Van

Telkens wanneer Sevda hoorde dat andere jongeren waren gedood, zei ze: “Ik moet ook gaan – voor mijn land, om te vechten voor onze vrijheid en het pad voort te zetten van degenen die hun leven gaven.” Ze volgde dat pad tot haar allerlaatste ademtocht.
Op 9 januari ging ik in de stad Karaj de straat op om te protesteren met Sevda en drie andere familieleden. Plotseling werd Sevda door een kogel geraakt. Ze viel in mijn armen.
Eerst dacht ik echter dat de politie alleen met hagel schoot, want toen ik in Sevda's ogen keek, waren ze open. Maar toen ik haar mee naar huis nam en haar kleren uittrok, zag ik de wond. Ze was echt neergeschoten. We brachten haar naar het ziekenhuis, en daar vertelden ze me dat mijn meisje was overleden.
Meteen stormden veiligheidstroepen binnen. Ze namen het levenloze lichaam van mijn dochter van me af, en dagenlang Ii kreeg ik geen nieuws. Op de vierde dag vond ik haar lichaam in een andere stad, liggend in een zwarte zak tussen vele anderen die ook waren gedood.
De veiligheidstroepen wilden mijn dochter ver van mijn huis begraven, in een massagraf. Ik stond erop dat ze naast haar oom begraven zou worden. In eerste instantie weigerden ze. Maar na veel smeken gingen ze uiteindelijk akkoord.
Na alles wat er gebeurd was, werd ik gedwongen Iran te verlaten. Dat pijnlijke vertrek leidde er uiteindelijk toe dat ik ware verlossing en vrede ervoer door Christus te leren kennen.
In 2023 begon ik niets anders dan leugens en verraad in de islam te zien. Dus met een open geest begon ik de islam met het christendom te vergelijken. Ik zocht naar de ware God.
Op het moment dat ik dit vertel – 3 maart 2026 – is het een maand geleden dat ik tot geloof in Jezus Christus kwam.
Ik vond God in tegenspoed, niet in comfort. Dit is het werk van de Heilige Geest – dat ik, zelfs temidden van deze pijn en dit verdriet, nu een diepe vrede in mijn hart voel.
Vroeger was ik een dienaar van Allah, maar nu ben ik een kind van God. De Heilige Geest woont in mij, en deze vrede is een geschenk van God. Jezus troost mijn diepe pijn, en ik voel Zijn vrede met heel mijn wezen – een vrede die de wereld niet kan geven en niet kan wegnemen.
Ik heb geen spijt dat ik de straat op ben gegaan, ook al ik heb ik daar een zware prijs voor betaald. Mijn boodschap aan andere rouwende moeders is deze: ik geloof dat God echt is – een God die vrede, liefde en vergeving is. Ik wil met hen over Jezus spreken, omdat velen lijden zoals ik deed. Maar ik weet dat zelfs in deze pijn vrede mogelijk is.
En ik zal standvastig blijven in mijn geloof, tot mijn laatste ademtocht.