Het land weet het

Commentaar op bijbelse profetieën

Geplaatst door Gary Ritter | 5 augustus 2026

Transcript:

Israël is het land waar God Zijn Naam heeft gevestigd. (Zie het Sjema in Numeri 6:22-27). Bijbels gezien is het het Beloofde Land waar Zijn uitverkoren volk woont. We zouden verwachten dat seculiere heidenen en vooral christelijke ontkenners, oftewel degenen die de vervangingstheologie aanhangen, dit feit betwisten; wat de Heer echter bedroeft en zowel in de geestelijke als in de natuurlijke wereld verontrustend is, is dat degenen die de Naam van Christus belijden, in opstand komen tegen God en Zijn vele verklaringen betreffende dit verbazingwekkende stuk grondgebied. Toch komt dit maar al te vaak voor in deze laatste dagen van afvalligheid, die worden aangewakkerd door onwetendheid over Gods Woord en door marxistische predikanten die de kerk zijn binnengedrongen als roofzuchtige wolven in de schaapskooi. Voor al deze mensen, vooral in de christelijke gemeenschap, die menen dat Israël niet anders is dan welke andere natie dan ook, en dat het volk door God in de steek is gelaten vanwege hun ongehoorzaamheid ten gunste van de gruwel van valse godenverering, is dit het toppunt van dwaasheid. De Bijbel zegt in Spreuken 9:10 wat de sleutel is tot het begrijpen van deze situatie:

De vreze des Heren is het begin der wijsheid,
en de kennis van de Heilige is inzicht.

Hoe veel duidelijker kan het nog zijn dat die ‘christenen’ die ontkennen dat het land en het volk van Israël bijzonder zijn, simpelweg geen wijsheid hebben omdat zij geen vreze des Heren hebben? Omdat zij geen vreze hebben, ontbreekt het hun aan inzicht en zijn zij, wat God betreft, dwazen.

God is soeverein en heeft de volledige leiding over elk afzonderlijk aspect van Zijn schepping. We zeggen dat God liefde is, omdat dat Zijn karakter is. Hij kan net zo min niet liefdevol zijn als een boom een boom is. Op dezelfde manier is het verbond dat Hij met Zichzelf sluit onwrikbaar. Hij kan en zal dit verbond niet breken, omdat Zijn karakter zodanig is dat het schenden ervan hetzelfde zou zijn als de zee vertellen dat ze niet nat mag zijn.

Vanuit ons christelijk perspectief plaatsen we dit in de context van de verlossing. Als God Zijn belofte van onze verlossing door de gave en het offer van Jezus Christus zou herroepen, dan is alles verloren en zijn wij gedoemd. Waarom zouden Gods geloften aan Israël dan anders zijn? Ik zou willen dat degenen die de vervangingstheologie verdedigen, de handschoen zouden opnemen en zouden proberen hun dwaze standpunt te verdedigen tegenover de Schrift. Geloof me; ze zouden jammerlijk falen.

De band tussen het land Israël en het Joodse volk dat God heeft uitgekozen als Zijn erfdeel om in dat land te wonen, is net zo onwrikbaar als elke andere gelofte die God met Zichzelf heeft gesloten. Ik heb er keer op keer op gewezen dat de Schrift vol staat met ‘als-dan’-uitspraken. Daarin worden de voorwaarden uiteengezet die God stelt aan iedereen die Hem volgt, of het nu Israëlieten of christenen zijn. Wanneer iemand tot Zijn volk wordt gerekend, heeft de Heer bepaalde verwachtingen van hem of haar. Christenen kunnen er niet van uitgaan dat ze, omdat ze werkelijk wedergeboren zijn, opzettelijk naar hartelust kunnen zondigen. Ga je gang, word grondig gered, en ga dan opzettelijk op pad om een meervoudige overspelige te worden. In Gods heilsplan zal het eindresultaat precies zijn zoals het gezegde tegenwoordig luidt: FAFO – Fool Around, Find Out (Probeer het gewoon eens uit). Aanhoudende zonde, begaan uit aanmatiging en trots, leidt tot ongeloof (zie Romeinen 1). Ongeloof leidt tot de dood.

