www.wimjongman.nl

(homepagina)


Het altaar is klaar – zijn we dichter bij de hervatting van de tempeloffers dan de meesten beseffen?

Door de redactie van PNW 6 oktober 2026

()

Al generaties lang gaan christenen die de ontwikkelingen in Israël volgen ervan uit dat er één enorme gebeurtenis moet plaatsvinden voordat de bijbelse offers naar Jeruzalem kunnen terugkeren: eerst moet de Derde Tempel worden gebouwd.

Maar wat als die aanname onjuist is?

Volgens rabbijn Tovia Singer, een van de meest gevolgde joodse leraren ter wereld, is er al een altaar voorbereid dat geschikt is voor tempeloffers. De priestergewaden zijn vervaardigd. Er zijn zilveren trompetten gesmeed. Andere voorwerpen die nodig zijn voor de tempeldienst zijn opnieuw gemaakt.

En volgens Singer is het altaar klaar om naar de Tempelberg te worden gebracht.

„We hebben een altaar dat klaar is voor gebruik“, legde Singer onlangs uit. „Het is gebouwd. Het is hier. Het is klaar om naar de Tempelberg te worden gebracht.“

Toen volgde de uitspraak die de aandacht zou moeten trekken van iedereen die zich verdiept in bijbelse profetieën:

„Technisch gezien heb je geen Tempel nodig om daar een altaar te plaatsen en offers te brengen.“

Dat verandert de discussie aanzienlijk.

Jarenlang hebben profetiewaarnemers zich voornamelijk gericht op de enorme politieke obstakels voor de herbouw van de Joodse Tempel. De Tempelberg herbergt de Rotskoepel en de Al-Aqsa-moskee en blijft misschien wel het religieus meest explosieve stuk grond op aarde. Elke serieuze poging om daar een Joodse Tempel te bouwen zou gevolgen kunnen hebben in het hele Midden-Oosten.

Maar de herbouw van de Tempel en het hervatten van offers hoeven niet noodzakelijkerwijs dezelfde gebeurtenis te zijn.

Het bijbelse precedent is te vinden in Ezra.

Toen de Joodse ballingen in de zesde eeuw v.Chr. vanuit Babylon naar Jeruzalem terugkeerden, troffen zij hun stad verwoest aan en was de tempel van Salomo vernietigd. Toch wachtten zij niet tot er een nieuwe tempel gebouwd kon worden voordat zij de bijbelse eredienst herstelden.

Zij bouwden eerst het altaar.

Ezra 3:6 maakt de volgorde onmiskenbaar:

„Vanaf de eerste dag van de zevende maand begonnen zij brandoffers aan de HEER te brengen. Maar het fundament van de tempel van de HEER was nog niet gelegd.“

De tempel stond nog niet.

Het fundament was zelfs nog niet gelegd.

Toch waren de offers al begonnen.

Dat oude precedent maakt de huidige voorbereidingen voor de tempel ineens aanzienlijk interessanter.

Het altaar is niet langer theoretisch

Organisaties die verbonden zijn met de tempelbeweging hebben decennia lang gewerkt aan de voorbereiding van een herstel dat door het grootste deel van de wereld als politiek onmogelijk wordt beschouwd.

Maar ze hebben niet alleen conferenties gehouden of bouwtekeningen gemaakt.

Het Tempelinstituut in Jeruzalem heeft talrijke voorwerpen nagebouwd die verband houden met de bijbelse tempeldienst. Priestergewaden zijn vervaardigd op basis van uitgebreid onderzoek naar bijbelse en rabbijnse voorschriften. Een grote gouden menora staat prominent in de Oude Stad van Jeruzalem als een zichtbaar symbool van die voorbereidingen.

Singer zegt dat ook het altaar zelf is voorbereid.

De stenen vormen een ongebruikelijke uitdaging, omdat Exodus specifiek verbiedt om voor een altaar stenen te gebruiken die met ijzeren gereedschap zijn bewerkt.

„Als gij uw gereedschap erop heft, hebt gij het ontheiligd“, verklaart Exodus 20:25.

Singer zegt dat de stenen daarom zijn bewerkt zonder dat er metaal aan kwam.

De symboliek achter dit gebod is opvallend. De joodse traditie legt uit dat ijzer staat voor oorlogs- en doodsinstrumenten, terwijl het altaar verzoening en verzoening vertegenwoordigt. Een instrument dat het leven verkort, mag daarom niet worden gebruikt om iets te bouwen dat bedoeld is om het leven te behouden.

Of men nu elke rabbijnse interpretatie rond de tempeldienst aanvaardt of niet, doet niet ter zake.

De mensen die deze voorbereidingen treffen, bouwen geen theaterrekwisieten.

Zij zijn van plan deze voorwerpen daadwerkelijk te gebruiken.

Voorbereiding is geen toestemming

Dit alles betekent nog niet dat er op korte termijn offers zullen worden gebracht.

Het plaatsen van een altaar op de Tempelberg zou buitengewoon controversieel zijn. De religieuze gevoeligheden van de locatie, het beleid van de Israëlische regering, de rol van Jordanië als beheerder van islamitische heilige plaatsen en de reactie in de hele islamitische wereld vormen enorme obstakels.

Een altaar kan klaar zijn terwijl de politieke omstandigheden die nodig zijn om het te gebruiken nog nergens in zicht zijn.

Maar er is een enorm verschil tussen iets dat politiek onmogelijk is en iets dat fysiek nog niet gereed is.

