De laatste Amerikaanse soldaat heeft Irak verlaten – maar is het verhaal van Babylon nu pas begonnen?

Door de redactie van PNW 1 oktober 2026

Na meer dan twee decennia van Amerikaanse militaire betrokkenheid hebben de laatste Amerikaanse troepen Irak verlaten.

De terugtrekking sluit een nieuw opmerkelijk hoofdstuk af dat begon met de omverwerping van Saddam Hoessein in 2003, werd voortgezet met de eerste Amerikaanse terugtrekking in 2011 en opnieuw werd geopend toen ISIS in 2014 grote delen van Irak en Syrië veroverde en Amerikaanse troepen dwong terug te keren naar het land.

Er zijn tal van redenen om je af te vragen wat er nu gaat gebeuren.

Iran en zijn bondgenoten hebben het Amerikaanse vertrek gevierd als een strategische overwinning. Door Iran gesteunde milities blijven machtig binnen Irak, terwijl ISIS nooit volledig is verdwenen. De Iraakse veiligheidstroepen moeten nu een grotere verantwoordelijkheid op zich nemen zonder de permanente Amerikaanse militaire aanwezigheid die hen vroeger ondersteunde.

Maar voor bestuderen van bijbelse profetieën roept Irak een heel andere vraag op.

Ongeveer 50 mijl ten zuiden van Bagdad liggen de ruïnes van Babylon.

Dit was de hoofdstad van Nebukadnezar. Het was het rijk dat Jeruzalem veroverde, de tempel van Salomo verwoestte en het Joodse volk in ballingschap voerde.

Toch verdwijnt Babylon niet wanneer het Oude Testament eindigt.

Het keert op dramatische wijze terug in Openbaring 17 en 18.

En dat roept een van de meest fascinerende vragen in de bijbelse profetieën op:

Is Babylon voorbestemd om opnieuw op te rijzen?

Babylon: een stad of een systeem?

Christenen debatteren al generaties lang over die vraag, ook conservatieve dispensationalistische profetie-geleerden die het over veel aspecten van het eindtijdkader eens zijn, maar niet noodzakelijkerwijs over elk detail met betrekking tot Babylon.

John F. Walvoord, de jarenlange voorzitter van het Dallas Theological Seminary en een van de meest invloedrijke dispensationalistische theologen van de 20e eeuw, maakte onderscheid tussen de twee Babylons die in Openbaring worden beschreven.

Hij beschouwde Openbaring 17 in de eerste plaats als het religieuze of kerkelijke Babylon – een omvangrijk afvallig religieus systeem dat verband houdt met de uiteindelijke wereldorde.

Openbaring 18 beschrijft echter iets anders: een verbazingwekkende politieke en commerciële macht waarvan de invloed reikt tot koningen, kooplieden en naties over de hele aarde.

En hier speelde Walvoord met een opmerkelijke mogelijkheid.

Zou dat Babylon daadwerkelijk Babylon kunnen zijn?

Walvoord merkte op dat Jesaja 13 en Jeremia 50-51 beschrijven hoe Babylon een plotselinge en verwoestende ondergang ondergaat. Het historische Babylon raakte echter gedurende een lange periode in verval. Het werd niet plotseling van de kaart geveegd toen het Babylonische Rijk ten val kwam.

Walvoord concludeerde daarom dat een herbouwd Babylon in verschillende opzichten de eenvoudigere, letterlijke vervulling biedt van die oudtestamentische profetieën en Openbaring 18. Hij hield ook rekening met de mogelijkheid dat Rome als kerkelijk centrum zou fungeren, terwijl het herbouwde Babylon de politieke en commerciële hoofdstad zou worden.

Die interpretatie is door de hedendaagse profetiedeskundige Mark Hitchcock nog verder doorgevoerd.

Hitchcock stelt dat Babylon begon als zowel een letterlijke stad als een centrum van georganiseerde opstand tegen God. Vanaf Babel staat Babylon symbool voor de mensheid die probeert een beschaving op te bouwen los van haar Schepper.

Maar Hitchcock gelooft niet dat symboliek de geografische locatie uitsluit.

