Het Iraanse regime: ‘De enige oplossing is het bouwen van een atoombom en die afvuren’

Wat gebeurt er nadat president Trump zijn ambt heeft neergelegd?

door Majid Rafizadeh - 29 augustus 2026

Voor iedereen die ooit twijfels heeft gekoesterd – en voor degenen die dat nog steeds doen – dat het Iraanse regime zich verzet tegen de mensheid, vrede en de fundamentele normen van de beschaving, zouden de recentste uitspraken van de hardline Iraanse geestelijke Mohammad Bagher Kharrazi – secretaris-generaal van de Iraanse proxy Hezbollah en nauw verbonden met de huidige Opperste Leider – onmogelijk te negeren moeten zijn. „De enige manier om het land te redden… is het bouwen van een atoombom en die afvuren,“ verklaarde Kharrazi onlangs, „er rest ons geen andere uitweg… We moeten een tsunami veroorzaken waarvan de golven de Amerikaanse kusten raken“.

In de ideologie van het heersende establishment in Iran worden kernwapens nog steeds openlijk beschouwd, niet alleen als afschrikmiddel, maar ook als instrumenten voor massavernietiging. Als een extremistisch regime een kernwapen verwerft, is de vraag: wat gebeurt er daarna?

Het belangrijkste doelwit van Iran blijft uiteraard Israël. Iraanse leiders en hun vertegenwoordigers beschouwen de vernietiging van de Joodse staat al lang als een religieuze en strategische missie, zo niet als een verplichting. De compacte omvang van Israël, ongeveer gelijk aan die van New Jersey (22.000 km²), betekent dat zelfs één enkel kernwapen catastrofale verwoesting zou veroorzaken. Bovendien zou de capaciteit voor kernwapens – of de materialen en knowhow – gemakkelijk kunnen worden overgedragen aan bondgenoten zoals Hamas, Hezbollah, de Houthi’s of anderen. Deze groeperingen hebben al aanvallen gepleegd op burgers, schepen en hun buurlanden die niet eens bij een conflict betrokken zijn. Een Iraans regime dat over kernwapens beschikt, of dat zijn netwerk daarmee bewapent, zorgt ook voor een regionale wapenwedloop – die al is begonnen doordat Saoedi-Arabië probeert de infrastructuur voor uraniumverrijking op te bouwen, uiteraard voor „vreedzame doeleinden“ – tenminste totdat dat niet meer het geval is.

De Amerikaanse president Donald J. Trump heeft de nucleaire ambities van Iran niet behandeld als een gewoon diplomatiek meningsverschil. Hij heeft herhaaldelijk verklaard dat „Iran geen kernwapen mag hebben“. Een regime waarvan de leiders openlijk spreken over het bouwen en „afvuren“ van kernwapens, met scenario’s van tsunami’s tegen Amerika, kan niet worden vertrouwd met een dergelijke capaciteit. Dit is de taal van ideologisch fanatisme van een theocratie die al bijna een halve eeuw bezig is met het exporteren van haar revolutie, het financieren van terrorisme en het onderdrukken van afwijkende meningen in eigen land, compleet met de slachting van „ten minste 42.000“ van haar eigen burgers in slechts twee dagen, op 8 en 9 januari 2026.

Het probleem wordt nog verergerd door het feit dat het wrede regime van het Iraanse Islamitische Revolutionaire Garde Korps (IRGC) zelf nog steeds stevig aan de macht is. De nieuwe leiderschapsstructuur van Iran is doorgegaan met het bevorderen van hardliners met een diepgewortelde IRGC-achtergrond. Onder Opperste Leider Mojtaba Khamenei zijn belangrijke veiligheids- en militaire posten ingevuld met doorgewinterde IRGC-hardliners — de oude garde van anti-Amerikaanse, anti-Israëlische ideologen die worden geassocieerd met het tijdperk van Qasem Soleimani. Benoemingen van mannen als Mohsen Rezaei in de Hoge Nationale Veiligheidsraad en Ahmad Vahidi als leider van de IRGC duiden niet op een pragmatische koerswijziging, maar wijzen juist op de vastberadenheid van de huidige Iraanse leiders om Trumps ambtstermijn te overleven.

