Uw kinderen voorbereiden op wat er gaat komen

Joe Hawkins - 24 juni 2026

Moeten christenen hun kinderen bijbelse profetieën bijbrengen?

Voor veel gelovigen is het antwoord niet zo vanzelfsprekend als het zou moeten zijn. Sommige christenen gaan ervan uit dat profetie te ingewikkeld is voor kinderen. Anderen zijn bang dat het hen zou kunnen afschrikken of onnodige bezorgdheid zou veroorzaken. Weer anderen geloven dat profetie simpelweg een onderwerp is voor predikanten, theologen of oudere gelovigen die jarenlang de Schrift hebben bestudeerd.

Maar als we even afstand nemen en eerlijk over de vraag nadenken, wordt het antwoord opmerkelijk duidelijk. Ja, we moeten onze kinderen bijbelse profetieën bijbrengen. De reden is simpel: bijbelse profetieën maken deel uit van Gods Woord.

De apostel Paulus verklaarde dat hij niet had geaarzeld om „de hele raad van God“ te verkondigen (Handelingen 20:27). De hele raad van God omvat alles van Genesis tot en met Openbaring. Het omvat verlossing en heiliging, de hemel en het oordeel, Israël en de volken, de eerste komst van Christus en Zijn wederkomst. Bijna een derde van de Schrift was profetisch toen het werd geschreven. God heeft er bewust voor gekozen om toekomstige gebeurtenissen aan Zijn volk te openbaren, niet om hen in verwarring te brengen, maar om hen voor te bereiden.

Als ouders hebben wij niet de bevoegdheid om te beslissen welke delen van de Schrift onze kinderen nodig hebben en welke delen zij gerust kunnen negeren. Als God profetie belangrijk genoeg vond om deze door Zijn hele Woord heen te verwerken, dan moeten wij het ook belangrijk genoeg vinden om dit aan de volgende generatie te onderwijzen.

We leven in een strijd om onze kinderen

De realiteit is dat we in een tijd leven waarin de strijd om onze kinderen steeds heviger is geworden. Elke generatie heeft te maken gehad met geestelijke strijd, maar moderne ouders worden geconfronteerd met uitdagingen die vorige generaties zich nauwelijks konden voorstellen. De cultuur rondom onze kinderen strijdt voortdurend om hun aandacht, hun waarden, hun identiteit en uiteindelijk hun loyaliteit.

Kinderen brengen tegenwoordig talloze uren door achter apparaten die een gestage stroom aan boodschappen over waarheid, moraal, gender, identiteit en zingeving leveren. Influencers op sociale media hebben vaak meer toegang tot de gedachten van een kind dan ouders. Entertainmentbedrijven promoten openlijk wereldbeelden die rechtstreeks in tegenspraak zijn met de Schrift. Onderwijssystemen omarmen in toenemende mate filosofieën die God volledig buiten beeld houden.

Kinderen worden blootgesteld aan steeds agressievere boodschappen over seksualiteit, genderidentiteit en moraliteit. Ideeën die nog maar een generatie geleden als marginaal zouden zijn beschouwd, worden nu aan kinderen gepresenteerd als onbetwistbare waarheden. Veel ouders voelen zich overweldigd bij hun pogingen om hun weg te vinden in een cultuur die vastbesloten lijkt om hun kinderen in plaats van hen te vormen.

Paulus herinnert ons er in Efeziërs 6:12 aan dat onze strijd niet tegen vlees en bloed is, maar tegen geestelijke krachten van het kwaad. De strijd om onze kinderen is uiteindelijk een geestelijke strijd. Satan heeft zich altijd gericht op de volgende generatie, omdat hij begrijpt dat als hij het wereldbeeld van kinderen kan vormgeven, hij de toekomst kan beïnvloeden.

God heeft je kinderen aan jou gegeven

Dit is precies de reden waarom de Bijbel de verantwoordelijkheid voor de opvoeding van kinderen volledig bij de ouders legt. Deuteronomium 6 gebiedt ouders om Gods Woord ijverig aan hun kinderen te onderwijzen en erover te spreken tijdens de normale ritmes van het leven. Efeziërs 6 draagt vaders op hun kinderen op te voeden in de opvoeding en vermaning van de Heer.

De Schrift delegeert deze verantwoordelijkheid nooit aan overheden, scholen of zelfs kerken. Hoewel voorgangers, leraren en jeugdleiders zeker kunnen helpen in dit proces, is het nooit de bedoeling geweest dat zij de ouders zouden vervangen als de belangrijkste geestelijke invloed in het leven van een kind.