Wat ik jullie vandaag wil laten zien, is de onschendbare band tussen het Joodse volk en het land Israël. God sprak vele malen over het land in verband met de gehoorzaamheid van de Israëlieten. Leviticus 26 is een van de eerste van vele voorbeelden waarin God het volk van Israël expliciet vertelt wat Hij van hen verlangt wanneer zij in het land wonen. Deuteronomium 28 geeft een nog vollediger overzicht van de voor- en nadelen van wat er gebeurt bij gehoorzaamheid aan Hem versus ongehoorzaamheid. Ik ga geen van deze uitgebreide hoofdstukken citeren, maar de samenvatting is deze: God zegt: „Wandel in al Mijn wegen. Als jullie dat doen, zal Ik de zegeningen van het land over jullie brengen. Als jullie dat niet doen, en in plaats daarvan andere goden volgen, zal dit ten koste van jullie gaan. Ik zal elke zegen onthouden en jullie leven buitengewoon ellendig maken. Maar ondanks mijn straf voor het zich afkeren van Mij en ondanks het feit dat jullie elke denkbare ramp zullen meemaken, zal er een dag komen waarop Ik jullie zal verlossen. Ik zal jullie terugbrengen naar het land Israël. Jullie zullen Mij alleen aanbidden, en Ik zal jullie en het land in grote overvloed zegenen.”

Dat zijn de beloften in het Woord van de Heer. Christenen kunnen hier dag en nacht over twisten tot de dag dat ze sterven, maar hun vergeefse argumenten veranderen niets aan wat de Here God heeft verkondigd.

Nu, hier is het interessante aan dit alles. Het is duidelijk dat het God is die dit alles laat gebeuren, maar in zekere zin weet het land zelf zowel wie de eigenaar is als wie erop hoort te wonen.

Door de hele bijbelse geschiedenis heen zien we dat wanneer het Joodse volk God vergat en zich tot afgoden wendde, precies zoals de Heer in Leviticus en Deuteronomium had bepaald, er doorgaans twee belangrijke gebeurtenissen plaatsvonden: 1) het land werd overspoeld door heidense indringers, en 2) het land was niet vruchtbaar.

Het verhaal van de vele zonderingen van Israël is omvangrijk, en het komt erop neer dat het volk altijd weer terugkeerde. Maar laten we het verhaal oppakken vanaf de tijd van Jezus.

De Joden verwierpen Hem als Messias, en wat gebeurde er? Binnen ongeveer vijfendertig jaar werd de tempel verwoest. Na nog eens vijfenzestig jaar werd het volk volledig uit het land verstrooid – opnieuw. Zelfs de naam Israël werd vervangen door die van Palestina. Deze keer duurde hun verstrooiing bijna 2.000 jaar. Het verwerpen van hun ware Messias had ernstige gevolgen.

Gedurende deze periode woonden er slechts sporadisch verschillende volkeren op het land. Er was een handvol Joden en een aantal in armoede levende Arabieren. Wat iedereen in deze tijd ontdekte, was dat het land volkomen onherbergzaam was. Mark Twain beschreef het land in een hoofdstuk van zijn boek Innocents Abroad als volgt:

Hoe verder we gingen, hoe heter de zon werd, en hoe rotsachtiger en kaaler, weerzinwekkender en troostelozer het landschap werd… Er was bijna nergens een boom of struik te bekennen. Zelfs de olijfboom en de cactus, die trouwe vrienden van een onvruchtbare bodem, hadden het land bijna verlaten”.

„Talrijk zijn de verlaten plaatsen van Israël, en groot is de ontheiliging. Hoe heiliger de plaats, hoe groter de verwoesting die zij heeft ondergaan. Jeruzalem is de meest verlaten plaats van allemaal.”

Dit was geen aangename plek, en de vraag moet gesteld worden: hoe komt het dat dit land, dat ooit zo vruchtbaar was, zo’n verwoest en verlaten stuk grond is geworden?