De echte vraag moet zijn: wat gebeurt er nadat Trump zijn ambt heeft neergelegd?

Ondertussen gaat de onderdrukking in Iran verder. Volker Türk, Hoge Commissaris voor de Mensenrechten van de VN, meldde dat sinds 19 maart ten minste 56 mensen op grond van aanklachten inzake nationale veiligheid zijn geëxecuteerd, waaronder 27 die naar verluidt betrokken waren bij de protesten eerder dit jaar. Mensenrechtenorganisaties hebben ook gedocumenteerd dat er versnelde processen en doodvonnissen tegen demonstranten zijn uitgesproken.

Het karakter van het regime — islamistisch, antiwesters, anti-Amerikaans en expansionistisch — is niet veranderd. Als de westerse mogendheden het echt serieus menen, moeten ze ernaar streven het huidige regime in Iran volledig uit te schakelen.

Recente ontwikkelingen tonen het gevaar aan van het toestaan van herstel. Het Iraanse leger beweert dat wapensystemen die tijdens de oorlog van 2026 zijn beschadigd, al zijn „herbouwd“ — hetzij in eigen land, hetzij na import, en met een verschuiving naar offensieve capaciteiten. Satellietbeelden en inlichtingenanalyses laten zien dat er een snelle wederopbouw plaatsvindt van raketbases, tunnelingangen, productiefaciliteiten en infrastructuur — sneller dan velen hadden verwacht. Israëlische functionarissen hebben hun verbazing uitgesproken over de snelheid waarmee de capaciteiten op het gebied van ballistische raketten worden hersteld. Het laten staan van deze arsenalen zou verdere militaire inspanningen alleen maar gevaarlijker maken, zowel voor Amerikaanse bases als voor bondgenoten in de Golf. Elke wederopbouw van de Iraanse militaire infrastructuur moet worden verstoord; leiders die deze oorlogszucht aansturen, moeten uit de macht worden gezet.

Economisch isolement blijft eveneens van cruciaal belang, zoals de Amerikaanse minister van Financiën Scott Bessent heeft uiteengezet, compleet met universeel gehandhaafde secundaire sancties. De Europese Unie zou de resterende diplomatieke en commerciële kanalen moeten afsluiten die legitimiteit of inkomsten verschaffen.

Het Westen zou niet moeten wachten tot Iran een kernwapen verwerft – wanneer het onmogelijk zou zijn om dat nog te stoppen, wat precies de reden is waarom het regime er een wil – alvorens de dreigingen van Iran serieus te nemen. De oorlog met het Iraanse regime – in tegenstelling tot wat sommigen beweren dat het een ‘oorlog naar keuze’ was – is allesbehalve dat. Iran, China en Rusland proberen al decennia lang de westerse beschaving ten val te brengen. Alleen Trump had de visie en de vastberadenheid om deze dreigingen het hoofd te bieden.

Zowel voor de Amerikaanse als de internationale veiligheid is het een plicht voor ‘s werelds leidende supermacht, de Verenigde Staten van Amerika, om te voorkomen dat Iran kernwapens verwerft en om talloze levens te beschermen. Het Iraanse regime mag niet de kans krijgen om zijn leger weer op te bouwen of aan de macht te blijven. Alle beschikbare maatregelen moeten worden genomen totdat de Islamitische Republiek Iran volledig is ontmanteld. Al decennia lang hebben halve maatregelen gefaald.

Het alternatief is dat de tegenstanders van het Westen die over kernwapens beschikken – en wier „enige oplossing“ de wereld ongetwijfeld in gevaar zal brengen – in hun opzet slagen.

Dr. Majid Rafizadeh is politicoloog, analist met een opleiding aan Harvard en bestuurslid van de Harvard International Review. Hij heeft verschillende boeken geschreven over het buitenlands beleid van de VS. Hij is te bereiken via dr.rafizadeh@post.harvard.edu

Bron: Iran's Regime: 'The Only Solution Is to Build a Nuclear Bomb and Fire It' :: Gatestone Institute