te kijken naar Christus Zelf, niet naar tekenen die aankondigen dat Hij op het punt staat te komen. Dit is precies wat Jezus zegt in Mattheüs 24:42-44: „Waakt dan: want gij weet niet op welk uur uw Heer komt”, onmiddellijk gevolgd door de analogie met de dief, en vervolgens: „Weest dan ook gereed: want op een uur dat gij het niet verwacht, komt de Zoon des mensen.” De parallel tussen „waakt daarom“ en „weest ook gereed“ toont aan dat waakzaamheid een uitdrukking is voor geestelijke gereedheid. Jezus gebiedt gelovigen niet om fysiek toezicht te houden op wereldgebeurtenissen op zoek naar profetische tekenen. Zijn hele punt is juist het tegenovergestelde. Hij gebiedt hen om geestelijk gereed te blijven voor Zijn op handen zijnde, plotselinge, tekenloze en onvoorspelbare komst, omdat het tijdstip daarvan niet kan worden voorzien.
Dit verband met het thema van de onmiddellijkheid is cruciaal. Een onmiddellijke gebeurtenis kan per definitie geen voorafgaande tekenen hebben die eraan vooraf moeten gaan, want zodra dergelijke tekenen vereist zijn, kan de gebeurtenis zelf niet langer op elk moment plaatsvinden. Dat is precies de reden waarom de gelovige moet waken op Christus Zelf in plaats van op tekenen. De huiseigenaar in Jezus’ gelijkenis over de dief gaat niet op een reeks gebeurtenissen die aankondigen dat de dief dichterbij komt; hij let op de dief zelf, omdat er geen tekenen zijn van de komst van een dief. Dat is precies de kern van de gelijkenis zelf. Op dezelfde manier heeft het herhaalde gebod in het Nieuwe Testament om uit te kijken naar Christus alleen zijn natuurlijke kracht als Zijn diefachtige komst kan plaatsvinden zonder dat het publiek eerst een herkenbare reeks voorspelde gebeurtenissen waarneemt. Als men er niet in slaagt geestelijk gereed te blijven, zou men daardoor onvoorbereid worden blootgesteld aan het oordeel op klaarlichte dag wanneer die plotselinge komst plaatsvindt. Dit soort voortdurende waakzaamheid past alleen bij de op handen zijnde aanvang van de Parousia, niet bij de climax van de reeks tekenen aan het einde van de Grote Verdrukking.
“JEZUS ZELF ZEGT DAT ZODRA DE VOORSPELDE TEKENEN
ZICHTBAAR ZIJN, MENSEN KUNNEN WETEN DAT HET EINDE NABIJ IS.”
Dit is onverenigbaar met het idee dat de Tweede Komst zelf de gebeurtenis is waar het om gaat, omdat die gebeurtenis pas kan plaatsvinden na de toekomstige Grote Verdrukking en al haar voorspelde tekenen. Als de diefachtige - achtige komst pas kan plaatsvinden nadat de Antichrist is opgestaan, de gruwel der verwoesting plaatsvindt, de oordelen zich ontvouwen, de kosmische tekenen verschijnen en de volken zich verzamelen voor de strijd, dan zouden gelovigen niet voortdurend hoeven uit te kijken naar een gebeurtenis die op elk moment zou kunnen plaatsvinden. In plaats daarvan zouden zij kunnen uitkijken naar de vereiste voorafgaande tekenen. Een eenvoudige vergelijking helpt het verschil te illustreren. Het is alsof je wordt verteld om te allen tijde gereed te staan voor een onverwachte popquiz in plaats van voor een eindexamen dat pas kan plaatsvinden nadat alle geplande lessen zijn afgerond. In het eerste geval moet je altijd gereed zijn, omdat je niet niet weet wanneer het kan gebeuren. De verrassingstoets is per definitie op handen zijnde. In het tweede geval vereisen de noodzakelijke gebeurtenissen die eraan voorafgaan dat het nog niet kan plaatsvinden. Op dezelfde manier moet de als een dief komende Parousia het op handen zijnde begin ervan beschrijven, niet het climaxachtige einde ervan nadat de gehele reeks voorspelde tekenen zich al heeft ontvouwd.
