Er is geen andere uitweg tegen Iran: de oplossing die niemand wil horen

Terwijl de militaire campagne tegen Iran voortduurt, stapelen de aanwijzingen zich op dat deze het regime niet ten val brengt, maar juist versterkt – waardoor een akkoord gericht op het nucleaire programma de enige haalbare uitweg blijft.

door Danny Citrinowicz - 26-03-2026

De militaire campagne tegen Iran verloopt niet volgens plan. Hoe langer deze voortduurt, hoe duidelijker dat wordt. In plaats van het regime ten val te brengen, versterkt de campagne het in verschillende belangrijke opzichten juist.

Iran behoudt met succes de controle over het maritieme gebied en de Straat van Hormuz, toont veerkracht ondanks de druk van Israël en de Verenigde Staten, behoudt een voorraad van ongeveer 440 kilogram (970 pond) uranium verrijkt tot 60% zuiverheid, blijft energie-infrastructuur aanvallen en houdt een gestaag tempo van raket- en drone-aanvallen in stand – en dat alles terwijl het elk significante tekenen voorkomt van interne onrust, van massale protesten tot en met een militaire deserties.

Met andere woorden, een reeks operationele successen van de aanvallende partij dreigt een slechter strategisch resultaat op te leveren. Dit is een gevaarlijke paradox. Het voortzetten van de campagne in haar huidige vorm brengt de doelstellingen niet dichterbij – het duwt deze juist verder weg. Een uitputtingsslag is precies de strategische omgeving die de belangen van Iran dient.

Aan de andere kant van de vergelijking zou een aanzienlijke escalatie – of het nu gaat om een brede aanval op de infrastructuur of een grondoperatie – vrijwel zeker een scherpe Iraanse reactie uitlokken, die een zware klap zou toebrengen aan de mondiale energie-economie en aan de Golfstaten.

Dit wijst op de noodzaak van een diplomatieke uitweg. Niet een die probeert de winst te maximaliseren – want Iran, dat handelt vanuit een gevoel van succes, zal dat niet accepteren – maar een die zich richt op de enige kwestie die er echt toe doet: het nucleaire dossier.

Eén realiteit moet worden erkend. Zolang het Iraanse regime bestaat, kan niet worden voorkomen dat het conventionele militaire macht opbouwt. Dat proces kan worden vertraagd, misschien zelfs aanzienlijk – maar niet gestopt. De kennis, de capaciteiten en de vastberadenheid zijn aanwezig. De echte vraag is daarom niet hoe te voorkomen dat Iran sterker wordt – maar hoe te voorkomen dat het een existentiële bedreiging wordt. Het antwoord ligt in de nucleaire kwestie.

Als de voorraad verrijkt uranium – met name die 449 kilogram (990 pond) verrijkt tot 60% – niet met geweld kan worden verwijderd, dan moet het doel een akkoord zijn dat zich precies op die kwestie richt, zelfs ten koste van het accepteren van het voortbestaan van het regime en zelfs de verdere consolidatie ervan. Het tweede alternatief is om tot het uiterste te gaan – een campagne gericht op het omverwerpen van het regime, tegen enorme kosten op het gebied van veiligheid, economie en diplomatie, en zelfs dan zonder garantie op succes.

Er is geen derde optie, en je kunt niet van beide walletjes eten. Ofwel is het een op kernenergie gericht akkoord, ofwel een grootschalige campagne met alles wat dat met zich meebrengt.

Bron: Iran isn't falling – only one path remains | Israel Hayom