Wanneer God ouders een kind toevertrouwt, vertrouwt Hij hun een ziel toe. Die verantwoordelijkheid reikt veel verder dan het verstrekken van voedsel, onderdak en onderwijs. Ouders zijn geroepen om hun kinderen te discipelen, hen kennis te laten maken met Jezus Christus, hen de Schrift te onderwijzen en hen voor te bereiden om standvastig te blijven in een wereld die vaak tegen God is gekant.

Tegen de tijd dat een kind volwassen wordt, zou hij of zij in aanraking moeten zijn gekomen met de waarheden van Gods Woord en toegerust moeten zijn om de realiteiten van de wereld het hoofd te bieden vanuit een bijbels wereldbeeld.

Bijbelse profetieën bieden kinderen een kader

Veel jonge mensen verlaten het ouderlijk huis volkomen onvoorbereid om de wereld waarin ze terechtkomen te begrijpen. Ze zien steeds meer oorlogen, politieke instabiliteit, morele verwarring, technologische vooruitgang en groeiende vijandigheid tegenover het christendom, maar niemand heeft hen ooit uitgelegd hoe de Schrift over deze kwesties spreekt.

Bijbelse profetieën bieden dat kader.

Profetie leert onze kinderen dat God de toekomst kent. Het verklaart waarom misleiding toeneemt. Het onthult waarom het kwaad lijkt te groeien. Het laat zien waarom Israël belangrijk blijft en waarom de geestelijke duisternis toeneemt naarmate de geschiedenis zich richt op de wederkomst van Christus.

In plaats van angst te zaaien, biedt profetie inzicht. Jezus berispte de religieuze leiders omdat zij wel het weer konden voorspellen, maar de tekenen van de tijd niet konden onderscheiden. Onze kinderen mogen niet geestelijk blind opgroeien voor de wereld om hen heen. Zij moeten begrijpen dat God al heeft geopenbaard waar de menselijke geschiedenis naartoe gaat en dat de huidige gebeurtenissen niet buiten Zijn soevereine controle plaatsvinden.

Ons gezin koos een andere weg

Toen onze kinderen nog klein waren, besloten mijn vrouw en ik om onze kinderen thuisonderwijs te geven. We begrepen dat elke gezinssituatie anders is en dat elke ouder de wijsheid van de Heer moet zoeken met betrekking tot de opvoeding van hun kinderen. Maar wij geloofden dat de Heer deze kinderen aan onze zorg had toevertrouwd, en we wilden die verantwoordelijkheid serieus nemen.

Heb ik als vader alles goed gedaan? Absoluut niet. Ik heb fouten gemaakt. Ik heb soms gefaald (heel, heel vaak). Er zijn momenten waarvan ik zou willen dat ik terug kon gaan en het anders kon aanpakken. Ouderschap legt onze zwakheden bloot en herinnert ons dagelijks aan onze behoefte aan Gods genade. Maar als mijn kinderen op een dag iets over hun moeder en vader zeggen, hoop ik dat ze dit kunnen zeggen: mama en papa spraken over Jezus… heel veel.

Jezus was niet alleen voorbehouden aan zondagochtenden. De Bijbel bleef niet beperkt tot kerkdiensten. Gesprekken over God vonden plaats aan onze eettafel, tijdens autoritjes, terwijl we naar het nieuws keken, en in het dagelijks leven. Bijbelse profetieën werden nooit behandeld als een vreemd of verboden onderwerp. Het was gewoon onderdeel van de gehele raad van God.

Naarmate de actualiteit zich ontvouwde, wilden we dat onze kinderen de wereld door een bijbelse bril zouden begrijpen. Toen de ‘plandemie’ toesloeg, werden onze kinderen niet overrompeld. We hadden al gesproken over het belang van onderscheidingsvermogen, angst, overheidsgezag en de realiteit dat er moeilijke dagen kunnen komen. Terwijl veel mensen in de greep waren van verwarring en onzekerheid, hadden onze kinderen een kader om te begrijpen dat de wereld gebroken is en dat God soeverein blijft.

Evenzo heeft ons gezin na de gebeurtenissen van 7 oktober veel tijd besteed aan het bespreken van Israël en Gods profetische plan. Onze kinderen begrijpen dat Israël een centrale plaats inneemt in de bijbelse profetie. Ze begrijpen waarom Jeruzalem belangrijk is. Ze beseffen dat de naties hun aandacht op het Joodse volk blijven richten omdat de Schrift zegt dat deze dingen zouden gebeuren.

Ze zien ook de snelle groei van bewakingstechnologieën, digitale systemen en de toenemende infrastructuur die op een dag het soort wereldwijde controle zou kunnen ondersteunen dat in Openbaring 13 wordt beschreven. We leren deze dingen niet om angst te zaaien. We leren ze om onderscheidingsvermogen te ontwikkelen.

Het is nooit ons doel geweest om angstige kinderen op te voeden. Ons doel is altijd geweest om kinderen met onderscheidingsvermogen op te voeden.

