Als feiten er niet meer toe doen, kunnen de Joden de schuld krijgen van alle kwaad

Door Olivier Melnick - 18 mei 2026

We moeten iets meer dan 900 jaar teruggaan om te begrijpen hoe de bloedlaster tegen de Joden is ontstaan. Het was in Engeland, in 1144, tijdens de Middeleeuwen. Het Joodse volk had al behoorlijk wat te verduren gehad, en het christendom – een oorspronkelijk Joods geloof – verwijderde zich steeds verder van haar Joodse wortels. We bevinden ons slechts vijftig jaar na de eerste kruistocht van 1096, en het is zeker geen geweldige tijd om Joods te zijn in Europa.

In de stad Norwich, 65 kilometer ten noordoosten van Londen, werd een jonge jongen genaamd William vermoord tijdens de Stille Week. Hoewel de misdaad nooit is opgelost, werd de joodse gemeenschap al snel beschuldigd. De beschuldiging kwam na de getuigenis van een benedictijnse monnik, Thomas van Mommouth. Volgens de monnik werd de jongen gemarteld en vermoord met als doel zijn bloed af te tappen en te gebruiken voor het maken van matze (ongezuurd brood voor Pesach). De monnik was zich er niet van bewust of negeerde opzettelijk het feit dat in het jodendom het eerste wat God ons vraagt te doen om vlees koosjer te maken, is al het bloed af te tappen. Het heeft dus geen zin bloed aan ons voedsel toe te voegen (Genesis 9:4; Leviticus 3:17, 17:10-14; Deuteronomium 12:23).

Dit was het eerste geregistreerde geval van bloedlaster, en het leidde tot de dood van vele Joden in heel Europa. De leugens over Joden die bloed gebruiken voor matze leven nog steeds voort in 2026, en het heeft door de eeuwen heen de deur geopend voor een groot aantal andere leugens. De waarheid is dat elk kwaad dat aan de Joden kan worden toegeschreven, ook aan de Joden zal worden toegeschreven. Zolang het Joodse volk het uitverkoren volk van God is, zal het het uitverkoren doelwit van Satan blijven.

Een van de beste bloemlezingen over christelijk antisemitisme en meer is het boek The Anguish of the Jews van Edward Flannery. Satan is buitengewoon creatief als het erom gaat mensen ervan te overtuigen dat Joden schuldig zijn aan van alles en nog wat. Hij verpakt de oudste haat voortdurend in een nieuw jasje en gebruikt mensen in verschillende hoedanigheden om zijn agenda te verwezenlijken. De irrationaliteit van antisemitisme is onbegrijpelijk, maar dat houdt degenen die zich niet om de feiten bekommeren niet tegen.

Het meest recente en weerzinwekkende voorbeeld is een artikel dat op 11 mei in de New York Times verscheen, geschreven door Nicholas Kristof, waarin de bloedlaster springlevend is. Hoe de heer Kristof 's nachts kan slapen, tart elke logica wanneer hij dingen schrijft als: “Andere Palestijnse gevangenen en mensenrechtenwaarnemers hebben ook verwezen naar rapporten over politiehonden die worden getraind om gevangenen te verkrachten.” Het artikel staat vol met zeer expliciete leugens over verkrachting en seksueel misbruik van Palestijnen door IDF-soldaten. Hoe train je een hond überhaupt om een mens te “verkrachten”? Dit is een geval van kwaadaardige mensen die rekenen op de domheid van hun publiek. Overigens, en heel terecht, heeft Bibi Netanyahu gedreigd de New York Times aan te klagen wegens smaad.

Het is bijna altijd zo dat de beschuldigingen die door Israëls vijanden naar het land worden geslingerd, precies de daden zijn die die vijand tegenover Israël en het Joodse volk begaat. Maar dat verhaal verkoopt niet goed bij de mainstream media. Wat het beest van de judeofobie voedt, is een ziekelijke en kwaadaardige combinatie van leugens en bloedbeschuldigingen gericht tegen Israël.

In de jaren 1930 en 1940 was een man genaamd Julius Streicher de uitgever van een virulent antisemitische krant, Der Stürmer (“de stormtrooper” of “de aanvaller”). Hij werd uiteindelijk veroordeeld voor oorlogsmisdaden tijdens de Neurenbergse processen in 1946. Hij was een van Hitlers belangrijkste spelers. Streichers krant baseerde zich op bloedlaster die de mensen geloofden omdat ze het wilden geloven. Streicher baseerde zijn hele uitgeverij op het verspreiden van verzonnen leugens om het Joodse volk te demoniseren. De krant speelde een zeer belangrijke rol bij het promoten van de “Endlösung der Judenfrage” (definitieve oplossing van het Joodse vraagstuk), en we zien een herhaling van dat scenario zich voor onze ogen ontvouwen (Zacharia 12:3). Moeten we zwijgen?

The New York Times is Der Stürmer 2.0! Er zijn andere artikelen geweest, en er zullen er nog meer volgen om Israël en het Joodse volk in de diaspora te demoniseren en te delegitimeren. Er is geen andere manier om uit te leggen wat de heer Kristof met dit recente artikel heeft gedaan. Opnieuw willen mensen geloven dat IDF-soldaten monsters zijn die verkrachtingen en andere vormen van seksueel geweld plegen tegen Palestijnen. Wanneer feiten er niet meer toe doen, kan er van alles gebeuren. Onze vijanden willen dat Israël de slechterik is, zodat het Joodse volk wereldwijd bij verstek de schuld kan krijgen, en vervolgens vervolgd, gekwetst en zelfs gedood kan worden.

We leven in een wereld waar waarheid en leugens zijn omgedraaid (Romeinen 1:18-32). Elke dag worden we geconfronteerd met een omgekeerde werkelijkheid. Het enige anker naar de waarheid is het onveranderlijke woord van God, nu meer dan ooit. Satan moet weten dat zijn dagen geteld zijn en dat hij op zijn laatste benen loopt. Hij is wanhopig. Het normale komt niet terug, maar loof God, Yeshua komt wel, en misschien eerder dan we allemaal beseffen! Als het om Israël gaat, moeten we dan een krant vertrouwen of Gods Woord?

Olivier Melnick is auteur, spreker, expert op het gebied van antisemitisme, uitvoerend directeur van Shalom in Messiah Ministries en medewerker van Harbinger’s Daily.

Bron: When Facts No Longer Matter, The Jews Can Be Blamed For Every Evil - Harbinger's Daily