De Gazastrategie van Jared Kushner zou het Midden-Oosten wel eens ingrijpend kunnen veranderen

door Ahmed Charai - 17 augustus 2026

De Israëlische premier Benjamin Netanyahu staat voor een ingrijpende beslissing over Gaza. Het politieke klimaat is moeilijk, de Israëlische verkiezingen naderen en elke concessie zal worden betwist. Maar de veiligheid van Israël mag niet ondergeschikt worden gemaakt aan een verkiezingskalender. De vraag is fundamenteler: kan Hamas op verifieerbare wijze worden ontwapend terwijl Israël zich terugtrekt, zonder dat de omstandigheden die tot 7 oktober hebben geleid opnieuw ontstaan? Jared Kushner probeert Netanyahu een mechanisme aan te reiken om precies dat te bereiken – en Netanyahu heeft sterke strategische redenen om dit te steunen.

Kushner vraagt Israël niet om Hamas te vertrouwen. Evenmin stelt hij voor dat Israël veiligheid inruilt voor een diplomatieke overwinning. Zijn aanpak is gebaseerd op een strengere voorwaarde: meetbare ontwapening, onafhankelijke verificatie en een gefaseerde Israëlische terugtrekking, waarbij elke stap van Israël afhankelijk is van de uitvoering van de bijbehorende veiligheidsverplichting.

De wezenlijke zorg van Netanyahu moet centraal blijven staan in elke overeenkomst. Israël kan zich niet terugtrekken om vervolgens te ontdekken dat Hamas tunnels, wapens, commandostructuren of de capaciteit om deze opnieuw op te bouwen heeft behouden. 7 oktober heeft een dergelijk risico onaanvaardbaar gemaakt. Zijn eis is daarom duidelijk: Hamas moet onomkeerbare stappen zetten in de richting van echte ontwapening voordat Israël een onomkeerbaar veiligheidsrisico op zich neemt.

Het belang van de aanpak van Kushner is dat deze erop gericht is om die eis uitvoerbaar te maken.

Hamas ontwapent in vastomlijnde en verifieerbare fasen; de naleving wordt onafhankelijk gecertificeerd; Israël reageert met de overeenkomstige fase van terugtrekking. Geen van beide partijen ontvangt het volledige voordeel voordat zij aan haar verplichtingen heeft voldaan, en geen van beide hoeft vanaf het begin al haar onderhandelingsmacht op te geven.

Daarom is de volgorde van Kushner – Hamas, regionale bemiddelaars, Netanyahu – belangrijk. Zijn doel zou niet moeten zijn om Netanyahu toezeggingen van Hamas te bezorgen. Israël heeft al eerder toezeggingen gehoord. Het is om hem een structuur te bieden waarin toezeggingen niet langer nodig zijn.

De moeilijke vragen zijn van praktische aard. Wie controleert de ontwapening? Om welke wapens gaat het? Wat gebeurt er met tunnels, productiefaciliteiten en de commandostructuur? Wat wordt beschouwd als een schending, en wat zijn de gevolgen daarvan? Deze bepalingen zijn geen technische details rond een akkoord. Ze vormen het akkoord zelf.

Kushner biedt nog een ander voordeel. De Abraham-akkoorden hebben hem in Israël en in de hele Arabische wereld politiek kapitaal opgeleverd dat maar weinig Amerikaanse onderhandelaars bezitten. Ze hebben ook een methode aangetoond: zoek naar samenvallende belangen, creëer wederzijdse verplichtingen en koppel vrede aan tastbare economische voordelen.

Eerder dit jaar stelde ik dat Kushner moest vermijden zich te diep in de Iraanse kwestie te mengen. Dat was geen pleidooi om de druk op Teheran te verminderen. Integendeel.

Iran blijft de centrale strategische uitdaging. Zijn militaire capaciteiten zijn verzwakt en zijn economie ernstig beschadigd, maar het regime heeft zich veerkrachtig getoond. Het beschikt nog steeds over financiële middelen, dwangmiddelen en het vermogen om zich te herstellen. Tijd mag niet als strategisch geschenk aan Teheran worden aangeboden.

Iran heeft ook op vakkundige wijze de focus van de confrontatie verlegd. Het debat over de kwetsbaarheid van het regime heeft in toenemende mate plaatsgemaakt voor de Straat van Hormuz, energiezekerheid en de economische gevolgen van een escalatie. Dit legt niet alleen druk op Washington en Israël, maar ook op de Golfstaten, Europa en Aziatische economieën, wier belangen rechtstreeks worden beïnvloed door de veiligheid van deze vitale doorgang.