CONCLUSIE
Wanneer de passages over de dief in het Nieuwe Testament samen worden onderzocht en hun eigen context mogen bepalen, is de eenvoudige conclusie moeilijk te ontlopen. Het ‘als een dief’ aspect van de Parousia van Christus wordt consequent gekenmerkt door onmiddellijke nabijheid, het ontbreken van tekenen, plotselingheid, onvoorspelbaarheid, relatieve normaliteit, de totale verrassing van de goddelozen, de redding van de rechtvaardigen voordat het oordeel begint, en het onmiddellijke aanbreken van de uitgebreide Dag des Heren met zijn steeds intenser wordende oordelen. Geen van deze kenmerken kan op natuurlijke wijze de Tweede Komst zelf aan het einde van de Grote Verdrukking beschrijven.
Tegen die tijd zal de wereld een lange periode van onmiskenbaar goddelijk oordeel hebben doorstaan, getuige zijn geweest van de vervulling van talrijke profetische tekenen, de toorn van God en het Lam, herhaaldelijk bovennatuurlijke waarschuwingen ontvangen, en opzettelijk haar legers verzameld ter voorbereiding op de zichtbare terugkeer van Christus. Jezus Zelf zegt dat zodra de voorspelde tekenen zichtbaar zijn, mensen kunnen weten dat het einde nabij is. Die climax is daarom de volledig aangekondigde culminatie van de Parousia en het proces van de barensweeën, niet het plotselinge en onvoorspelbare begin ervan, waarvan Jezus zei dat niemand de dag en het uur ervan zou kunnen weten. Het is dat plotselinge en onvoorspelbare begin, niet het volledig aangekondigde einde, dat de passages over de dief consequent beschrijven. Jezus plaatst de analogie van de dief in de tweede helft van de Olijfbergpreek, die betrekking heeft op het onvoorspelbare tijdstip van het aanbreken van de Parousia. Zijn voorbeelden van Noach en Lot tonen een redding op dezelfde dag, onmiddellijk gevolgd door het begin van het oordeel. Paulus verbindt de diefachtige komst van de Dag des Heren met de plotselinge eerste wee van een zich steeds verder intensiverend oordeelsproces . Zowel Paulus als Petrus beschrijven die komst als voortkomend uit een situatie van schijnbare normaliteit en veiligheid. De herhaalde opdrachten om te waken vereisen een op handen zijnde komst waarvan het tijdstip niet kan worden afgeleid uit voorafgaande tekenen.
Alles bij elkaar genomen biedt dit eensgezinde getuigenis uit het Nieuwe Testament een overtuigende bevestiging van de Opname vóór de Grote Verdrukking. De rechtvaardigen moeten worden weggenomen bij het aanbreken van de grote Dag des Heren, onmiddellijk voordat de oordelen daarvan beginnen, terwijl de eigenlijke wederkomst de volledig aangekondigde climax blijft de pas plaatsvindt nadat de Grote Verdrukking haar loop heeft gehad. De dief komt voordat de reeks tekenen begint, niet nadat ze zich allemaal al hebben voltrokken. We kunnen daarom met vertrouwen uitkijken naar de opname vóór de Grote Verdrukking, in de wetenschap dat de diefachtige komst van Christus plaatsvindt bij het aanbreken van de grote Dag, wanneer de voorbereide Kerk in veiligheid wordt gebracht, terwijl de achterblijvers plotseling worden overvallen door het oordeel dat onmiddellijk volgt. Er zijn geen voorafgaande tekenen waar de Gemeente op moet letten, omdat die tekenen behoren tot de oordeelsperiode die pas begint nadat de Gemeente is weggenomen. Laten we dus blijven waken, niet op tekenen die nog niet zijn begonnen, maar op Christus Zelf, degene die komende is als een dief in de nacht. Maranatha!
Ovwergenomen met toestemming uit het magazine 'the Prophecy Watcher' van november.
De foto is van Rtham Abdi op Unsplash