Hij gelooft dat Openbaring ons uiteindelijk terugbrengt naar de plek waar het verhaal begon: het letterlijke Babylon in het huidige Irak.

Volgens die interpretatie beschrijft Openbaring 17 een laatste religieus systeem dat daar zijn centrum heeft, terwijl Openbaring 18 Babylon onthult als het politieke en economische centrum van het wereldsysteem van de antichrist.

Met andere woorden: Babylon zou zowel een stad als een systeem kunnen zijn.

Zou Babylon werkelijk herbouwd kunnen worden?

Op dit moment lijkt het oude Babylon in niets op Openbaring 18.

UNESCO beschrijft de locatie, ongeveer 85 kilometer ten zuiden van Bagdad, als een archeologische vindplaats met oude muren, poorten, paleizen en tempels. Ongeveer 85 procent van het terrein is nog niet opgegraven.

Saddam Hoessein probeerde, zoals bekend, iets van de vroegere grandeur van Babylon te doen herleven. Vanaf de jaren tachtig liet zijn regering delen van de oude stad reconstrueren, waarbij soms moderne bakstenen direct op oude funderingen werden geplaatst en voorzien van Saddams naam.

Zijn ambities waren onmiskenbaar. De slogan van het Babylon International Festival van 1987 verkondigde naar verluidt een renaissance die zich uitstrekte „van Nebukadnezar II tot Saddam Hoessein“.

Maar Saddams gereconstrueerde Babylon leek in geen enkel opzicht op de wereldwijde commerciële grootmacht uit Openbaring.

Als Hitchcock en anderen gelijk hebben, ligt die transformatie nog in de toekomst.

Babylon als wereldwijd systeem

Er is nog een andere mogelijkheid die niet mag worden genegeerd.

Babylon beschrijft wellicht in de eerste plaats het hoogtepunt van het wereldwijde systeem dat bij Babel begon.

Kijk naar Openbaring 17-18.

Religie speelt een rol.

Politieke macht speelt een rol.

Koningen spelen een rol.

Internationale handel speelt een rol.

Handelaren worden er buitengewoon rijk door.

De naties nemen eraan deel.

En wanneer Babylon plotseling instort, rouwen economische machten over de hele wereld.

Dat klinkt veel grootser dan één archeologische vindplaats in Irak.

Maar deze interpretaties spreken elkaar niet per se tegen.

Washington is tegelijkertijd een stad en een synoniem voor de Amerikaanse politieke macht. Wall Street is een fysieke locatie en een term die staat voor een enorm financieel systeem.

Op dezelfde manier zou een toekomstig Babylon denkbaar een letterlijk hoofdkwartier kunnen zijn voor een wereldwijde religieuze, politieke en economische orde.

Is Amerika het Mysterie Babylon?

Dan komt de vraag die veel Amerikaanse christenen stellen.

Zou Openbaring daadwerkelijk de Verenigde Staten beschrijven?

Op het eerste gezicht kunnen sommige parallellen overtuigend klinken.

Amerika beschikt over enorme economische macht. Wereldwijde handelaren zijn sterk afhankelijk van Amerikaanse consumenten en financiële markten. De Amerikaanse cultuur reikt vrijwel overal. Rijkdom, luxe, materialisme en morele rebellie zijn zeker aanwezig.

Sommige uitleggers hebben daarom Amerika – of zelfs New York City – geïdentificeerd als het Mysterie Babylon.

Hitchcock verwerpt die conclusie krachtig.

Hij stelt dat Openbaring Babylon identificeert als een specifieke stad en er kenmerken aan toekent die niet goed bij Amerika passen, waaronder de associatie met de moord op Gods profeten. Hitchcock verwacht in plaats daarvan een letterlijk Babylon in Irak en zegt dat hij niet gelooft dat Amerika in Openbaring 17-18 wordt geïdentificeerd.

Dat is een belangrijk onderscheid.

Amerika kan kenmerken van Babylon vertonen zonder het Babylon uit Openbaring te zijn.