Op een dag zullen onze kinderen ons huis verlaten en een wereld betreden die steeds vijandiger staat tegenover de bijbelse waarheid. We kunnen niet voor altijd elke beslissing voor hen nemen, maar we kunnen de jaren die God ons geeft gebruiken om hen voor te bereiden om stand te houden. Als we nalaten hen te leren hoe de Schrift de wereld om hen heen verklaart, zal iemand anders hen maar al te graag een alternatieve verklaring geven.

Waarom veel jongeren de kerk verlaten

Helaas hebben veel kerken deze belangrijke gesprekken verwaarloosd. Kinderen horen in hun vroege jaren vaak steeds weer dezelfde bijbelverhalen. David en Goliath, de ark van Noach, Jona en Daniël zijn allemaal uiterst belangrijke verhalen die absoluut onderwezen moeten worden.

Veel jongeren verlaten de jeugdbediening echter uiteindelijk zonder ooit serieus te hebben gestudeerd over de Opname, de Verdrukking, de Antichrist, de natie Israël of de profetische leringen van Jezus.

Veel jeugdgroepen zijn sterk gericht geraakt op vermaak en sociale activiteiten. Jongeren genieten misschien wel van spelletjes, retraites en gezelligheidsbijeenkomsten, maar krijgen slechts korte devotieboodschappen te horen die hen nooit uitdagen om diep na te denken over de Schrift of moeilijke vragen aan te gaan.

Dan komt het moment van afstuderen.

Jongvolwassenen komen plotseling terecht op universiteiten, werkplekken en in sociale omgevingen waar het christendom openlijk ter discussie wordt gesteld. Vragen over waarheid, moraal, wetenschap, seksualiteit en religie rijzen vrijwel onmiddellijk.

Velen ontdekken dat ze nooit zijn toegerust om deze vragen te beantwoorden, omdat niemand hen heeft voorbereid op de realiteit van de wereld. Een van de redenen waarom veel jongvolwassenen de kerk de rug toekeren, is wellicht dat ze nooit volledig zijn gedisciplineerd. Ze hebben bijbelverhalen meegekregen, maar nooit een bijbels wereldbeeld ontwikkeld.

Profetie brengt hoop, geen angst

Een van de grootste misvattingen rond profetie is het idee dat het kinderen bang maakt. Profetische passages bevatten zeker ernstige waarschuwingen, maar profetie wijst gelovigen uiteindelijk de weg naar hoop.

Paulus beschreef de Opname als een bron van troost en droeg gelovigen op elkaar te bemoedigen met deze waarheden. Onze kinderen leven in een generatie die gekenmerkt wordt door angst. Ze horen voortdurend berichten over oorlogen, rampen, economische instabiliteit, geweld en onzekerheid.

Bijbelse profetie herinnert hen eraan dat God de controle behoudt.

• Het herinnert hen eraan dat het kwaad niet overwint.
• Het verzekert hen dat Jezus Christus terugkomt.
• Het leert hen dat de geschiedenis op weg is naar de door God vastgestelde afsluiting.

Die boodschap wekt hoop op, geen angst.

Ouder, deze verantwoordelijkheid ligt bij u

Voorgangers zijn belangrijk. Kerken zijn belangrijk. Jeugdwerkers zijn belangrijk. Maar God heeft jouw kinderen aan jou toevertrouwd.

Ouder, jouw kind is jouw verantwoordelijkheid. Jij bent degene die geroepen is om hen de Schrift te onderwijzen, hun vragen te beantwoorden, trouw voor te leven en hen voor te bereiden op de wereld die zij zullen erven.

• Leer hen over Jezus.
• Leer hen het evangelie.
• Leer hen alles, van Genesis tot en met Openbaring.
• Leer hen over de gezegende hoop!

Want de wereld leert hen nu al haar versie van de toekomst. De cultuur vormt hen nu al. De enige vraag is of ouders hen bewust als eerste zullen vormen.

De dagen worden steeds donkerder, maar Gods Woord schijnt helderder dan ooit. Onze kinderen hebben meer nodig dan vermaak, activiteiten en oppervlakkige lessen. Ze hebben waarheid nodig. Ze hebben onderscheidingsvermogen nodig. Ze hebben hoop nodig.

En misschien wel het allerbelangrijkste: ze moeten weten dat de geschiedenis niet in een onbeheersbare spiraal terechtkomt. Jezus Christus komt terug, en de God die de toekomst in handen heeft, heeft al genoeg geopenbaard zodat Zijn kinderen trouw kunnen leven totdat Hij komt.

Daarom leren we onze kinderen bijbelse profetieën.

Bron: Preparing Your Children for What's Coming - by Joe Hawkins