Het antwoord is dat 1) God het zo heeft bepaald, en 2) in zekere zin wist het land wie zijn rechtmatige bewoners waren, en zij woonden er niet onder de zegen van God.

Maar toen gebeurde er iets verbazingwekkends. Joden begonnen terug te keren naar Israël – destijds bekend als Palestina. Let wel: dit was niet omdat er ooit een Palestijns volk bestond; de naam werd veeleer in 135 n.Chr. door de Romeinse keizer Hadrianus bedacht als een messteek in de rug van het Joodse volk dat hem zoveel problemen had bezorgd. Door het land te vernoemen naar hun meest lastige vijand, de Filistijnen, wilde hij de naam Israël voorgoed uitwissen. Een hint voor vervangingstheologen: dat werkte toen niet, en het zal nu ook niet werken.

Toen Joden aan het eind van de 19e eeuw begonnen terug te keren, waren er malariamoerassen en onnoemelijke verwoesting. Te denken dat deze plek ooit weer bewoonbaar zou worden, was een utopie. Behalve dat het dat niet was. Op wonderbaarlijke wijze begon het land weer tot bloei te komen onder de zorgzame zorg van het Joodse volk, dat geloofde dat God het voor hen had bestemd als een zionistische staat – een toevluchtsoord. Precies zoals Jesaja had voorspeld, werd het land in één dag een natie, op 14 mei 1948. Natuurlijk vochten Satans handlangers daar onmiddellijk tegen, maar ondanks overweldigende kansen verdreef de nieuwe staat Israël de binnenvallende naties die wanhopig probeerden te voorkomen dat Gods wil zou geschieden. Er zijn nog vele andere dergelijke pogingen geweest om de Joden uit te roeien en uit het land te verdrijven, maar elke keer hebben zij gezegevierd dankzij de wonderbaarlijke hand van God. Wat in Ezechiël 37 in de Vallei van de Dorre Beenderen werd geprofeteerd, nadert zijn voltooiing.

Wat we vandaag zien, is een land dat met de dag groener en vruchtbaarder wordt. Het gebeurt precies zoals de profeet Samuel zei toen hij zich terugtrok en Saul tot koning zalfde in 1 Samuël 12. Je kunt een interessante discussie over het land beluisteren in de podcast ‘The Israel Guys’ met de rabbijnen via deze link. Oh, trouwens, zoals deze podcast ook laat zien aan de hand van een sprekende foto: wanneer de Joden op het land zijn, bloeit het; wanneer Arabieren op het land zijn, is het verlaten. Een andere soortgelijke discussie komt aan bod in de Prophets of Israel-podcast door dezelfde twee rabbijnen, waarin ze 2 Samuël 21 bespreken. Er lijkt inderdaad een bovennatuurlijk aspect te zijn aan het land dat zijn ware Meester kent en de juiste bewoners erop.

Wat we tot nu toe hebben, is een erkenning dat er op het land van Israël een voortdurende eb en vloed is geweest, afhankelijk van de vraag of het Joodse volk gehoorzaam is aan God of niet, en of zij daadwerkelijk op het land aanwezig zijn. Laten we in dat opzicht profetisch vooruitkijken.

Israël zit nog steeds vast in de theologie van het Oude Testament, aangezien het Jezus grotendeels heeft verworpen. Het hoopt dat de bouw van de Derde Tempel de dynamiek zal veranderen, en dat het daardoor het licht en de zegen voor de wereld zal worden. Dat is niet wat de Schrift in haar geheel ons vertelt; het Nieuwe Testament biedt het einde van het verhaal. Hoe dan ook, het land ondergaat een vernieuwing, net zoals de harten van het Joodse volk zich tot God wenden in een grote geloofsbeweging sinds de terroristische gruweldaden van Hamas op 7 oktober 2023. Ezechiël 37 voltrekt zich geleidelijk, beetje bij beetje.