Een natie kan materialisme, hoogmoed, seksuele immoraliteit en rebellie tegen God omarmen zonder dat de Schrift die natie daarom identificeert als het ‘Mysterie Babylon’.

De Bijbel noemt de Verenigde Staten nooit expliciet Babylon.

De afwezigheid van Amerika is misschien wel de grotere vraag

Hitchcock maakt zelfs een andere opmerking die wellicht nog ontnuchterender is.

Hij gelooft niet dat Amerika ergens in de eindtijdprofetieën duidelijk wordt geïdentificeerd.

Voor een natie die momenteel een enorme militaire, financiële en culturele invloed uitoefent, roept die afwezigheid voor de hand liggende vragen op.

Misschien neemt de invloed van Amerika af. Misschien hergroepeert de internationale macht zich gewoon rond andere centra. Profetie-deskundigen hebben talrijke scenario’s voorgesteld.

Maar de Schrift vertelt ons niet precies waarom Amerika niet duidelijk te herkennen is, dus is nederigheid geboden.

We moeten speculatie niet tot profetie verheffen.

Terug naar Irak

En dat brengt ons terug bij de opmerkelijke ontwikkeling van vandaag.

Amerikaanse soldaten verlaten het land waar het oude Babylon ligt.

De Iraanse invloed blijft aanzienlijk. Door Iran gesteunde milities zijn er nog steeds. ISIS blijft een punt van zorg. Het machtsevenwicht in het Midden-Oosten blijft verschuiven. Amerika heeft zijn troepen misschien wel teruggetrokken, hoewel Washington enorme economische invloed op Irak behoudt, onder meer via de financiële regelingen rond de Iraakse olie-inkomsten.

De Amerikaanse terugtrekking luidt geen herkenbare profetische aftelling in.

Maar we blijven wel met iets buitengewoons zitten.

Een stad die door een groot deel van de wereld wordt beschouwd als een overblijfsel uit de oude geschiedenis, neemt een opmerkelijk prominente plaats in in de bijbelse beschrijving van de laatste periode van menselijk bestuur.

En als de letterlijke interpretatie juist is, ligt het hoogtepunt van Babylon misschien nog in het verschiet.

Babylon en Jeruzalem

Misschien wel het meest fascinerende deel van het hele verhaal is hoe Openbaring uiteindelijk twee steden tegenover elkaar plaatst.

Babylon staat voor de opstand van de mensheid, rijkdom, valse religie en een beschaving die onafhankelijk van God is georganiseerd.

Jeruzalem staat voor iets heel anders.

Openbaring 17 en 18 beschrijven Babylon in al zijn glorie – en vervolgens zijn catastrofale vernietiging.

Slechts enkele hoofdstukken later introduceren Openbaring 21 en 22 een andere prachtige stad: het Nieuwe Jeruzalem.

Hitchcock beschrijft het contrast als de stad van de mens versus de stad van God. Babylon verdwijnt. Het Nieuwe Jeruzalem blijft bestaan.

Amerika trekt zich wellicht terug uit Irak.

Of het Babylon uit Openbaring uiteindelijk een letterlijk herbouwde stad blijkt te zijn, een wereldwijd systeem met daar zijn hoofdkwartier, of het best begrepen kan worden als een symbool van de uiteindelijke goddeloze wereldorde, blijft zelfs onder conservatieve bijbelgeleerden een punt van discussie.

Maar over het uiteindelijke lot van Babylon bestaat geen discussie.

Het systeem lijkt machtig.

Zijn kooplieden worden rijk.

Zijn heersers wanen zich veilig.

En dan stort het in.

Dat is uiteindelijk misschien wel de grootste profetische les van Babylon.

Menselijke rijken verrijzen. Politieke systemen veranderen. Naties vergaren buitengewone rijkdom en militaire macht. Beschavingen overtuigen zichzelf ervan dat wat zij hebben opgebouwd, stand zal houden.

Babylon deed dat ooit precies zo.

En volgens Openbaring zal Babylon het opnieuw doen.

Maar Babylon heeft niet het laatste woord.

Christus heeft dat wel.

Bron: America’s Last Soldier Has Left Iraq - But Is Babylon’s Story Just Beginning?