Een islamitische NAVO krijgt vorm – en Israël staat nu al in het vizier

Door de redactie van PNW 10 augustus 2026

Er tekent zich iets potentieel historisch af in de islamitische wereld.

Turkije, Saoedi-Arabië en Pakistan hebben een nieuw wederzijds verdedigingsverdrag ondertekend dat veel verder gaat dan alleen de belofte van nauwere militaire samenwerking. Volgens het pact wordt een gewapende aanval op één lidstaat beschouwd als een aanval op alle drie – een principe van collectieve verdediging dat de Turkse minister van Buitenlandse Zaken openlijk heeft vergeleken met artikel 5 van de NAVO.

Dat alleen al zou de aandacht verdienen.

Maar wat er daarna gebeurde, zou de aandacht van Israël moeten trekken.

Binnen enkele dagen na de ondertekening van het verdrag noemde de Pakistaanse minister van Defensie, Khawaja Asif, Israël een „onwettige“ staat en drong hij er bij moslimlanden op aan een „verenigd militair front“ tegen de Joodse staat te vormen.

Plotseling roept wat misschien had kunnen worden afgedaan als weer een regionaal veiligheidsakkoord een veel grotere vraag op:

Zijn we getuige van de prille vorming van een islamitische NAVO – en zou Israël, als deze zich uitbreidt, uiteindelijk een van de bedreigingen kunnen worden waartegen deze zich verenigt?

Drie landen, drie verschillende soorten macht

De nieuwe alliantie brengt een buitengewone combinatie van capaciteiten samen.

Turkije beschikt over een van de grootste legers in de regio en het op één na grootste leger van de NAVO. Het land heeft ook een snel groeiende defensie-industrie die drones, raketten, gepantserde voertuigen en andere geavanceerde wapens produceert.

Saoedi-Arabië brengt enorme financiële middelen, groeiende militaire capaciteiten en iets dat politiek gezien nog belangrijker is: zijn positie als bewaker van de twee heiligste steden van de islam, Mekka en Medina.

Dan is er nog Pakistan.

Pakistan is niet zomaar een andere islamitische militaire macht.

Het is een kernwapenstaat.

Dat verandert de strategische afweging ingrijpend.

In de overeenkomst wordt niet openlijk vermeld dat het kernwapenarsenaal van Pakistan automatisch Saoedi-Arabië of Turkije zou verdedigen. Functionarissen hebben benadrukt dat het pact defensief is en niet tegen een bepaald land gericht is.

Niettemin heeft elke alliantie met een lid dat over kernwapens beschikt een afschrikkende dimensie die niet zomaar kan worden genegeerd.

Al decennia lang behoudt Israël een overweldigende strategische superioriteit ten opzichte van de meeste van zijn regionale tegenstanders.

Maar wat gebeurt er als een zich uitbreidende islamitische veiligheidsstructuur uiteindelijk opereert in de schaduw van de kernwapens van Pakistan?

Alleen al die vraag maakt dit pact veel belangrijker dan zomaar weer een diplomatieke ceremonie.

En het blijft misschien niet bij drie

Misschien wel het belangrijkste detail is dat de alliantie zich kan uitbreiden.

Turkse functionarissen hebben Egypte al genoemd als mogelijke toekomstige deelnemer, terwijl er een permanent ministerieel comité en secretariaat worden opgericht om toezicht te houden op de alliantie.

Bedenk eens wat dat uiteindelijk zou kunnen betekenen.

Turkije. Saoedi-Arabië. Pakistan. Egypte.

Vier van de meest invloedrijke soennitische landen zouden gezamenlijk beschikken over enorme mankracht, geavanceerde wapenindustrieën, aanzienlijke financiële middelen, strategische controle over cruciale waterwegen – en kernwapens via Pakistan.

Niemand mag ervan uitgaan dat een dergelijke alliantie automatisch anti-Israël zou worden.

Saoedi-Arabië heeft nog steeds gewichtige redenen om de betrekkingen met Washington in stand te houden en heeft de mogelijkheid van normalisatie met Israël onderzocht. Turkije blijft lid van de NAVO. Egypte onderhoudt al decennia lang vrede met Israël.

Maar allianties veranderen.

Regeringen veranderen.

En bedreigingen veranderen.

Instellingen die vandaag voor de ene crisis worden opgericht, kunnen morgen voor een andere worden ingezet.

Daarom is de retoriek van Pakistan van belang.

Wanneer de minister van Defensie van het enige lid van de alliantie dat over kernwapens beschikt, nu al publiekelijk oproept tot militaire eenheid onder moslims tegen Israël, hebben Israëli’s alle reden om goed te luisteren.

De eerste test is misschien al aangebroken

Opmerkelijk genoeg hoeft de alliantie wellicht niet lang te wachten voordat ze met haar eerste praktische vraag wordt geconfronteerd.

Slechts enkele dagen na de ondertekening van de overeenkomst eisten de met Iran gelieerde Houthi-strijdkrachten de verantwoordelijkheid op voor een aanval op de olieraffinaderij van Jazan in Saoedi-Arabië.