De Verenigde Staten kunnen die last niet alleen dragen. Europa en Azië hebben aanzienlijke belangen op het spel staan en moeten hun deel van de verantwoordelijkheid op zich nemen. Evenmin kan Washington de partners in de Golf negeren die aanzienlijke risico’s hebben genomen en ingrijpende keuzes hebben gemaakt ter ondersteuning van de Verenigde Staten.

Het antwoord is daarom niet om eerst de kwestie in Gaza op te lossen en pas later terug te keren naar Iran. De twee uitdagingen moeten gelijktijdig worden aangepakt, maar niet noodzakelijkerwijs door dezelfde mensen of met dezelfde middelen.

De druk op Iran moet worden voortgezet. Het specifieke diplomatieke kapitaal van Kushner moet worden ingezet waar het een ander soort strategisch resultaat kan opleveren. Dat is Gaza.

Succes daar zou niet automatisch leiden tot de ontwapening van Hezbollah of tot het loskoppelen van de Houthi’s van Iran. Deze organisaties hebben hun eigen politieke structuren, militaire belangen en langdurige banden met Teheran. Doen alsof dat niet zo is, zou beide onderschatten. Maar Gaza zou een andere aanpak kunnen demonstreren.

Ontwapening kan niet simpelweg worden voorgesteld als overgave. Het moet de deur openen naar wederopbouw, investeringen en economisch herstel. De Israëlische terugtrekking kan niet afhangen van beloften; deze moet volgen op geverifieerde veiligheidsgaranties. Internationale en Arabische financiering moet gepaard gaan met geloofwaardig bestuur en stabiliteit.

De vergelijking is niet vrede in plaats van veiligheid. Het is veiligheid als voorwaarde voor vrede, en vrede als basis voor welvaart.

Dat principe zou uiteindelijk kunnen worden aangepast aan Libanon. Om het gezag van de Libanese staat over wapens te herstellen, zijn druk en afdwingbare toezeggingen nodig, maar het vereist ook dat Libanon een geloofwaardige economische toekomst wordt geboden: wederopbouw, investeringen uit de Golfstaten, infrastructuur en re-integratie in de regionale economie.

Jemen zal een andere structuur nodig hebben, die aansluit bij de interne politieke realiteit en de veiligheidsbehoeften van Saoedi-Arabië en de Golfstaten. Maar ook daar heeft militaire druk alleen zijn grenzen. Wederopbouw en economische re-integratie kunnen onderdeel worden van de prikkels voor een duurzame regeling.

Hier blijft de erfenis van de Abraham-akkoorden relevant. Het belang ervan lag niet louter in de normalisatie tussen regeringen. Ze toonden aan dat diplomatie duurzamer wordt wanneer vrede tastbare economische belangen creëert om die vrede te behouden.

Iran biedt zijn regio een permanente confrontatie. De Verenigde Staten en hun bondgenoten moeten die dreiging blijven indammen en Teheran de tijd en ruimte ontzeggen om haar capaciteiten weer op te bouwen. Maar ze moeten ook een aantrekkelijker voorstel doen: veiligheid, investeringen, economische integratie en een toekomst die verder reikt dan permanente confrontatie.

Voor Netanyahu is de directe vraag niet of Hamas te vertrouwen is. Dat zijn ze niet. De vraag is of Kushner een akkoord kan opstellen waarin vertrouwen wordt vervangen door verificatie, wederkerigheid en handhaving – een akkoord dat de ontwapening van Hamas bewerkstelligt zonder de veiligheid van Israël in gevaar te brengen en dat de Israëlische terugtrekking tot gevolg heeft van geverifieerde uitvoering in plaats van politieke beloften.

Dat is een kader dat Netanyahu kan steunen zonder af te wijken van de fundamentele veiligheidseisen van Israël.

Als dat mechanisme Hamas op verifieerbare wijze kan ontwapenen, de veiligheid van Israël kan waarborgen en Gaza kan openstellen voor geloofwaardig bestuur en wederopbouw, zou het meer betekenen dan alleen de beëindiging van één oorlog.

Het zou het voorstel dat het Midden-Oosten zo dringend nodig heeft weer op tafel brengen: dat veiligheid vrede mogelijk kan maken, en dat vrede welvaart krachtiger kan maken dan confrontatie.

Dat is de strategische kans die Jared Kushner nastreeft. Deze verdient het om serieus genomen te worden.

Vertaling door W.J. Jongman en H. Sleijster

© 2022 Gatestone Institute. Alle rechten voorbehouden. De artikelen hier afgedrukt geven niet noodzakelijkerwijs de standpunten weer van de vertalers of van Gatestone Institute.

Bron: Jared Kushner's Gaza Strategy Could Reshape the Middle East :: Gatestone Institute