Politieke omstandigheden kunnen soms bijna van de ene op de andere dag veranderen.

De fysieke voorbereidingen, die anders jaren zouden vergen, zijn in toenemende mate al getroffen.

En dat is waar deze ontwikkelingen bijzonder belangrijk worden voor christenen die geïnteresseerd zijn in bijbelse profetieën.

Je kunt offers die nooit zijn begonnen niet stoppen

Verschillende passages in Daniël beschrijven hoe offers worden stopgezet.

Daniël 9:27 spreekt over iemand die ervoor zorgt dat „het offer en de offergave ophouden“.

Daniël 12:11 beschrijft op vergelijkbare wijze een tijd „vanaf het moment dat het dagelijkse offer wordt weggenomen“.

Ook Daniël 8 en Daniël 11 bevatten belangrijke verwijzingen naar het wegnemen of verstoren van regelmatige offers.

Profetie waarnemers hebben al lang een voor de hand liggende implicatie opgemerkt: als offers tijdens toekomstige profetische gebeurtenissen zullen worden stopgezet, moeten er eerst offers plaatsvinden.

Dat heeft een moeilijke praktische vraag opgeleverd.

Hoe zou Israël een volledige tempel kunnen herbouwen, het priesterschap kunnen herstellen en offers kunnen instellen temidden van de moderne politieke realiteit rondom Jeruzalem?

Misschien biedt Ezra een deel van het antwoord.

De tempel hoeft misschien niet op de eerste plaats te komen.

Dat neemt het probleem van de toegang tot de Tempelberg niet weg. Maar het verandert de mogelijke tijdlijn wel drastisch.

In plaats van te veronderstellen dat jarenlange tempelbouw noodzakelijkerwijs vooraf moet gaan aan het herstel van het offer, toont het bijbelse precedent een andere mogelijkheid aan:

Eerst het altaar.

Daarna de offers.

En pas daarna de tempel.

Dat is precies wat er gebeurde na de Babylonische ballingschap.

Van onmogelijk naar denkbaar

Bedenk eens hoe ingrijpend het landschap in iets meer dan een eeuw is veranderd.

Bijna 2.000 jaar lang had het Joodse volk geen soevereine staat in het land van hun voorouders.

Toen kwam 1948.

De Oude Stad van Jeruzalem en de Tempelberg bleven buiten de Israëlische controle.

Toen kwam 1967.

Decennialang werd het joodse gebed op de Tempelberg streng aan banden gelegd, en werden joodse bezoekers er vaak van weerhouden zichtbare daden van godsdienstbeoefening te verrichten. Toch is het joodse gebed op de Tempelberg de afgelopen jaren steeds opener en zichtbaarder geworden, ook al blijft de officiële status quo rond de plek buitengewoon gevoelig en omstreden.

Ondertussen zijn de voorbereidingen in verband met een toekomstige tempel voortgezet.

Priestergewaden.

Tempelvaten.

Zilveren trompetten.

Opleiding en onderzoek met betrekking tot de priesterlijke dienst.

En nu de hernieuwde aandacht rond een altaar dat naar verluidt klaar is voor gebruik.

Elke afzonderlijke ontwikkeling kan gemakkelijk als symbolisch worden afgedaan. Samen genomen tonen ze echter iets opmerkelijks aan.

De infrastructuur van een idee wordt opgebouwd nog voordat de politieke gelegenheid zich voordoet.

De geschiedenis heeft dat patroon al eerder gezien.

Waarom christenen dit in de gaten moeten houden

Jezus richtte de aandacht van Zijn volgelingen specifiek op Daniël toen Hij sprak over gebeurtenissen rond het einde der tijden.

„Wanneer gij dan de gruwel der verwoesting, waarvan de profeet Daniël gesproken heeft, in de heilige plaats zult zien staan…“, waarschuwde Hij in Mattheüs 24:15.

Ook Paulus beschrijft in 2 Tessalonicenzen 2:4 een toekomstige figuur die „in de tempel van God zit en zich voordoet alsof hij God is“.

Hoe alle profetische stukjes precies in elkaar passen, blijft onderwerp van discussie onder profetiewetenschappers.

Vijfentwintig eeuwen geleden keerden Joodse ballingen terug naar een verwoest Jeruzalem, omringd door vijandige volken.

Ze hadden geen tempel.

Toch bouwden ze een altaar.

Ze begonnen offers te brengen terwijl de tempel nog niet was opgebouwd.

Vandaag de dag heeft Jeruzalem volgens Singer opnieuw een altaar dat is opgesteld volgens die oude voorschriften. Er zijn tempelvaten vervaardigd. Priestergewaden zijn genaaid. De kennis die nodig is voor de tempeldienst wordt bestudeerd en bewaard.

Er blijft één enorm obstakel over: de berg zelf.

Niemand weet wanneer – of überhaupt – de politieke omstandigheden rond de Tempelberg voldoende zullen veranderen om deze voorbereidingen in praktijk te brengen.

Maar christenen die de bijbelse profetieën volgen, zouden moeten inzien hoezeer de vraag is veranderd.

Eeuwenlang luidde de vraag: Hoe zou dit ooit kunnen gebeuren?

Steeds vaker zou de vraag kunnen zijn: Wat staat het nog in de weg?

De tempel staat er niet.

De offers zijn nog niet hervat.

Maar het altaar staat klaar.

Bron: The Altar Is Ready-Are We Closer To Renewed Temple Sacrifices Than Most Realize?