De rabbijnen van de ‘Israel Guys’ geloven dat er spoedig een leider zal opstaan, misschien zoals een Mozes of een Samuel, die nog grotere gerechtigheid onder hen zal bewerkstelligen. Ze zoeken naar de Messias, maar op de verkeerde plaats. Wat er volgens de Schrift naar mijn mening zal gebeuren, is dat na de Opname van de ware kerk de geopenbaarde Antichrist aan Israël zal verschijnen om hen te misleiden door zich voor te doen als die langverwachte Messias. In het eerste deel van de Grote Verdrukking zie ik Israël als de enige beschermde plek in de hele wereld. Terwijl de rest van de aarde wordt geteisterd door de plagen van het oordeel, zal Israël een veilige haven zijn. Dit zal er exponentieel toe leiden dat Joden wereldwijd zullen vluchten voor de buitensporige vervolging waaraan zij worden blootgesteld en hun toevlucht zullen zoeken in deze ene veilige plek. Dit komt momenteel in een stroomversnelling en zal spoedig uitgroeien tot een stortvloed van Joden die terugkeren naar het Beloofde Land. Zo zullen zij aliyah maken naar Israël en in dit opzicht nog meer profetieën vervullen. In de nieuwe roman die ik bijna heb voltooid en die ik – als God het wil – dit najaar zal publiceren, is dit een belangrijk aspect van het verhaal, verteld vanuit een joods perspectief. De waarschijnlijke titel van dit boek is Antichrist’s Killing Fields. Het hangt nauw samen met mijn vierdelige fictieve verslag in de Tribulation Chronicles, en ik beschouw het als onderdeel van die serie. Ik hoop dat jullie ernaar uitkijken.

Halverwege de Grote Verdrukking verandert alles. De Antichrist toont zijn ware aard en begint met een extreme vervolging van de Joden. Zij zullen nergens heen kunnen vluchten, met als enige uitzondering degenen die zich tot de ware Messias, Yeshua – Jezus Christus – hebben bekeerd. Zij vernemen dat Petra in Jordanië is aangewezen als de plaats waar God hen onderdak zal bieden en voor hen zal zorgen. Degenen die Jezus niet erkennen, zullen te maken krijgen met grote ontberingen en een enorme slachting.

Daarnaast ben ik ervan overtuigd dat, zodra de Antichrist zijn genocide-campagne in Israël begint, ook de schalen van het oordeel op het land zullen neerkomen, en het net zo volledig verwoest zal worden als de rest van de wereld. Voeg daar natuurlijk nog de binnenvallende legers aan toe die op weg zijn naar Armageddon, en we hebben de twee uitkomsten die ik eerder noemde: 1) het land dat wordt overspoeld door heidense indringers, en 2) het land dat geen vrucht meer voortbrengt.

Aan het einde van de zeven jaar van de Grote Verdrukking roepen de overgebleven Joden het uit en verklaren dat Jezus inderdaad de enige ware Verlosser is.

Dit wekt het land nogmaals en definitief tot leven onder Gods barmhartige hand. De duizendjarige heerschappij van Christus staat op het punt te beginnen, maar God moet Israël, samen met de rest van de wereld, vernieuwen, zodat deze periode van 1.000 jaar de utopie kan zijn die de Schrift beschrijft.

Het land Israël zal weer enorm vruchtbaar zijn, geen vijandige heidenen zullen het ontheiligen, en het volk is werkelijk Gods uitverkorenen. Waarom? Bedenk: Israël is de plaats waar Jezus vanaf Zijn troon in Jeruzalem zal regeren. Het volk van Israël zal enorm gezegend worden door Zijn aanwezigheid, en het land zal een baken zijn voor volken over de hele wereld.

Wanneer God bepaalt dat een land of een volk van Hem is, doen we er goed aan te geloven wat de Bijbel ons in dit verband vertelt. Israël is de sleutel tot deze eindtijd en tot alles wat God voor deze wereld heeft gepland. Iedereen die dit feit betwist, zal er spijt van krijgen.

Bron: Awaken Biblical Prophecy Commentary – The Land Knows | Gary Ritter