De timing riep onmiddellijk vragen op over de betekenis van de nieuwe wederzijdse verdedigingsverplichting.

Geldt een aanval door een proxy-organisatie als agressie tegen Saoedi-Arabië?

Zouden Pakistan of Turkije militaire bijstand verlenen?

Zou het pact alleen van toepassing zijn tijdens een directe oorlog tussen staten?

Die details zijn nog onduidelijk.

Maar als Turkije en Pakistan uiteindelijk operationeel gaan deelnemen aan de verdediging van Saoedi-Arabië, zal de overeenkomst de overstap hebben gemaakt van diplomatieke retoriek naar functionerende collectieve veiligheid.

En zodra dat mechanisme eenmaal bestaat, kan het mogelijk ook tegen andere dreigingen worden ingezet.

Israël moet letten op de structuur, niet alleen op de huidige intenties

De belangrijkste les is wellicht deze: geopolitieke structuren overleven vaak de omstandigheden die hen hebben voortgebracht.

De allianties die vóór de Eerste Wereldoorlog bestonden, waren oorspronkelijk niet opgericht omdat iedereen een continentale oorlog verwachtte. Het waren mechanismen voor wederzijdse veiligheid die enorm belangrijk werden toen de omstandigheden veranderden.

Hetzelfde principe geldt hier.

Vandaag de dag zijn Iran en zijn bondgenoten wellicht een van de grootste drijvende krachten achter de diepere militaire samenwerking tussen soennitische moslimstaten.

Morgen zou de focus wel eens ergens anders kunnen liggen.

En een hoge Pakistaanse functionaris heeft al duidelijk gemaakt waar volgens hem de militaire macht van de moslimwereld uiteindelijk op gericht zou moeten zijn.

Israël.

Turkije suggereert al lang dat de moslimwereld zich moet verenigen in haar verzet tegen Israël.

Saudi-Arabië lijkt de afgelopen jaren gematigder te staan tegenover Israël, maar de kern van het koninkrijk wordt nog steeds gevormd door islamitische principes en echte islamisten zullen nooit vrede sluiten met Israël.

Wanneer Israël de kwestie wordt die zijn vijanden verenigt

Er is nog een andere dimensie aan deze ontwikkeling die bestuderen van bijbelse profetieën niet over het hoofd mogen zien.

De Bijbel beschrijft inderdaad iets breders – en aantoonbaar opvallenders.

Israël en Jeruzalem worden in toenemende mate een internationaal brandpunt van confrontatie.

Zacharia 12 beschrijft hoe Jeruzalem een „beker van bedwelming“ en een „zware steen“ voor de volken wordt.

Het opmerkelijke aan de huidige positie van Israël is hoe vaak de Joodse staat de kwestie wordt waarrond landen met fundamenteel verschillende belangen plotseling een gemeenschappelijke basis vinden.

Turkije en Saoedi-Arabië strijden al jaren om invloed in de moslimwereld.

Pakistan ligt duizenden mijlen van Jeruzalem vandaan en kampt zelf met enorme veiligheidsuitdagingen.

Toch riep de Pakistaanse minister van Defensie, vrijwel onmiddellijk nadat deze drie landen een nieuwe collectieve verdedigingsstructuur hadden opgezet, de moslimlanden publiekelijk op om zich militair tegen Israël te verenigen.

Dat zou onze aandacht moeten trekken.

Dit illustreert iets wat de profeten al lang geleden voorzagen: Jeruzalem bezit een buitengewoon vermogen om de aandacht te trekken van naties ver buiten zijn grenzen.

Waarom zou een land ter grootte van Israël zo’n enorme plaats innemen in de wereldpolitiek?

Waarom zou Jeruzalem – een in geografisch opzicht relatief kleine stad – voortdurend aanleiding geven tot resoluties, topontmoetingen, demonstraties, diplomatieke confrontaties en oorlogsdreigingen over de continenten heen?

Vanuit puur geopolitiek perspectief is het opmerkelijk.

Vanuit bijbels perspectief zou het ons misschien helemaal niet moeten verbazen.

De belangrijke ontwikkeling is dat de militaire infrastructuur waarmee moslimlanden kunnen samenwerken, groeit, terwijl Israël steeds vaker wordt afgeschilderd als een gemeenschappelijke vijand die hen kan verenigen.

Vandaag de dag overlappen hun belangen op sommige gebieden en botsen ze op andere.

Morgen kunnen de omstandigheden veranderen.

Maar de Schrift waarschuwde al duizenden jaren geleden dat de aandacht van de wereld uiteindelijk steeds weer naar Israël – en met name naar Jeruzalem – zou terugkeren.

Het vandaag ondertekende verdrag is daarom wellicht minder van belang om wat het op dit moment is, dan om wat het uiteindelijk zou kunnen worden.

Bron: A Muslim NATO Is Taking Shape-And Israel Is Already In The Crosshairs