De geheime kalender van Israël

Door: Sara Lamm - 30 juli 2026

Vaak ga ik ’s ochtends, voordat mijn man en kinderen wakker zijn, een wandeling maken. Ik geniet natuurlijk van de lichaamsbeweging, maar dat is niet echt de reden waarom ik ga. Wandelen geeft me iets wat in het moderne leven steeds moeilijker te vinden is: ononderbroken tijd om na te denken. En als je tijd hebt om na te denken, begin je dingen op te merken die je anders misschien zou missen. Een paar dagen geleden, toen ik over het pad door de Anabe-vallei in Modi’in liep, viel het me op hoe droog alles eruitzag. Het heeft hier al maanden niet meer geregend. Het gras is geel geworden. Sommige bomen zitten onder dat kleverige sap dat ze elke zomer lijken te produceren. Alles zag er precies zo uit als je zou verwachten na maanden van onophoudelijke hitte. Toen zag ik iets dat er niet helemaal bij leek te horen.

Kleine groene granaatappels. Ze waren klein, rond, hard en, naar ik me voorstel, ongelooflijk zuur. Ik glimlachte in mezelf.

Rosh Hashanah kan niet ver meer zijn.

Als je nog nooit in Israël hebt gewoond, lijkt dat verband misschien vreemd. Maar een van de dingen die ik het leukst vind aan het leven hier, is dat je eigenlijk geen kalender nodig hebt om te weten dat de joodse feestdagen eraan komen. Het land vertelt het je.

אֶרֶץ חִטָּה וּשְׂעֹרָה וְגֶפֶן וּתְאֵנָה וְרִמּוֹן אֶרֶץ־זֵית שֶׁמֶן וּדְבָשׁ׃
een land van tarwe en gerst, van wijnstokken, vijgen en granaatappels, een land van olijfbomen en honing;
Deuteronomium 8:8

De granaatappel is een van de Zeven Soorten waarmee de Thora het Land Israël prijst, en tegen Rosj Hasjana is hij uitgegroeid tot een van de traditionele gerechten op de feesttafel. Elk jaar, weken voordat de sjofar wordt geblazen, voordat appels in honing worden gedoopt en voordat families samenkomen voor het Nieuwe Jaar, verschijnen de eerste kleine granaatappels.

Ik vind dat prachtig.

Voordat Rosj Hasjana op onze kalenders verschijnt, is het al in de bomen te zien. Dat raakte me des te meer omdat we ons nu in de Zeven Weken van Troost bevinden, de periode tussen Tisha Be’Av – wanneer we rouwen om de verwoesting van de Tempel – en Rosj Hasjana, wanneer we het jaar opnieuw beginnen. De kalender beweegt zich al in de richting van vernieuwing, en op zijn eigen manier doet het land dat ook. Terwijl ik daar stond te kijken naar die kleine granaatappel, besefte ik dat het opmerkelijke niet was dat hij rijp was. Dat was hij namelijk niet. Hij was niet zoet. Als ik hem vandaag zou plukken, zou hij waarschijnlijk onmogelijk te eten zijn. Maar daar ging het niet om.

Het ging erom dat er, temidden van een landschap dat er droog en vermoeid uitzag, al tekenen waren dat het volgende seizoen was begonnen.

Ik vraag me af of dat een van de redenen is waarom God ons überhaupt seizoenen heeft gegeven. Niet alleen om het verstrijken van de tijd te markeren, maar om ons eraan te herinneren dat verandering vaak al begint voordat we de volledige resultaten ervan kunnen zien. Lang voordat die kleine granaatappel dieprood wordt en zijn weg vindt naar een Rosj Hasjana-tafel, begint hij als iets kleins, groens en gemakkelijk over het hoofd te zien.

Soms, als we goed opletten, is dat genoeg om ons eraan te herinneren dat God het volgende seizoen al aan het voorbereiden is.

Sara Lamm is inhoudsredacteur voor TheIsraelBible.com en Israel365 Publications. Ze komt oorspronkelijk uit Virginia en verhuisde in 2021 met haar man en kinderen naar Israël. Sara heeft een masterdiploma in onderwijs van Bankstreet College en gaf bijna tien jaar les op de kleuterschool voordat ze aliyah maakte naar Israël. Sara heeft een passie voor het verbinden van bijbelstudie met het ‘echte leven’ en werkt momenteel aan een bijbelreeks voor kinderen.

Bron: Israel’s Secret Calendar – The Israel Bible