Duisternis in plaats van licht

Door Tom Gilbreath - 14 september 2026

Het voorstellen van duisternis als licht en licht als duisternis is besmettelijk — en het is een epidemie geworden. Dit is de denkwijze uit Jesaja 5:20. „Wee degenen die het kwade goed noemen en het goede kwaad; die duisternis voor licht houden en licht voor duisternis.” „Wee” kan hier worden gezien als een waarschuwing. De New Living Translation verwoordt het als volgt: „ Wat een verdriet voor degenen die zeggen dat het kwade goed is.” De NIV Reader’s Version zegt: “Hoe vreselijk zal het zijn voor degenen die zeggen dat wat kwaad is, goed is!”

Een aanzienlijk deel van de Amerikanen vertoont de laatste tijd de neiging om het kwaad te rechtvaardigen en zelfs te verheerlijken. Veel Amerikanen juichten de moordaanslagen op president Trump toe. Luigi Mangione, de verdachte van de moord op Brian Thompson, CEO van UnitedHealthcare, werd een beroemdheid en held met duizenden bewonderende fans. Voor velen op sociale media is de moord op Charlie Kirk een grap geworden — iets om van te genieten.

Tegen de achtergrond van Amerikanen die menselijk leven als goedkoop beschouwen en geweld als een gemakkelijke oplossing, kwam het verhaal van Lindsay Clancy en de brute moord op haar drie kleine kinderen. De jury kwam in een impasse terecht met een uitslag van 11 tegen 1, waarbij de meerderheid voorstander was van een vonnis van ‘niet schuldig wegens ontoerekeningsvatbaarheid.’ Ik probeer jury's niet al te streng te beoordelen. Zij hebben het slopende bewijsmateriaal moeten doorstaan, ik niet. Zij kregen een overzichtelijke uiteenzetting van de feiten te horen, terwijl ik alleen nieuwsberichten hoorde — vaak sensationeel gepresenteerd in de vorm van clickbait.

Het enige voordeel dat wij, die buiten de jury staan, in ons voordeel hebben, is dat het voor ons wellicht gemakkelijker is om het grote geheel in het oog te houden. Een anonieme jurylid zei tegen CBS: „Het Openbaar Ministerie had geen doorslaggevend bewijs. Er was tijdens de hele behandeling van de zaak geen enkel moment waarop je kon zeggen: ‚Ja, ik ben er 100% zeker van dat zij het heeft gedaan.‘“

Toch zijn alle partijen het erover eens dat „zij het heeft gedaan.“ Zij heeft de kinderen vermoord. De vraag gaat over haar geestestoestand. Misschien bedoelde de jurylid dat, maar zo heeft ze het helemaal niet gezegd. De meeste staten en de federale overheid stellen dat, aangezien ontoerekeningsvatbaarheid een ‘positieve verdediging’ is, deze door de verdediging moet worden bewezen. Maar in Massachusetts is het aan de openbare aanklagers om te bewijzen dat de verdachte ‘het wezenlijke vermogen had om de strafbaarheid of onrechtmatigheid van haar gedrag in te zien’ — geen gemakkelijke opgave.

Voor mij toont het feit dat ze boodschappen gebruikte om haar man opzettelijk uit huis te houden terwijl ze de kinderen vermoordde, aan dat ze zich bewust was van de ‘onrechtmatigheid van haar gedrag.’ Hij zou het als verkeerd zien en haar tegenhouden, dus hield ze hem op afstand. Maar ik ben noch advocaat, noch psychiater. Ik kan de pijn van een postnatale depressie niet eens beginnen te begrijpen, laat staan die van een postnatale psychose.

We neigen naar psychiatrische verklaringen omdat het onnatuurlijk is dat een moeder koelbloedig plannen smeedt om haar man uit huis te houden, om vervolgens, in een tijdsbestek van achttien minuten, haar drie dierbare kinderen één voor één mee te nemen naar de kelder van hun huis en ze stuk voor stuk te wurgen. Moeders doen dat niet. Moeders vermoorden hun kinderen niet op gewelddadige wijze — tenzij het kind zich nog in de baarmoeder bevindt.

En dat is, meer dan wat dan ook, wat mij zorgen baart. Is deze zaak een verlengstuk van abortus, al is het maar onbewust? Kiezen sommige mensen de kant van een moeder die haar kinderen heeft vermoord omdat ze alles willen vermijden wat het recht van moeders om het leven van hun kinderen te beëindigen zou kunnen beperken? Zijn we zover gekomen?

De juryvoorzitter kwam eerder over als een activiste dan als iemand die gezworen had een onpartijdig vonnis te vellen. Ze vertelde de media hoe opgewonden ze raakte toen ze dacht dat ze op het punt stonden een vonnis van ‘niet schuldig’ te vellen. Ze zei dat als er een nieuw proces komt, ze er zal zijn om Clancy te steunen.

De meerderheid van de juryleden was woedend op de ene afwijkende jurylid. Ook al drukte hij zich niet bijzonder goed uit, hij had de wettelijke en morele plicht om een oprecht gekoesterde overtuiging niet op te geven louter om unanimiteit te bereiken. Zo werkt het jury-systeem. Een ander jurylid zei dat de afwijkende jurylid „het moeilijkst kon loskomen van het feit dat Lindsay haar kinderen op wrede wijze heeft vermoord.“

Die uitspraak is het centrale feit van de zaak — „Lindsay heeft haar kinderen op wrede wijze vermoord.“ Heeft abortus mensen ongevoelig gemaakt voor het nemen van menselijk leven in het algemeen en het leven van kinderen in het bijzonder? Waar leidt deze weg naartoe? Spreuken 17:15 zegt: „Wie de goddeloze rechtvaardigt en wie de rechtvaardige veroordeelt, beiden zijn evenzeer een gruwel voor de Heer.“

Bron: The Hal Lindsey Report | Hal Lindsey